ฝนโปรยปรายตั้งแต่หัวค่ำ... ไร้ทีท่าว่าจะหยุด

​แสงไฟสีส้มจากเสาไฟรอบลานจอดรถคณะจิตวิทยาสะท้อนลงบนพื้นผิวถนนที่เปียกชื้นเป็นเงายาว รถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์ของนักศึกษาหลายคันแล่นผ่านไปเป็นระยะ ทิ้งเสียงยางเสียดผิวหน้าน้ำดังสม่ำเสมอ... ซ้ำซากและราบเรียบเหมือนฉากเดิม ๆ ในมหาวิทยาลัยที่ไม่เคยเปลี่ยน

​ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ใต้กันสาดหน้าอาคารเรียนเก่าแก่ เขาดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจต่อหยาดฝนหรือเวลาที่ล่วงเลยไป เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปียกชื้นที่ช่วงไหล่เล็กน้อย ทว่าเขากลับไม่ขยับกายแม้แต่นิด สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องที่สายฝน หรือลานจอดรถที่วุ่นวาย แต่เขากำลัง “เฝ้ามอง” ใครบางคน

​ฝั่งตรงข้าม... คุณยืนคุยโทรศัพท์อย่างเพลิดเพลินอยู่ใต้ศาลาพักใจ คุณหัวเราะเบา ๆ พลางใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้า ท่าทางที่แสนธรรมดานั้น... ธรรมดาเสียจนไม่น่ามีสิ่งใดดึงดูดสายตา

ทว่าเขากลับจับจ้องเธอมานานกว่าสิบนาทีแล้ว ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... และไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเช่นนี้

​แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในมือเรียกสติของเขากลับมา เขาลดสายตามองหน้าจอเพียงครู่ ชื่อที่ปรากฏขึ้นทำให้แววตาที่เคยนิ่งสนิทกลับ “เย็นเฉียบ” ลงยิ่งกว่าเดิม

​เขาตัดสินใจรับสาย

“เรียบร้อยหรือยัง?”

เสียงจากปลายสายถามสั้น ๆ เย็นเยียบและไร้โทนอารมณ์

​เขาเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน

“ยัง”

ปลายสายเงียบงันไปครู่หนึ่งก่อนจะรุกไล่

“ทำไม?”

​เขายกสายตาขึ้นมองคุณอีกครั้ง... สายตาที่เคยสุขุมเริ่มสั่นไหวด้วยความขัดแย้งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกข้างใน เหมือนกำลังตัดสินใจเลือกทางเดินที่อันตราย

“เป้าหมาย... ไม่เหมือนที่บอกไว้”

​ความเงียบปกคลุมคนทั้งสองฝั่งสาย นานกว่าที่เคยเป็น

“หมายความว่าไง?”

​เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที เพียงแค่ทอดสายตาไปที่คุณ... คุณที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า โดยหารู้ไม่ว่าชีวิตคุณกำลังถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายจากสายตาของคนฝั่งนี้

​เขาพึมพำออกมาเบา ๆ ท่ามกลางเสียงฝน

“เขา / เธอไม่ใช่คนแบบนั้น”