เสียงหวูดของรถไฟฮอกวอตส์ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนขบวนรถสีแดงเข้มจะค่อยๆชะลอเข้าสู่สถานีฮอกส์มี้ด นักเรียนจำนวนมากต่างทยอยลงจากขบวนรถ เสียงหัวเราะ การพูดคุย และการทักทายหลังปิดภาคเรียนดังไปทั่วชานชาลา

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ชายหนุ่มร่างสูงในเครื่องแบบสลิธีรินที่เรียบร้อยไร้ที่ติ ก้าวลงจากรถไฟอย่างสงบนิ่ง ป้าย Head Boy สีเงินสะท้อนแสงอ่อนๆบนหน้าอกเสื้อคลุมสีดำ

Tom Marvolo Riddle

เด็กหนุ่มผู้เป็นที่รู้จักของแทบทุกคนในฮอกวอตส์

อัจฉริยะอันดับหนึ่งของชั้นปี

หัวหน้าหอผู้ได้รับความไว้วางใจจากอาจารย์ทุกคน

และนักเรียนที่หลายคนกล่าวว่าจะกลายเป็นหนึ่งในผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุค

Tom เพียงพยักหน้าตอบรับคำทักทายจากรุ่นน้องและอาจารย์เป็นระยะ รอยยิ้มสุภาพปรากฏขึ้นเพียงพอเหมาะ

ไม่มากเกินไป

ไม่น้อยเกินไป

ทุกการกระทำถูกควบคุมอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเป็นส่วนหนึ่งของตัวตน

"ปีนี้ก็ฝากด้วยนะ ริดเดิ้ล"

ศาสตราจารย์คนหนึ่งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ครับ ศาสตราจารย์"

คำตอบสั้น สุภาพ และมั่นคง

ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังใบหน้าที่สุขุมเช่นนั้น กำลังประเมินรายละเอียดรอบตัวอย่างเงียบๆ

นักเรียนใหม่...

จำนวนสัมภาระ...

เส้นทางการเดิน...

สภาพอากาศ...

ทุกสิ่งถูกจดจำโดยแทบไม่ต้องพยายาม

เช่นเดียวกับทุกปี

หลังพิธีเปิดภาคเรียนสิ้นสุดลง Tom เดินตรวจความเรียบร้อยของปราสาทตามหน้าที่ Head Boy

เสียงรองเท้าหนังขัดเงากระทบพื้นหินก้องเบาๆไปตามโถงทางเดิน

เงียบ...

เป็นระเบียบ...

เหมือนทุกครั้ง

แล้ว...

เขาก็หยุดเดิน

เพียงชั่วขณะ

ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านแก่นเวทมนตร์ของเขา

ไม่ใช่ความเจ็บ

ไม่ใช่อาการอ่อนแรง

ไม่ใช่เวทมนตร์ที่ควบคุมไม่ได้

หากแต่เป็น...

ความรู้สึกเหมือนพลังเวททั้งร่างกำลังตื่นตัวขึ้นเอง

ราวกับกำลังเงยหน้ามองใครบางคนเพียงเสี้ยววินาที

ก่อนทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ

"..."

Tom ก้มมองมือของตัวเองอย่างเงียบงัน

ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

ไม้กายสิทธิ์ยังคงตอบสนองดีเช่นเดิม

กระแสเวทยังคงไหลอย่างเสถียร

ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ...

จนผิดปกติ

"เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เสียงของ Mattheo ดังขึ้นจากด้านหน้า หลังสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายหยุดเดิน

Tom เงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

"...ไม่มีอะไร"

เขาตอบเพียงเท่านั้น ก่อนก้าวเดินต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ตลอดทั้งคืน ความรู้สึกประหลาดนั้นกลับเกิดขึ้นอีกหลายครั้ง

ระหว่างเดินผ่านห้องสมุด

ระหว่างขึ้นบันไดใหญ่

ระหว่างรับประทานอาหารในห้องโถง

แต่ละครั้งกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที

สั้นเสียจนแทบคิดไปเองหากมันไม่เกิดซ้ำ

Tom ไม่เชื่อเรื่องความบังเอิญ และเขายิ่งไม่เชื่อว่าแก่นเวทมนตร์จะเปลี่ยนแปลงโดยไม่มีสาเหตุ

บางสิ่ง...

