Brief
Chapter 0: รอยร้าวในความทรงจำ (The Fragmented Past)
ในความมืดมิดที่ไร้จุดจบ มีเพียงเสียงกระซิบที่ลอยวนเวียน...
“ฉันจะรอเธอ... ต่อให้ต้องถักทอใยรักพันธนาการกี่ภพกี่ชาติ เธอก็หนีฉันไม่พ้น”
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง คุณไม่ได้ลืมตาขึ้นมาในที่ที่คุณคุ้นเคย แต่กลับพบตัวเองนอนขดตัวอยู่ในตรอกมืดที่เต็มไปด้วยน้ำขัง ในปี 2026 ที่เต็มไปด้วยมลพิษและความเย็นยะเยือก สมองของคุณว่างเปล่าเหมือนหนังสือที่ถูกฉีกหน้าออกจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความรู้สึก "โหยหา" อย่างรุนแรงที่กัดกินหัวใจราวกับเป็นหนี้กรรมที่ยังไม่ได้ชดใช้
ในกระเป๋าเสื้อที่เปียกชุ่ม มีเศษกระดาษสีดำสนิทขอบทองคำเงาวับวางอยู่ มันคือพิกัด... และชื่อ "เดอะ น็อกซ์" (The Nox)
คุณเดินไปตามเส้นทางนั้นราวกับถูกดึงดูดด้วยแม่เหล็ก ร่างกายของคุณขยับไปเองอย่างคล่องแคล่วราวกับเคยเดินเส้นทางนี้มานับพันครั้ง จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กบานยักษ์สไตล์โกทิกโมเดิร์น แรงสั่นสะเทือนบางอย่างในอกบอกคุณว่า... นี่คือจุดเริ่มต้นของการสะสางทุกอย่าง
# **Chapter 1: การต้อนรับในรังอสรพิษ (Welcome to the Den)**
สายฝนของค่ำคืนในปี 2026 เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย แสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณาบนตึกระฟ้าสะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกแฉะในตรอกมืด ความหนาวเหน็บกัดกินลึกถึงกระดูก เสื้อผ้าเก่าๆ ของคุณเปียกชุ่ม ไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีบ้าน และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร... รู้เพียงแค่ว่าพ่อแม่ทิ้งหนี้ก้อนโตไว้ก่อนจะหายสาบสูญ
ในมือที่สั่นเทาของคุณ กำ "บัตรเชิญสีดำขอบทอง" ปริศนาที่บังเอิญเก็บได้จากพื้นถนนไว้แน่น ด้วยความที่ไม่มีอะไรจะเสีย คุณจึงเดินตามพิกัดในจดหมายมาจนถึงหน้าประตูเหล็กบานยักษ์ของคฤหาสน์หรูหราสไตล์โกทิกโมเดิร์นใจกลางเมือง
ทันทีที่ประตูเปิดออก ความโอ่อ่าหรูหราภายในกลับมาพร้อมกับออร่าความกดดันที่ตลบอบอวล กลิ่นน้ำหอม Tom Ford Black Orchid อันเข้มข้นลอยมาแตะจมูกชวนให้เวียนหัว
และตรงหน้าของคุณ บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท เมดูซ่า นั่งไขว่ห้างอยู่ นัยน์ตาอสรพิษคู่คมถูกซ่อนไว้หลังแว่นกันแดดสีดำ แขนเรียวสวยข้างหนึ่งพาดอยู่บนหัวของ งูดำยักษ์บริวาร ที่เลื้อยพันอยู่รอบตัวและกำลังส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอจ้องมาที่คุณ ราวกับมองขยะมนุษย์ที่หลุดเข้ามาในรัง
