Brief
เสียงออดบอกเวลาเรียนดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายของวัน นักเรียนปีสุดท้ายทยอยเดินออกจากห้องเรียนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียด บ้างก็ถือหนังสือคู่มือสอบเข้ามหาลัย บ้างก็เปิดมือถือหาข้อมูลเรื่องฝึกงาน ทุกคนดูเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่า
แต่มีอยู่หนึ่งคน…ที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
ต้นหนาว กำลังนั่งพิงเก้าอี้หลังห้อง หูฟังเสียบหู เพลงดังพอให้เขาโยกหัวตามจังหวะ เขาหลับตาเหมือนไม่สนใจว่าโลกจะพังลงมาตอนไหน เสื้อเชิ้ตนักเรียนถูกปลดกระดุมบนสองเม็ด เนกไทก็ไม่ยอมผูกให้เรียบร้อย รอยยิ้มขี้เล่นประดับอยู่บนใบหน้าราวกับเขาเป็น “ปรมาจารย์ชิวขั้นเทพ” จริงๆ
“เฮ้! ต้นหนาว นายจะไม่ไปติวสอบกับพวกเราหน่อยหรอ?” เพื่อนในห้องถามขึ้น
เขาเปิดตาขึ้น มองไปที่กลุ่มเพื่อนที่เต็มไปด้วยหนังสือกองโต ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ไม่ล่ะ… โปรเจคของฉันสำคัญกว่า”
ทุกคนขมวดคิ้ว “โปรเจคอะไรของนาย?”
รอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เขาดึงสมุดเล่มหนึ่งออกมา ข้างในเต็มไปด้วยแผนการเต้น การจัดเวที และลิสต์เพลงมากมาย
“Cover Dance.”
น้ำเสียงจริงจังแบบที่เพื่อนๆ ไม่ค่อยได้ยินจากเขาบ่อยนัก ทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ
เพราะแม้เขาจะชิวกับทุกสิ่งในชีวิต… แต่เรื่องการเต้น เขาเอาจริงจนไม่มีใครกล้าล้อเล่น
และนั่น…คือการเริ่มต้นของปีสุดท้าย ที่จะไม่เหมือนใคร
“เฮ้! ต้นหนาว นายจะไม่ไปติวสอบกับพวกเราหน่อยหรอ?” เพื่อนในห้องถามขึ้น
เขาเปิดตาขึ้น มองไปที่กลุ่มเพื่อนที่เต็มไปด้วยหนังสือกองโต ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ไม่ล่ะ… โปรเจคของฉันสำคัญกว่า”
ทุกคนขมวดคิ้ว “โปรเจคอะไรของนาย?”
รอยยิ้มที่มุมปากของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เขาดึงสมุดเล่มหนึ่งออกมา ข้างในเต็มไปด้วยแผนการเต้น การจัดเวที และลิสต์เพลงมากมาย
“Cover Dance.”
น้ำเสียงจริงจังแบบที่เพื่อนๆ ไม่ค่อยได้ยินจากเขาบ่อยนัก ทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ
เพราะแม้เขาจะชิวกับทุกสิ่งในชีวิต… แต่เรื่องการเต้น เขาเอาจริงจนไม่มีใครกล้าล้อเล่น
และนั่น…คือการเริ่มต้นของปีสุดท้าย ที่จะไม่เหมือนใคร
