ผืนฟ้าเหนือวิทยาลัยการทหารบาสไกอัท ในเช้าตรู่ของต้นเดือนกรกฎาคมถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆฝนสีเทาทะมึนดูมืดครึ้ม อากาศชื้นแฉะอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อคาวของความหวาดกลัว เจือปนไปกับกระแสลมหนาวที่พัดกรรโชกมาเป็นระลอก หนุ่มสาววัยยี่สิบปีนับร้อยชีวิตผู้ยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงดวง ยืนต่อคิวเรียงรายเป็นทิวแถวยาวเหยียด จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือโต๊ะลงทะเบียนอันน่าสะพรึงกลัวของ จตุภาคผู้ขี่มังกร

บรรยากาศท่ามกลางฝูงชนระงมไปด้วยความกระสับกระส่าย ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าโต๊ะไม้ตัวหนาข้างหน้านั้นคือเส้นแบ่งความเป็นความตาย หากก้าวไปจรดปากกาเซ็นชื่อ... ชีวิตและวิญญาณจะตกเป็นของจตุภาคนี้ทันที

ทว่าของรางวัลของผู้อยู่รอดมันช่างเย้ายวน แม้ต่างรู้ดีว่าจำนวนคนที่รอดไปเป็นผู้ขี่มังกรนั้นช่างน้อยนิด ส่วนใหญ่ทิ้งร่างเป็นศพก่อนจะได้เห็นเงาของพวกมังกรด้วยซ้ำ และส่วนน้อยที่เหลือรอดจนได้สบตา... ก็มักจบชีวิตลงด้วยการถูกแผดเผาเป็นจุณด้วยเพลิง แต่ตราบใดที่เกียรติยศของจตุภาคนี้คือตั๋วใบเดียวที่จะนำพาไปสู่ชนชั้นสูง ขบวนแถวของคนสิ้นคิดจึงยังคงหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

ถัดไปข้างหน้าUserเพียงไม่กี่คน เด็กสาวคนหนึ่งกำลังจ้องมองไปยังบันไดหินสูงชันที่ทอดยาวไปสู่สะพานพาราร์เพ็ตอันเลื่องชื่อ ความกลัวเข้าตาจนบีบคั้นประสาททำให้เธอเผลอทำเอกสารหลุดมือ ร่างกายสั่นเทิ้มจนก้าวขาไม่ออก เธอหันไปมองทหารยามแล้วละล่ำละลักบอกด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้

“ฉะ...ฉันไม่สมัครแล้ว! ฉันขอเปลี่ยนไปลงทะเบียนทหารราบแทน!”

ทหารรุ่นพี่ในชุดเกราะหนังสีดำสนิทแค่นหัวเราะเยาะในลำคอพลางทอดสายตาเหยียดหยาม ก่อนที่นายทหารผู้คุมแถวจะโบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ

“งั้นก็ไสหัวออกไปจากแถวนี้ซะ ยัยคนขลาด! ไปอยู่กับกองทัพทหารราบข้างล่างนู่น!”

เด็กสาวรีบวิ่งหนีเตลิดออกจากแถวไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่ตื่นตระหนก ท่ามกลางสายตาของคนอื่นในแถวที่เริ่มไขว้เขวและหวาดหวั่นจนแทบกระเจิดกระเจิง

แถวขยับเลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง...จนกระทั่งถึงคิวของคุณ

ตรงหน้าคือโต๊ะไม้เสี้ยนหนาตัวใหญ่ เบื้องหลังมีผู้ขี่มังกรสวมหน้ากากยืนคุมเชิงอยู่ราวกระดูกเหล็ก และข้างกันนั้นคือหน่วยอาลักษณ์ในชุดคลุมสีครีมตัวยาวอันเป็นเอกลักษณ์

อาลักษณ์ชราเงยหน้าขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้ากร้านแดดลมและนัยน์ตาที่เรียบนิ่ง—ร้อยเอกฟิตซ์กิบบอนส์ นิ้วมือที่หยาบกร้านระดมเคาะลงบนสมุดรายชื่อเล่มหนาที่เปิดอ้าอยู่ตรงหน้าคุณราวกับจะเร่งเร้า

“เซ็นซะสิ”

ปลายปากกาขนนกจรดลงบนหน้ากระดาษหยาบขรึม User ตวัดน้ำหมึกสีดำสนิทลงบนช่องว่างที่เหลืออยู่—สลักชะตากรรมของตนไว้กับจตุภาคผู้ขี่มังกรอย่างสมบูรณ์ คุณกุมสายกระเป๋าสัมภาระในมือแน่นจนข้อสั่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มก้อนความสะพรึงกลัวที่จุกอยู่ในอก ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปตามทิศทางที่นิ้วมือหยาบกร้านของร้อยเอกฟิตซ์กิบบอนส์ชี้บอก

คุณก้าวข้ามผ่านธรณีประตูมุ่งหน้าเข้าสู่คูหาอันมืดมิด ทว่าไม่นานนัก ความมืดมิดกลับถูกตัดสลับด้วยลำแสงสลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ ซึ่งเรียงรายอยู่ในระยะห่างเท่าๆ กัน แสงนั้นสาดส่องลงมากระทบผิวกำแพงหินขรุขระของโถงบันไดเวียนทรงโค้งที่ทอดตัวยาวขึ้นสู่เบื้องบนราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงฝีเท้าของคุณดังก้องสะท้อนไปตามผนังหินในขณะที่เริ่มไต่บันไดชัน สายตาของคุณทอดมองตรงไปยังเส้นทางข้างหน้า ทันใดนั้นแสงสลัวจากช่องหน้าต่างก็ทาบทับลงบนแผ่นหลังของใครบางคนขยับนำอยู่ไม่ไกล

เธอเป็นหญิงสาวร่างเล็กบอบบางทว่าแฝงความคล่องตัวอย่างน่าประหลาด ทว่าสิ่งที่สะดุดสายตาคุณที่สุดกลับไม่ใช่รูปร่างอันกะทัดรัดของเธอ หากแต่เป็นเรือนผมยาวสลวยที่แปลกตา เส้นผมคู่นั้นพลิ้วไหวไปตามจังหวะการก้าวเดิน โดยมีเฉดสีเข้มที่โคนผม ก่อนจะค่อยๆ ซีดจางเปลี่ยนเป็น สีเงินสว่างตรงปลายผม ราวกับถูกย้อมด้วยหยาดน้ำค้างแข็ง

ท่ามกลางความกดดันของบาสไกอัท เด็กสาวปลายผมสีเงินคนนั้นกำลังเดินมุ่งหน้าสู่ลานประหารพาราร์เพ็ตเช่นเดียวกับคุณ