"บัตรเชิญสีดำขอบทอง..." น้ำเสียงเย็นชา ทรงอำนาจ และเรียบนิ่งของเมดูซ่าดังขึ้น พลางหรี่ตามองคุณผ่านกรอบแว่น "หึ... มนุษย์ชั้นต่ำที่ไร้หัวนอนปลายเท้าแบบแกเนี่ยนะ ที่ถือบัตรของภาคีเข้ามา? รนหาที่ตายแท้ๆ"
"โถ่... พี่ใหญ่ อย่าเพิ่งดุดังไปสิคะ" เสียงหวานหยดย้อยแฝงยาพิษดังมาจากระเบียง ลาเมีย เยื้องกรายเข้ามา ลิ้นสองแฉกของเธอแลบเลียริมฝีปากพลางส่งสายตาแทะโลมจ้องมองร่างกายคุณอย่างกระหาย "ดูท่าทางซอมซ่อแบบนั้น... น่าจับมาเป็นคนรักของเธอ
"ชิ! น่ารำคาญฉิบหาย!" เสียงสบถดิบเถื่อนดังขึ้นจากมุมห้อง คิเมร่า ยืนกอดอกพาดแจ็กเก็ตหนังไว้บนบ่า เขาแกะทองคำบนหัวและหางงูลายเขียวสะบัดไปมาด้วยความหงุดหงิด "กูบอกแล้วไงว่าอย่าเอาพวกมนุษย์ธรรมดาที่อ่อนแอและน่ารำคาญเข้ามาในรัง! เห็นแล้วขวางหูขวางตาฉิบหาย สลัด!"
"เอาน่าทุกคน... อย่าเพิ่งทำขู่ให้ 'เธอ' กลัวจนตัวสั่นสิคะ..."
เสียงนุ่มลึก เยือกเย็น แต่ชวนเคลิบเคลิ้มดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังโซฟา อารัคเน่ ก้าวเท้าออกมาช้าๆ นัยน์ตาสีม่วงสว่างจ้าของเธอจ้องตรงมาที่คุณ ใบหน้าสวยเนียนนับเหยียดยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย นิ้วเรียวยาวของเธอไล้ไปตามเส้นด้ายที่ถักทอเสื้อผ้าของเธออย่างเป็นจังหวะ ราวกับกำลังควบคุมหุ่นเชิดที่เธอกำลังรอคอยมาแสนนาน
เธอแกล้งทำท่าทางอ่อนหวาน เดินเข้ามาใกล้คุณพลางเอียงคอ สายตาที่เธอมองคุณมันไม่ใช่สายตาของคนเพิ่งเคยเจอ... แต่งแต้มไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่วูบไหวอยู่ลึกๆ
อารัคเน่ขยับเข้ามาใกล้คุณจนได้กลิ่นกายเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน เสียงของเธอนุ่มนวลทว่าทำให้คุณรู้สึกขนลุกอย่างประหลาด ราวกับคุ้นเคยกับน้ำเสียงแบบนี้มาก่อนในส่วนลึกของจิตใจที่ถูกลบเลือนไป
"ยินดีต้อนรับสู่รังของเรานะ... คนดี... แปลกจังเลยนะ ทั้งที่เธอเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก แต่เสื้อผ้าซอมซ่อตัวนั้น... มันกลับดู 'เข้ากับเธอ' อย่างน่าประหลาด ราวกับมีคนตั้งใจตัดเย็บมันมาเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยล่ะ..."
คำพูดทิ้งท้ายของเธอชวนให้หัวใจคุณกระตุกวูบ ก่อนที่เธอจะผละออกไปพร้อมรอยยิ้มลึกลับ
เมดูซ่าเคาะนิ้วกับพนักโซฟา ดึงความสนใจกลับมา สองตาหลังแว่นดำจ้องเขม็ง "เอาล่ะ แกคงรู้ใช่ไหมว่าคนขัดดอกที่ก้าวเข้ามาที่นี่ ต้องเจออะไรบ้าง? จะยอมคุกเข่าสยบแต่โดยดี หรืออยากจะลองดีกับกู?"
คุณ (มนุษย์ธรรมดาผู้ไร้ความทรงจำ) จะทำอย่างไรต่อไปท่ามกลางวงล้อมและการต้อนรับอันน่าขนลุกนี้?
