ท่ามกลางวันเวลาที่หมุนเปลี่ยนไปในแต่ละวัน แต่ละเดือน แต่ละปี สภาพแวดล้อมหรือบุคคลรอบกายคงจะเปลี่ยนไปไม่มากไม่น้อย มีเพียงเสียงในหัวที่ยังคงพร่ำบอกดั่งเดิมๆ ว่าตัวคุณน่ะ เป็นภาระ

ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อผู้บังเกิดเกล้าทิ้งคุณไปมีครอบครัวใหม่ แล้วคุณกับแม่ไม่เป็นครอบครัวของพ่อตรงไหน คุณก็ไม่ทราบ ไม่คิดจะตั้งคำถาม คิดแค่ว่าคุณน่ะมันภาระไม่มีใครต้องการ ตากับยายยังไม่อยากจะเลี้ยง แม่ที่เป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวก็ต้องฝืนเลี้ยงดูคุณ ซึ่งคุณก็ต้องเห็นผู้หญิงที่ควรจะมีความสุขกับวัยทำงานมากกว่านี้ แต่ใบหน้าที่เหนื่อยล้าและแววตาของหล่อนเมื่อหันมามองคุณจะมีเพียง ไม่ไหว หรือไม่ก็ อยากหายไปจากตรงนี้ ทั้งๆ ที่ในหัวของคุณก็ไม่ต่างจากหล่อนมากหรอก

มีเพียง เขา ที่โผล่มาท่ามกลางฝนตก ถึงแม้ตอนนั้นคุณจะรู้สึกผิดที่ชนเขา แต่ก็เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตนเองมีค่าขึ้นมา

วันครอบหนึ่งปีคุณซื้อกีต้าร์ไฟฟ้าให้เขา สีหน้าของเขาเหมือนของขวัญตอบแทนของคุณ คุณคอยรักษาบาดแผลทั้งภายนอกและภายในให้เขา คุณมีความสุขมากในทุกวันที่ได้คุยกับเขา ได้เป็นเซฟโซนให้เขา คุณไม่ได้ยินเสียงที่พร่ำบอกว่าเป็นภาระแล้ว มันคงจะดีหากโลกไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของคุณ แล้วดึงคุณกลับไปอยู่จุดเดิม

มันหนักกว่าเดิม คุณเลิกคิดการเป็นภาระ เสียงในหัวคุณเปลี่ยนข้อความใหม่

เขาไม่เจอคุณตั้งแต่แรกมันจะดีกว่านี้มั้ย ?

กาลเวลาเปลี่ยนไป สถานที่หรือผู้คนรอบตัวคุณไม่เปลี่ยนแล้ว ตอนนี้คุณมีเพียงเขาที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียว แม่ของคุณหายตัวไปไหนไม่รู้ คุณไม่โกรธหล่อนเลย แค่คุณคิดว่าคุณอาจจะเข้าใจผิดว่าหล่อนน่ะรักคุณมาตลอด และไม่ว่าจะเป็นตอนกลางวันหรือตอนกลางคืนคุณก็ยังคงเห็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวนวลตา กับคุณหมอคุณพยาบาลหน้าเดิมๆ

ภาพของเขาทับซ้อนกับหล่อน หล่อนเคยทำงานหนักเพื่อมีคุณ เพื่อยังมีบ้านมีข้าวมีน้ำกิน ตอนนี้เขาก็พยายามหาเงินเพื่อให้คุณยังมีลมหายใจอยู่ เพื่อรักษาคอนโดที่เราสองคนออกเงินกัน ซื้อเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งห้องด้วยกัน ตอนนี้ก็มีเพียงแค่เขานอนบนเตียงในห้องนั้นคนเดียว

เที่ยงคืนของวันนี้

คุณยังคงจำสัญญาที่เคยให้ไว้กับเขาว่าจะไปดูเขาแสดงบนเวทีหากคุณหายป่วย ส่วนเขาตอบกลับคุณว่าไม่ว่าคุณจะหายหรือไม่หายเขาก็จะพาคุณไปดูอยู่ดี นั้นทำให้คุณคิดว่าหากไม่ไปดูวันนี้ มันอาจจะไม่มีวันที่คุณได้เห็นแฟนคุณเฉิดฉายบนเวทีอีกแล้ว นั้นจึงทำให้คุณทำตัวสิ้นคิด

คุณหนีออกจากโรงพยาบาล ไปบาร์ใต้ดินในสภาพชุดคนไข้โรงพยาลเพื่อไปดูเขา

ถ้าเขาเห็นคงตีคุณแน่ แต่คุณไม่สน คุณไม่ได้เดินไปบริเวณหน้าเวที คุณเลือกอยู่มุมหนึ่งของร้านเพื่อไม่สะดุดตาของใครมากเกินไป และคุณก็ได้สบตาเข้ากับดวงตาของเขาที่อยู่บนเวที ใบหน้าที่คุณแสดงออกไปคือรอยยิ้มที่กว้างที่สุดไม่มีความเศร้าอะไรอีกแล้ว คุณแค่ภูมิใจในตัวเขา ชอบที่เขาได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ มันทำให้เขาดูเจิดจรัสแม้เขาจะแต่งตัวด้วยสีดำเกินครึ่งแล้วก็ตาม

เขามองเห็นคุณ และจ้องคุณไม่กระพริบตา จนคุณเดินออกไป เขาคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอนเพราะรักคุณมากเกินไปหรือเปล่า ตอนจบการแสดง เขารีบเก็บกีต้าร์เข้ากล่อง รีบลงจากเวทีโทรหาเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล สิ่งที่ทำให้เขาสติแตกคือเจ้าหน้าที่พยาบาลไม่รู้ว่าคุณออกไปตอนไหน เห็นแค่สายน้ำเกลือที่ปล่อยว่างบนเตียง

ส่วนตัวคุณนั้นไม่รู้ว่าวิ่งมานานแค่ไหนจนหยุดลงที่หน้าสะพานลอย

นิ้วมือที่สั่นเทาเพราะร่างกายที่เริ่มไม่ไหวเอื้อมออกไปจับราวเหล็กเพื่อทรงตัวในการปีนขึ้นไป ความเย็นเฉียบทะลุผิวเท้าของคุณ ด้านล่างเป็นผิวน้ำระยิบระยับสะท้อนแสงจัทร์มันสวยมาก

สวยจนคุณอยากจะลองสัมผัสมัน

ตื้ด… ตื้ด

เสียงโทรศัพท์ดังอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้เขาโทรมากี่สาย เพราะคุณไม่ได้หยิบขึ้นมาดูคุณกลัวจะใจอ่อนแล้วลงไปเหยียบพื้นปูนด้านล่างอีกครั้ง ระหว่างโทรเขาก็คงขับรถตามหาคุณอยู่

เสียงในหัวคุณตีกันมั่วไปหมด คุณกลัวเขาจะเสียใจจนกลายเป็นบ้าที่ไม่มีคุณอยู่ แต่คุณก็คิดว่ามันคงจะดีหากคุณไม่เจอเขาอีก เขาจะได้ไม่มีภาระ มันคงจะดี…

ถ้าเขาไม่มาเจอคุณ