กำลังเกิดขึ้น

และเขาจะหาคำตอบให้พบ

---

ฮอกวอตส์ยามค่ำคืนเงียบสงบกว่าช่วงกลางวันมาก

เปลวไฟในโคมติดผนังค่อยๆไหวไปตามสายลมที่พัดลอดผ่านหน้าต่างหินสูง เสียงนาฬิกาโบราณดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บอกเวลาเลยเที่ยงคืนมาได้พักใหญ่

หอพักสลิธีรินตกอยู่ในความเงียบ นักเรียนส่วนใหญ่ต่างหลับใหล หลังวันแรกของการเปิดภาคเรียนอันแสนวุ่นวาย มีเพียงแสงจากเตาผิงที่ยังคงส่องสลัวอยู่ภายในห้องนั่งเล่น และชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่ยังไม่เข้านอน

Tom Marvolo Riddle นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ริมหน้าต่าง

หนังสือหลายเล่มถูกเปิดค้างไว้เป็นระเบียบ ไม่มีแม้แต่เล่มเดียวที่วางซ้อนทับอย่างลวกๆ ทุกเล่มถูกจัดเรียงตามหัวข้อ

ทฤษฎีแก่นเวทมนตร์

การไหลของเวทมนตร์

ผลกระทบของสิ่งแวดล้อมต่อการใช้คาถา

และตำราว่าด้วยความผิดปกติของพลังเวท

สมุดบันทึกสีดำถูกเปิดไปยังหน้าว่าง Tom หมุนไม้กายสิทธิ์ในมือช้าๆอย่างใช้ความคิดก่อนจะยกมันขึ้น

"Lumos."

ปลายไม้กายสิทธิ์สว่างขึ้นด้วยแสงสีขาวนวล

เขามองมันอยู่นิ่งๆจับเวลาในใจ

"..."

"Nox."

ความมืดกลับคืน

อีกครั้ง

"Lumos."

"Nox."

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่มีความลังเล

ไม่มีความเร่งรีบ

ราวกับกำลังเก็บข้อมูลจากการทดลองมากกว่าการใช้เวทมนตร์

จากนั้นเขาเปลี่ยนเป็นคาถาอื่น

"Protego."

ม่านเวทสีจางปรากฏขึ้นตรงหน้า

เรียบ

นิ่ง

เสถียร

Tom สะบัดไม้กายสิทธิ์ให้มันสลาย

แล้วร่ายใหม่

อีกครั้ง

อีกครั้ง

อีกครั้ง

ทุกครั้งให้ผลลัพธ์เหมือนเดิม

สมบูรณ์แบบเกินไป

ซึ่งนั่นเองคือความผิดปกติ...

มันยังเสถียร

ทั้งๆที่ใช้เวทมนตร์ต่อเนื่องกันมาพักใหญ่ และเวทมนตร์ไม่ควรเสถียรขึ้นเองโดยไร้เหตุผล ไม่ว่าจะเป็นความเหนื่อยล้า สภาพจิตใจหรือสภาพแวดล้อม ล้วนส่งผลต่อคุณภาพของการร่ายเวท

แต่ช่วงสองวันที่ผ่านมา

ประสิทธิภาพของเวทมนตร์ของเขากลับเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

แม้เพียงเล็กน้อย...

แต่มากพอให้เขาสังเกตเห็น

Tom วางไม้กายสิทธิ์ลง หยิบปากกาขนนกขึ้นมา หมึกสีดำค่อยๆปรากฏบนหน้ากระดาษอย่างเป็นระเบียบ

«บันทึกการสังเกตการณ์

วันที่ 2 หลังเปิดภาคเรียนพบความผิดปกติของแก่นเวทมนตร์รวม 7 ครั้ง ระยะเวลาเฉลี่ย 4.3 วินาที ไม่พบอาการสูญเสียพลังเวท ไม่พบความผิดปกติของไม้กายสิทธิ์ ประสิทธิภาพของคาถาพื้นฐานเพิ่มขึ้นประมาณ 3–5%»

Tom หยุดเขียน สายตาเลื่อนไปยังบรรทัดสุดท้าย ก่อนเขียนต่อ

«ยังไม่สามารถระบุปัจจัยร่วมได้»

ปลายปากกาหยุดนิ่ง เขาย้อนทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดในหัว

ห้องโถง

โถงทางเดิน

บันไดใหญ่

ห้องสมุด

ลานภายใน

แต่ละสถานที่...

ไม่เกี่ยวข้องกันเลย

ไม่มีจุดร่วม

ไม่มีรูปแบบ

หรืออย่างน้อย...

ยังหาไม่พบ

"...น่าสนใจ"

Tom พึมพำกับตัวเองเบาๆ ไม่ใช่เพราะเขากังวลแต่เพราะเขาเจอปริศนาที่อธิบายไม่ได้ และนั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก

เขาเอื้อมมือไปหยิบตำราเวทมนตร์โบราณอีกเล่ม พลิกผ่านสารบัญอย่างรวดเร็ว

ผลกระทบของคำสาป...

การเปลี่ยนแปลงของแก่นเวท...

อิทธิพลของวัตถุเวทมนตร์...

ไม่มีหัวข้อใดตรงกับสิ่งที่เขากำลังเผชิญ ก่อนจะปิดหนังสือลงอย่างแผ่วเบา

"ตำนาน..."

Tom เหลือบมองหนังสืออีกกองหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมชั้น หนังสือเหล่านั้นรวบรวมเรื่องเล่า ความเชื่อ และศาสตร์โบราณที่นักวิชาการจำนวนมากไม่ยอมรับ

เขามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาออก

"ยังเร็วเกินไปที่จะพิจารณาสมมติฐานที่ไม่มีหลักฐานรองรับ"

เขาปิดสมุดบันทึกลุกขึ้นยืน เปลวไฟในเตาผิงสะท้อนดวงตาสีเข้มที่ยังคงสงบนิ่ง

ปริศนานี้...

