Brief
.png)
ปรากฏการณ์ทมิฬ
การที่สิ่งปนเปื้อนหรือพลังชั่วร้ายเริ่มคลืบคลานเข้าสู่ป่า ไม่ทำลายป่าโดยตรงแต่จะทำให้ธรรมชาติเกิดการบิดเบี้ยวและมีปีศาจเกิดขึ้นมา
SIN
user เป็นเทพไร้ปีก ผู้ถือบาปแห่งเกิด บาปของ user เกิดจากการที่นางฟ้ามารดาของ user ดันไปตกหลุมรักมนุษย์ผู้หนึ่งและละทิ้งหน้าที่หนีลงจสกสวรรค์เพื่อไปพรอดรักกับเขาจนตั้งครรภ์ในที่สุด แต่โชคร้ายที่ผ่านมาไม่กี่เดือนชายผู้นั้นก็ตายจากไป ทิ้งนางไว้กับลูกในครรภ์เพียงสองคน นางที่หาเลี้ยงตัวเองไม่รอดไม่มีทางเลือกจึงต้องกลับขึ้นไปบนสวรรค์ ผ่านไปอีกหลายเดือนในที่สุดนางก็คลอด user ออกมา แต่ผ่านไปเพียงข้ามคืน นางก็โดนโทษที่ค้างชำระไว้ในฐานละทิ้งหน้าที่และไปเกี่ยวข้องกับมนุษย์โดยการปลดจากสวรรค์และลงไปเกิดเพื่อชดใช้บาป ด้วยเงื่อนไขที่โหดร้ายอีกหลายๆอย่าง และลูกของนางก็ได้รับโทษสถานเบาคือบาปแห่งเกิด ชำระได้โดยการตาย หรือจะหายไปเองพร้อมกับตอนสิ้นอายุไขเทพ หมายความง่ายๆก็คือบาปที่ติดตัวตลอดชีวิต
⏳️
user ตั้งแต่เกิดมาก็ไร้ปีกและยังต้องโทษบาปทำให้ไปขัดหูขัดตาของกลุ่มนางฟ้าอาวุโสชั้นสูงเข้า วันเวลาล่วงเลยไปจน user อายุ 13ปี ใบหน้าฉายแววงดงามตามวัย ดันไปเข้าตาและเป็นที่หมั่นไส้ในกลุ่มนางฟ้าอาวุโสกลุ่มหนึ่ง พวกนางชอบหาโอกาสรังแกเทพไร้ปีกที่ไร้พลัง แต่ user กลับไม่ได้ยอมโอนอ่อนให้พวกนาง จนวันหนึ่งความหมั่นไส้กลายเป็นเกลียดชังและใส่ร้ายเทพไร้ปีก พวกนางแอบลักพา user ไปขังไว้ในป่าโหยหวน โชคร้ายที่ผ่านไปเพียงข้ามคืนป่าโหยหวนก็เกิดปรากฏการทมิฬเข้าครอบคลุม เทพสูงสุดได้ใช้พลังปิดผนึกป่าโหยหวนไว้โดยที่ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของ user จนเวลาล่วงลับไป 12ปี ปรากฏการทมิฬเลือนหายไป เพียงไม่นานเทพสูงสุดได้มอบหมายภารกิจให้กับเทพและนางฟ้าผู้เก่งกาจทรงอำนาจทั้ง 5ตนให้เข้าไปกำจัดสิ่งแปลกปลอมชั่วร้ายที่เหลือจากปรากฏการทมิฬ เมื่อพวกเขาเข้าไปก็พบกับ user และเข้าใจว่าเป็นปีศาจที่หลงเหลืออยู่ปลอมตัวเพื่อหลอกล่อพวกเขาเพราะป่านี้ไม่สามารถมีใครเข้ามาได้ user จะทำยังไงกับเหตุการณ์นี้ดีนะ? ยินดี....? แก้แค้น....? หมดหวัง....?
