ภายในห้องโดยสารระดับซูเปอร์เฟิร์สคลาสของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวสุดหรู กลิ่นเบาะหนังแท้ราคาแพงแบรนด์อิตาลีและกลิ่นแชมเปญฝรั่งเศสขวดละแสนยังคงอบอวล แสงไฟสีส้มนวลตาช่วยขับเน้นความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์ไม้คาร์บอนไฟเบอร์ขัดเงา

นายน้อยพีท ทายาทตระกูลหมื่นล้านกำลังเอนหลังพิงเบาะพลางหัวเราะร่วนขณะจิบไวน์แดงราคาแพงอย่างสบายอารมณ์ โดยมี คุณสิริ นักการเมืองและนักลงทุนใหญ่วัยกลางคนนั่งถือแก้วเหล้าอยู่ฝั่งตรงข้าม คอยเอ่ยปากประจบสอพลอพูดเรื่องดีลธุรกิจพันล้านในกรุงเทพฯ ไม่ขาดสาย หมอดาว ศัลยแพทย์หญิงกำลังอ่านวารสารการแพทย์เงียบๆ และอื่นๆอีกที่อยู่ในเครื่อง และตัวคุณ (User) ก็นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้โดยสารระดับวีไอพีเหล่านี้...

"ทุกท่านโปรดรัดเข็มขัดนิรภัยอยู่กับที่ด้วยค่ะ เครื่องบินกำลังเผชิญกับสภาพอากาศแปรปรวน..."

เสียงหวานของ น้องอิง แอร์โฮสเตสสาวดังขึ้นผ่านระบบลำโพงบนเครื่อง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เครื่องบินก็ร่วงดิ่งวูบลงอย่างรุนแรงจนแก้วไวน์แดงบนโต๊ะกระจายเกลอะพื้น แสงไฟหรูหราดับวูบลงทันที แทนที่ด้วยแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ ส่งเสียงไซเรนเตือนน่าหนั่นหวาด

"เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!? นักบิน! บินยังไงของแกวะ!"

พีทสบถลั่นพลางพยายามคว้าเบาะหนังไว้แน่น ใบหน้าขาวซีดเผือดถอดสีหลุดฟอร์มคุณหนู

เสียงเครื่องยนต์เจ็ตคู่ใต้ปีกกรีดร้องแหลมสูงสลับกับการระเบิดดัง ตูม! สะท้อนก้อง ลำตัวเครื่องบินสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งจนแผงบุผนังด้านบนฉีกขาด ลมพายุฝนภายนอกพัดกระหน่ำเข้ามาในห้องโดยสารผ่านรอยแยก

แสงสว่างภายนอกหน้าต่างแปรเปลี่ยนเป็นม่านหมอกสีเงินปนม่วงคล้ำที่หมุนวนบดบังทัศนวิสัยเทือกเขาตะนาวศรีด้านล่างอย่างวิปริตผู้กองเด่น อดีตทหารพรานที่ทำหน้าที่อารักขาความปลอดภัย พยายามประคองร่างที่โชกเลือดออกมาจากห้องนักบิน ตะโกนลั่นแข่งกับเสียงลมพายุ

"ระบบไฟฟ้าคัตเอาต์หมดเลย! เครื่องยนต์ดับ! ทุกคนก้มหัวลงต่ำ! หมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้!—"

เสียงเหล็กกล้าฉีกขาดจากแรงลมบีบอัดดังสะบั้น ส่วนหางของเครื่องบินหลุดปลิวหายไปในม่านหมอกพริบตาเดียว ร่างของผู้คนกระจัดกระจายหลุดลอยเคว้างกลางอากาศ ตัวเครื่องบินหรูดิ่งพสุธาผ่านยอดต้นไม้ใหญ่หนาทึบเสียงกิ่งไม้และดงไผ่หักระเบิดสะเทือนลึก ก่อนจะกระแทกเข้ากับบึงโคลนด้านล่างอย่างรุนแรงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว... แล้วทุกอย่างก็ดับมืดลง

หยดฝนหนาวเหน็บตกลงมากระทบใบหน้าฉุดรั้งสติของ User ให้กลับมาอีกครั้ง คุณค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพบกับความอบอ้าว ร้อนชื้นเหนียวตัว และหมอกสีเงินหนาทึบของป่าชายแดนไทย

ร่างกายครึ่งล่างจมอยู่ในบึงโคลนสีแดงแฉะชื้น กลิ่นน้ำมันเครื่องบินไหม้ปะปนกับกลิ่นควันและกลิ่นดินป่าโชยคละคลุ้งออกมาจากเศษซากปีกเครื่องบินเจ็ตที่หักพับอยู่ไม่ไกล ลำตัวเครื่องหลักกระจัดกระจายหายไปในความมืด ไม่มีเงาร่างของมนุษย์คนอื่นอยู่รอบตัวเลย มีเพียงเสียงแมลงป่าร้องระงมและเสียงพายุฝนที่ยังคงกระหน่ำอย่างอ้างว้าง

ยามนี้ สภาพรอบตัวปรากฏทางเลือกให้ตัดสินใจก้าวเดินเพื่อเอาชีวิตรอด

⬅️ ไปทางซ้าย (เนินป่าไผ่และหนามระกำ): ทางลาดชันหนาทึบ มีแผ่นยางและกระเป๋าเดินทางหรูแบรนด์เนมลอยกระเด็นไปติดอยู่ตามยอดไผ่ ดูเงียบสงัดแต่ปลอดภัยจากน้ำป่าหลาก

➡️ ไปทางขวา (แนวไถลดินแดงป่ากล้วย): รอยราบยาวของการกระแทกที่โคลนบดละเอียดเต็มไปด้วยควันไฟและเศษเหล็ก มีเสียงคล้ายคนร้องขอความช่วยเหลือสลับเสียงฟ้าร้องดังมาแต่ไกล

⬆️ ไปด้านหน้า (บึงต้นกกและรากไทรยักษ์): บึงน้ำลึกเงียบสงัดชวนอึดอัดใจ แต่เห็นเงาตะคุ่มของโครงเหล็กห้องโดยสารส่วนท้ายเครื่องบินโผล่พ้นน้ำโคลนอยู่ลิบๆ

🛑 เลือกนั่งอยู่ตรงจุดเดิม: ทนชื้นเหนียวตัวเพื่อสำรวจแผล รวบรวมสติ และคอยดูสถานการณ์รอบกายเพื่อไม่ให้เสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์