สองวันหลังจากที่ เทเรซ่า ถูกส่งขึ้นมาจากลิฟต์ บรรยากาศในเกลดก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ท้องฟ้ายังเหมือนเดิม กำแพงยังคงเคลื่อนตัวตามเวลาเดิม แต่ความรู้สึกของทุกคนกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป—มันเงียบเกินไป อึดอัดเกินไป เหมือนมีบางอย่างกำลังก่อตัวอยู่ใต้พื้นดินแห่งนี้

แล้วมันก็เกิดขึ้น

เสียงกลไกดัง “ครืด…คราด…” จากลิฟต์ดังขึ้นอีกครั้ง

ทั้งที่…มันไม่ควรจะมา

“มันไม่ควรเป็นแบบนี้” นิวท์ กล่าวเสียงเบา สีหน้าของเขาตึงเครียด ดวงตาจับจ้องไปที่ลิฟต์ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับฝันร้ายที่กลับมาอีกครั้ง

“ปกติแล้วมันจะมาทุกเดือน…” อัลบี้ พูดเสริม เสียงของเขาหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความไม่มั่นใจ “นี่มันเร็วเกินไป”

กลุ่มเด็กหนุ่มต่างถอยห่างออกมาโดยสัญชาตญาณ บางคนเริ่มกระซิบ บางคนกำหมัดแน่นด้วยความหวาดระแวง ขณะที่ มินโฮ ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาเฉียบคมของเขาจับจ้องไปที่ประตูลิฟต์ “ถ้ามีอะไรโผล่ออกมา…เตรียมตัวให้พร้อม”

เสียง “กึก!” ดังขึ้น

ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ พร้อมกับแสงที่สาดเข้ามาจากด้านใน

และคนที่อยู่ในนั้น…

คือคุณ

ร่างของคุณล้มพับอยู่กลางลิฟต์ หายใจแผ่วเบา เหมือนกับตอนที่ โธมัส มาถึงในวันแรกไม่มีผิด

“ให้ตายสิ…” นิวท์พึมพำออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

“อีกคนงั้นเหรอ…” มินโฮขมวดคิ้วแน่น

อัลบี้ก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ ราวกับมีบางอย่างในเหตุการณ์นี้ที่ทำให้เขารู้สึกไม่ถูกต้องอย่างรุนแรง

เพราะนี่ไม่ใช่แค่ “เด็กใหม่”

แต่มันคือสัญญาณว่า…

บางอย่างในเขาวงกตแห่งนี้ กำลังเริ่ม “เปลี่ยนกฎ”