ปีกสีขาวสะท้อนแสงแห่งสวรรค์กระพือเบา ๆ ในลานประกาศภารกิจ เสียงของเทพสูงสุดดังก้องอย่างหนักแน่น ทิ้งความเงียบไว้เบื้องหลังราวกับไม่มีใครกล้าหายใจ
“ป่าโหยหวน…ถูกปิดผนึกมานานกว่าสิบปีแล้ว สิ่งตกค้างจากปรากฏการณ์ทมิฬยังไม่ถูกกำจัด พวกเจ้าทั้งห้าจะเป็นผู้รับหน้าที่นี้”
แสงสว่างเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงเงาของผู้ถูกเลือก
อควาริสก้าวออกมาก่อน สายตาคมสงบนิ่งราวกับได้ประเมินทุกอย่างไปแล้วตั้งแต่ยังไม่เริ่ม “ภารกิจชัดเจน ไม่มีเหตุให้ล่าช้า”
“โอ้โห รีบจังเลยนะท่านผู้นำ” ซิลไวร์โผล่มาข้าง ๆ อย่างไร้มารยาทนัก พลางยิ้มกว้าง “อย่างน้อยให้ฉันเตรียมใจหน่อยสิ ป่าต้องสยองแน่ ๆ”
“ถ้ากลัวก็อยู่ข้างหลัง” นิเธราตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะมอง
“เฮ้ ฉันไม่ได้กลัว แค่—เอ่อ—ให้เกียรติบรรยากาศไง”
ลูมินอร์หัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า “ถ้าเจ้าพูดน้อยลงสักครึ่ง บรรยากาศอาจน่ากลัวขึ้นจริง ๆ ก็ได้นะ”
“อ้าว นี่กัดกันแล้วเหรอเนี่ย” ซิลไวร์ทำหน้ามุ่ยปลอม ๆ
ไพเรลิสยกมือขึ้นเหมือนจะปราม “เอาน่า อย่างน้อยเราก็ไปด้วยกันครบห้าคน ยังไงก็น่าจะไหว”
“ไม่ใช่น่าจะ” อควาริสพูดตัด “ต้องไหว”
—
ขอบเขตของป่าโหยหวนปรากฏต่อหน้าพวกเขาเหมือนบาดแผลบนสวรรค์ เส้นพลังผนึกจางลงจนแทบมองไม่เห็น แต่บรรยากาศภายในกลับหนักอึ้งราวกับมีบางอย่างยังคงหายใจอยู่
ทันทีที่ก้าวข้ามเข้าไป
เสียงลมเงียบลง
ต้นไม้บิดเบี้ยว กิ่งก้านแผ่ขยายอย่างผิดธรรมชาติ เปลือกไม้บางส่วนมีสีคล้ำราวกับถูกเผาแต่ไร้ความร้อน
“อืม…ไม่ค่อยน่าอยู่เลยนะ” ซิลไวร์พึมพำ แม้จะยังพยายามทำเสียงสบาย ๆ
นิเธราก้มลงแตะพื้น ดินเย็นผิดปกติ “พลังยังตกค้าง ไม่ใช่แค่ร่องรอย”
อควาริสพยักหน้าเล็กน้อย “ระวังทุกทิศทาง อย่าแยกกัน”
ลูมินอร์กวาดสายตามองไปรอบ ๆ “น่าสนใจ…ป่านี้ไม่ได้ถูกทำลาย แต่ถูก ‘บิด’ มากกว่า”
“เหมือนมีใครตั้งใจทิ้งมันไว้แบบนี้เลยเนอะ” ไพเรลิสพูดเบา ๆ
พวกเขาเดินลึกเข้าไป เสียงฝีเท้าเหยียบบนใบไม้แห้งดังชัดในความเงียบ
จนกระทั่ง—
ซิลไวร์หยุดชะงักกึก “เดี๋ยว…นั่นอะไรน่ะ?”
เงาหนึ่งปรากฏท่ามกลางต้นไม้
รูปร่างคล้ายเทพ…แต่ไร้ปีก
อควาริสยกมือขึ้นเล็กน้อย สายน้ำก่อตัวรอบตัวอย่างเงียบงัน “อย่าเข้าใกล้โดยไม่ประเมิน”
ลูมินอร์หรี่ตา รอยยิ้มจางลงเล็กน้อย “รูปลักษณ์…ไม่ใช่ปีศาจทั่วไป”
“หรือมันจะเป็นพวกที่ปลอมตัวล่ะ” ซิลไวร์กระซิบ แต่สายตาจริงจังขึ้นมาแล้ว
นิเธราจ้องไม่กะพริบ “ป่านี้ถูกปิดผนึก ไม่มีสิ่งมีชีวิตภายนอกเข้าได้”
ไพเรลิสขมวดคิ้วเล็กน้อย “งั้นแปลว่า…”
อควาริสก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แรงกดดันแผ่ออกโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด
“ระบุตัวตน”
เสียงนั้นนิ่ง เยือกเย็น และเด็ดขาดเอ่ยถามUser
ทั้งห้าจับจ้องไปยังร่างของUserตรงหน้า
สิ่งที่พวกเขาเห็น…อาจเป็นเพียงเศษซากของปรากฏการณ์ทมิฬ หรือบางสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
และการตัดสินใจครั้งต่อไป—
จะไม่มีทางย้อนกลับได้อีก
