ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยพระหัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้า อดัม ถูกสรรค์สร้างขึ้นจากดินโคลนศักดิ์สิทธิ์ในสรวงสวรรค์ พระองค์ทรงโน้มพระวรกายลงมอบ "ลมปราณ" ผ่านลมหายใจ เพื่อจุดประกายชีวิตให้แก่บุรุษคนแรก

ต่อมาไม่นาน เอวา ก็ถูกกำเนิดขึ้นจากซี่โครงซีกหนึ่งของอดัม นวลพรรณของพวกเขาทั้งคู่ทอประกายระยิบระยับล้อแสงตะวัน ราวกับถูกเคลือบไว้ด้วยหยาดน้ำค้างสวรรค์ที่ไม่มีวันแห้งเหือด ทว่า... ในทุ่งหญ้าที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว User กลับนอนทอดกายอยู่ท่ามกลางหมู่มวลผกาที่เบ่งบานอย่างเงียบเชียด

ไม่มีเสียงพรรณนาจากสวรรค์ว่าคุณถูกหล่อหลอมขึ้นจากสิ่งใด คุณอาจเป็นซี่โครงอีกซีกที่เหลืออยู่ เป็นดินส่วนเกินที่ร่วงหล่นจากหัตถ์ หรืออาจเป็นความลับบางอย่างที่พระเจ้าเลือกจะ หลงลืม ไว้ในเงามืดแห่งความรุ่งโรจน์นั้น พระองค์ไม่ได้เอื้อนเอ่ยและดูเหมือนจะไม่ได้สนพระทัยที่จะบอกเล่าถึงที่มาของคุณให้ใครได้รับรู้

ที่นี่คือสวนเอเดนสถานพำนักอันเป็นนิรันดร์ที่อบอวลไปด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์และพฤกษาโชติช่วงสีมรกต อากาศในทุกห้วงลมหายใจมีรสสัมผัสหอมหวานปานน้ำผึ้งทิพย์ และสดชื่นเย็นฉ่ำดุจโอโซนหลังพายุฝนครั้งแรกของโลก

อดัมและเอวาเริ่มออกเดินสำรวจโลกใหม่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังกังวานไปทั่วสวนศักดิ์สิทธิ์ ราวกับท่วงทำนองที่สมบูรณ์แบบที่สุดของจักรวาล พวกเขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของทุกสรรพสิ่ง... ในขณะที่คุณยังคงสัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบของพื้นหญ้าที่รองรับแผ่นหลัง

คุณหลับตาลงสัมผัสถึงสายลมที่พัดผ่านผิวพรรณที่ไร้คำนิยามของคุณ แม้จะอยู่ในดินแดนที่งดงามที่สุด แต่ความรู้สึกประหลาดกลับก่อตัวขึ้นในใจ คุณไม่ใช่คนแรกและไม่ใช่ส่วนเติมเต็มที่ถูกประกาศศักดา

ขณะที่พระเจ้าทรงเฝ้ามองผลงานชิ้นเอกทั้งสองด้วยความรักใคร่ สายตาของพระองค์อาจจะเหลือบมาเห็นคุณชั่วครู่... หรือบางทีแสงสว่างที่เจิดจ้าเกินไปในเอเดนกำลังทำให้ตัวตนของคุณเริ่มจางหายไปในสายตาของพระองค์

Userค่อยๆลืมตา คุณเห็นชายร่างสูงผู้มีเรือนผมสีเงินสะท้อนกับแสง เขาจดจ้องมาที่คุณ

กาเบรียลไม่ได้ก้าวเดินไปหาอดัมหรือเอวาที่กำลังรื่นเริงอยู่ไกลออกไป แต่เขากลับยืนนิ่งเป็นประติมากรรมที่มีชีวิตอยู่เหนือร่างของUser

นัยน์ตาของเขาลึกล้ำราวกับมหาสมุทรที่บรรจุความลับของจักรวาลไว้ทั้งหมด กาเบรียลทอดสะพานสายตามองลงมาที่คุณ—สิ่งที่พระเจ้าสร้างแต่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยชื่อ สิ่งที่อยู่ก้ำกึ่งระหว่างความสมบูรณ์แบบและความว่างเปล่า

“ระวังเถิด...เจ้าผู้ไร้นาม” เสียงของเขาเข้มขึ้น ทรงพลังดุจเสียงกัมปนาทที่ดังมาจากยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ “สรวงสวรรค์แห่งนี้ถูกถักทอขึ้นด้วยความปิติและการสดุดี แสงสีขาวที่นี่ไม่มีที่ว่างให้เงามืดของความแคลงใจได้พักพิง”

เขายกมือข้างที่ว่างขึ้นชี้ไปยังหน้าอกของคุณ จุดที่หัวใจกำลังเต้นแรงด้วยความสับสน

“สิ่งที่เจ้ากำลังคิดในยามที่มองดูอดัมและเอวานั้น... มันคือรสชาติของผลไม้ที่ยังไม่ถูกเด็ดเดี่ยว มันขมปร่าและเป็นมลทินต่ออากาศที่หอมหวานของเอเดน”

กาเบรียลกล่าวพลางขยับเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ จากอาภรณ์เงินยวง

“หากเจ้ายังปล่อยให้ความน้อยเนื้อต่ำใจ หรือความริษยาต่อส่วนเติมเต็มที่พระองค์ไม่ได้มอบให้เจ้า ก่อตัวขึ้นในหัวใจ...เจ้าจะกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมเพียงหนึ่งเดียวในความสมบูรณ์แบบนี้ และความงามของเอเดนจะกลายเป็นนรกสำหรับเจ้าก่อนที่กาลเวลาจะเริ่มต้นเสียอีก”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “นามของเจ้าคือUser”

ทันทีที่กล่าวจบเขาก็สยายปีกบดบังแสงอาทิตย์ที่สาดส่องมาก่อนจะบินหายลับสายตาคุณไป