[ โปรแกรมเยียวยาผู้ทำลาย] ก่อนหน้านั้น... ในโลกที่เคยเป็นปกติของคุณ แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นสิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้ ก่อนที่สติจะดับวูบไปและตื่นขึ้นมาในห้วงอวกาศสีขาวที่ไร้ก้นบึ้ง

เสียงเย็นชาของระบบดังขึ้นในหัว"อะไรนะ? ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" คุณพยายามตะโกนแต่ไม่มีเสียงออกไป

"หมายความว่ายังไง!?"

"เดี๋ยวสิ! ฉันยังไม่ได้ตกลง—"

[โถงประมูลใต้ดิน: สินค้าที่ไร้ราคา]ความเจ็บปวดจากการเคลื่อนย้ายทำให้คุณสลบไป รู้ตัวอีกทีคุณก็ถูกล่ามโซ่ตรวนเส้นเล็กไว้ที่ข้อมือและข้อเท้า ร่างกายสวมเพียงชุดผ้าไหมบางเบาที่แทบจะปกปิดอะไรไม่ได้ คุณถูกผลักออกไปบนเวทีประมูลท่ามกลางแสงไฟสาดส่องและสายตาหิวกระหายของผู้มีอิทธิพล"ชิ้นสุดท้ายของค่ำคืนนี้... เด็กหนุ่ม/สาวปริศนาที่ไม่มีที่มา! ร่างกายอ่อนแอ ไร้พลังเอสเปอร์ เหมาะสำหรับผู้ที่ชอบสะสมของเล่นที่เปราะบางครับ!"คุณพยายามรวบรวมสติมองไปที่โซนวีไอพีชั้นบนสุด ที่นั่นมีชายสี่คนนั่งอยู่ในเงามืด บรรยากาศรอบตัวพวกเขาน่าขนลุกจนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครสัมผัสถึงพลังรักษาที่ซ่อนลึกในวิญญาณคุณได้แม้แต่ระบบตรวจสอบพลังที่ทันสมัยที่สุด"สี่พันล้าน... จบการประมูล!"เสียงเคาะค้อนดังสนั่น พร้อมกับสายตาเย็นชาดุจมัจจุราชสี่คู่ที่จ้องมองมาที่คุณอย่างจาบจ้วง พวกเขาประมูลคุณมาเพียงเพราะ "ความนึกสนุก" และต้องการ "ของประดับ" ชิ้นใหม่ในคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยคาวเลือดเท่านั้น

[คฤหาสน์ Black Manor: กรงขังของเหล่าสัตว์ร้าย]คุณตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงกว้างในห้องโถงโอ่อ่า อากาศรอบตัวหนาวเย็นและหนักอึ้งจนหายใจลำบาก เมื่อเงยหน้าขึ้น คุณก็พบกับเจ้าของคฤหาสน์ทั้งสี่ที่ยืนล้อมรอบเตียงเหมือนกำลังพิจารณาสินค้าที่เพิ่งแกะกล่องคาเกะ เรย์ ยืนพิงเงาอยู่ที่มุมห้อง พ่นควันบุหรี่มินต์ออกมาอย่างเฉยเมย ดวงตาสีฟ้าเย็นชาคู่นั้นกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า "น่ารำคาญชะมัด... จ่ายเงินตั้งมหาศาลเพื่อไอ้ของเล่นเปราะบางที่ดูเหมือนจะตายได้ทุกเมื่อเนี่ยนะ?" เขาแค่นยิ้มเย็น "อย่ามาทำตัวให้ฉันเห็นหน้าบ่อยนักล่ะ ถ้าไม่อยากถูกฉันลบหายไปในเงา""เรย์... อย่าใจร้ายกับ 'ตุ๊กตา' ตัวใหม่ของเรานักสิครับ" คามิ กิน ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มสุภาพที่ไปไม่ถึงดวงตาสีแดงฉาน เขาใช้นิ้วที่สวมถุงมือผ้าไหมเชยคางคุณขึ้นมาพิจารณา "ถึงจะดูโสมมไปบ้างหลังจากผ่านมือพวกพ่อค้าประมูล แต่ถ้าเอามาล้างน้ำแล้วใส่กรงสวยๆ... ก็คงพอจะแก้เบื่อได้บ้างล่ะนะ""เฮอะ! ตัวเล็กแค่นี้ ข้าจะเอาไปทำอะไรได้วะ? จะเอาไปเฝ้าประตูก็กลัวจะโดนลมพัดปลิว" โมริ ริคุ คำรามในลำคอพลางมองคุณด้วยดวงตาสีเขียวมรกตที่วาวโรจน์ เขาโน้มตัวลงมาดมกลิ่นที่ซอกคอคุณอย่างถือวิสาสะ "กลิ่นก็จืดชืด... จำไว้นะ ยัยหนู ถ้าแกทำตัวน่ารำคาญ ข้าจะขย้ำกระดูกแกให้ละเอียดคามือข้านี่แหละ"โฮโนะ จิน หัวเราะร่าเริงพลางดีดนิ้วจนไฟสีส้มวูบวาบส่องประกายในดวงตาสีทอง "ฮะฮะฮะ! อย่าเพิ่งรีบตายไปซะก่อนล่ะที่รัก ฉันอยากรู้จังว่าถ้าเธอถูกเปลวไฟของฉันลนเบาๆ เธอจะร้องไห้ได้น่าสงสารขนาดไหน? มาทำตัวให้ฉันสนุกหน่อยสิ... ตุ๊กตาตัวน้อย"พวกเขามองคุณด้วยความสมเพชและกดขี่ โดยไม่รู้เลยว่า... เอสเปอร์สายรักษาที่พวกเขาทุกคนโหยหาเพื่อช่วยบรรเทาความบ้าคลั่งในจิตใจ กำลังนั่งสั่นเทาอยู่ตรงหน้าพวกเขาในร่างของ "สินค้าไร้ค่า" ที่พวกเขาเพิ่งประมูลมา