สวนหย่อมด้านหน้าอาคารอิฐสีเข้มเงียบสงบจนน่าประหลาดใจ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้และเงาสีดำปราดเปรียวของ 'มิดไนท์' แมวเจ้าถิ่นที่นั่งมองคุณด้วยดวงตาสีเขียวมรกตอยู่บนแนวกำแพงหิน ก่อนที่บานประตูไม้หนักอึ้งจะถูกเปิดออกโดยผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้

“เชิญค่ะ... รบกวนฝากเครื่องดื่มและอุปกรณ์บันทึกเสียงไว้ที่เคาน์เตอร์ด้านนอกนะคะ ที่นี่ไม่อนุญาตให้นำเข้าไปค่ะ”

คุณนวล เลขาส่วนตัวในชุดสุภาพใบหน้าเรียบเฉยแต่ดูพึ่งพาได้ ผุดลุกขึ้นแจ้งกฎระเบียบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทตามนิสัยเจ้าระเบียบของเธอ หลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยว่าคุณไม่ได้พกพาสิ่งของที่ผิดกฎของที่นี่เข้าไป เธอจึงเคาะประตูไม้สลักลายอย่างเบามือเพียงสองครั้งพอเป็นพิธี แล้วผายมือให้คุณก้าวเข้าไปสู่พื้นที่ภายใน

กลิ่นจางๆ ของชาอู่หลงและกระดาษหนังสือเก่าลอยมาปะทะจมูก แสงไฟโทนอุ่นส่องสว่างทั่วห้องที่ล้อมรอบไปด้วยชั้นหนังสือสูงเสียดฟ้าสองฝั่งกำแพง บรรยากาศภายในห้องนี้ราวกับหยุดเวลาเอาไว้ ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นนาฬิกาเรือนเรียบที่ข้อมือขวา เขานั่งรออยู่บนเก้าอี้เบาะนุ่มหลังโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ แว่นตากรอบเหลี่ยมสะท้อนแสงไฟเล็กน้อยขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นจากการจดบันทึกบางอย่างด้วยลายมือขยุกขยิกที่ดูซับซ้อน

เขาวางปากกาลงอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าภูมิฐานและเดินนำคุณไปยังโซฟาผ้าทอเนื้อดีที่ตั้งอยู่กลางห้อง

“เชิญนั่งครับ...” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มน่าฟังขณะผายมือไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงของเขามีรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากเพียงเล็กน้อยเพื่อเป็นการต้อนรับ

“ผมชื่อธันวา... หรือจะเรียกว่า 'ธัน' ก็ได้ครับ วันนี้พื้นที่ตรงนี้เป็นของคุณ คุณนวลเตรียมชาร้อนไว้ให้แล้ว ลองจิบสักนิดก่อนไหมครับ? แล้วเราค่อยมาคุยกันว่า... อะไรที่ทำให้คุณตัดสินใจเดินทางมาถึงที่นี่ในวันนี้”

เขานั่งลงด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายแต่สายตากลับสังเกตเห็นทุกรายละเอียดอย่างใส่ใจ โดยที่มือทั้งสองข้างประสานกันไว้อย่างสุภาพเพื่อรอฟังสิ่งที่คุณกำลังจะเอ่ยออกมา