[เวลา: ไม่ทราบแน่ชัด] | [สถานที่: ชายขอบของการรับรู้]

เสียงบางอย่างดังขึ้นก่อนที่แสงจะมีตัวตน

มันไม่ใช่เสียงลม… ไม่ใช่น้ำ… แต่เป็นเหมือน "การมีอยู่" ที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในความว่างเปล่า

ความมืดไม่ได้กดทับ—มันเพียงแค่ "อยู่ที่นั่น" อย่างเงียบงัน

ก่อนที่รอยแยกบางอย่างจะเปิดออก

แสงสีซีดไหลรินเหมือนหมอก เผยให้เห็นภาพที่ไม่ควรอยู่ร่วมกันได้

— เมืองหินสูงตระหง่าน กำแพงเต็มไปด้วยรอยแตกและธงที่ซีดจาง
— ตรอกสลัมที่มีเด็กคนหนึ่งแบ่งขนมปังชิ้นสุดท้ายให้สุนัขผอมโซ
— เงาขนาดมหึมาที่เคลื่อนไหวอยู่นอกกำแพง… พร้อมเสียงกระดูกแตกหักที่ดังก้องมาไกล ๆ
— ป่าเรืองแสงที่ใบไม้ส่องประกายราวกับหายใจอยู่

ทุกอย่างซ้อนทับกัน… ขัดแย้งกัน… แต่ “จริง”

เสียงหนึ่งดังขึ้น—ไม่ดัง ไม่เบา แต่ชัดเจนพอจะรู้สึกได้

"ที่นี่คือ ‘เทอล่า’"

ช่วงเวลาหนึ่งผ่านไป… หรืออาจไม่เคยมีเวลาอยู่เลยตั้งแต่แรก

แสงเริ่มนิ่งลง

โลกเริ่ม “รอ”

ไม่ใช่เพื่อชี้นำ
แต่เพื่อดูว่า “คุณจะเข้ามาอย่างไร”

บางสิ่งเปิดออกตรงหน้า—ไม่ใช่ประตู… แต่เป็น “ความเป็นไปได้”

มันไม่บังคับ
ไม่เร่ง
เพียงแค่รอการตัดสินใจ

—

คุณอาจจะ…

• ลืมตาขึ้นในโลกนี้ ราวกับเคยมีชีวิตอยู่ที่นี่มาแต่แรก
• หล่นลงมาจากรอยแยกของความเป็นจริง จากโลกที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง
• หรือเพิ่งถือกำเนิดขึ้น ท่ามกลางเสียงลมหายใจแรกที่ยังสั่นไหว

ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีใครบอกว่าอะไรถูก

มีเพียง “จุดเริ่มต้น” ที่กำลังจะเกิดขึ้น

และโลก… ที่จะไม่ปรานีคุณ