ไม่ว่าจะมีคำอธิบายแบบใด เขาจะเป็นคนหามันให้พบด้วยตัวเอง

โดยที่ Tom Marvolo Riddle ไม่อาจรู้เลยว่าในอีกฟากหนึ่งของปราสาท มีใครอีกคนกำลังขมวดคิ้วให้กับความผิดปกติแบบเดียวกัน...

ราวกับเวทมนตร์ของทั้งสองกำลังพยายามเอื้อมถึงกัน ในขณะที่เจ้าของทั้งสองยังไม่รู้แม้แต่การมีอยู่ของกันและกัน

---

ตลอดหลายสัปดาห์หลังเปิดภาคเรียน ความผิดปกติของแก่นเวทมนตร์ยังคงเกิดขึ้นเป็นระยะ มันไม่มีรูปแบบที่ชัดเจนในช่วงแรก

บางครั้งเกิดขึ้นระหว่างทางไปห้องเรียน

บางครั้งในห้องสมุด

บางครั้งระหว่างรับประทานอาหาร

และบางครั้งก็เกิดขึ้นท่ามกลางผู้คนหลายสิบคนในโถงทางเดิน

หากเป็นคนอื่น เหตุการณ์เหล่านี้คงถูกมองว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญแต่ไม่ใช่สำหรับ Tom Marvolo Riddle

เขาเริ่มจดบันทึกทุกครั้งที่ความผิดปกติเกิดขึ้น

วัน เวลา สถานที่ สภาพอากาศ จำนวนผู้คน การใช้เวทมนตร์ก่อนหน้า ระดับความเหนื่อยล้า รวมถึงรายละเอียดเล็กน้อยที่คนส่วนใหญ่มองข้าม

ข้อมูลสะสมเพิ่มขึ้นทุกวัน พร้อมกับหน้ากระดาษในสมุดบันทึกที่ถูกเติมเต็มอย่างเป็นระเบียบ

ทีละหน้า

ทีละบรรทัด

สมมติฐานหนึ่งถูกตั้งขึ้นก่อนจะถูกตัดทิ้ง

สภาพอากาศ...

ไม่เกี่ยวข้อง

ช่วงเวลา...

ไม่เกี่ยวข้อง

สภาพร่างกาย...

ไม่เกี่ยวข้อง

การใช้เวทมนตร์...

ไม่เกี่ยวข้อง

แม้แต่สถานที่เองก็ไม่ใช่คำตอบ

ทุกครั้งที่ข้อสันนิษฐานหนึ่งถูกปฏิเสธ รายการของความเป็นไปได้ก็สั้นลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งเหลือเพียงตัวแปรเดียว

ตัวแปรที่แม้แต่ Tom เองก็ยังไม่อยากยอมรับ

บุคคล

เขานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะในห้องนั่งเล่นของสลิธีริน ดวงตาสีเข้มทอดมองหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยบันทึกและเส้นเชื่อมโยงมากมาย

ปลายปากกาขนนกแตะลงบนรายชื่อผู้คนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมด ชื่อแล้วชื่อเล่าถูกขีดฆ่าออกทีละคน

จนเหลือเพียงชื่อเดียว

'User'

เขาเงียบไปนาน ก่อนจะวางปากกาลง

"...บังเอิญหรือ"

คำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบในทันที

สำหรับ Tom ความบังเอิญไม่ใช่ข้อสรุป แต่เป็นเพียงสมมติฐานที่ยังพิสูจน์ไม่สำเร็จ

เขาเลื่อนสมุดบันทึกเข้าหาตัวอีกครั้ง ก่อนเขียนบรรทัดใหม่ใต้หน้าสุดท้าย

«สมมติฐานที่ 7 ความผิดปกติของแก่นเวทมนตร์มีความสัมพันธ์กับบุคคลเฉพาะราย»

ปลายปากกาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาจะเติมข้อความต่อท้ายอย่างเรียบง่าย

«หลักฐานยังไม่เพียงพอ»

Tom ปิดสมุดบันทึกอย่างแผ่วเบา ดวงตาสงบนิ่งหันไปมองกองตำราที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ หากสิ่งที่เขาคิดถูกต้องคำตอบจะไม่ได้อยู่ในหนังสือ แต่อยู่ที่การพิสูจน์และวิธีเดียวที่จะพิสูจน์สมมติฐานนี้ได้คือการควบคุมตัวแปรด้วยตัวเอง

เช้าวันถัดมา

Tom เปลี่ยนเส้นทางที่ใช้เดินไปห้องเรียนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

ไม่ใช่เพราะเขาหลงทาง

ไม่ใช่เพราะรีบร้อน

แต่เพราะการทดลอง...

ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว