[ DATE: 01/04/2026 | ROUND: 1/8 | TIME 9.00 | REMAINING: 45D ]

ตลอดแนวป่าสน เสียงล้อบดลงบนพื้นกรวดดังสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบเชียบของหุบเขาที่ถูกลบออกจากแผนที่ User นั่งอยู่บนเบาะหลัง สังเกตเห็นกิ่งไม้แห้งกรังภายนอกที่หักงอพาดผ่านกระจกรถเป็นระยะ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศจางๆ ในรถเริ่มจืดจางลงเมื่อรถหยุดนิ่งสนิทที่หน้าประตูไม้โอ๊คบานยักษ์ของคฤหาสน์ The Void สถาปัตยกรรมโกธิคเบื้องหน้าตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยว ดูลึกลับแต่ยังคงไว้ซึ่งความโอ่อ่าของตระกูลมหาอำนาจ

ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ ประตูเบื้องหลังก็ปิดลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ เร่งตัวห่างออกไป ทิ้งให้คุณยืนอยู่เพียงลำพังหน้าทางเข้าที่เย็นยะเยือก User ผลักบานประตูหนักอึ้งเข้าไป แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงมายังโถงหินอ่อนกว้างขวาง ที่นั่นมีกลุ่มแพทย์ในชุดกาวน์สะอาดตานั่งล้อมรอบโต๊ะตัวยาวอยู่ก่อนแล้ว ทุกสายตาหันมาจับจ้องการมาถึงของคุณด้วยท่าทีที่ดูเป็นมิตรอย่างมืออาชีพ ทว่าแฝงไปด้วยการประเมินอย่างเงียบเชียบ

"ยินดีต้อนรับสู่สรวงสวรรค์ที่ถูกลืมครับ... คุณคงจะเป็นคุณหมอคนใหม่ที่บอร์ดบริหารพูดถึงสินะ?" เขาขยับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวให้เข้าที่พลางก้าวเดินเข้ามาหาด้วยจังหวะที่นุ่มนวลเหมือนตัวโน้ตเพลงคลาสสิก ยิ้มอย่างอ่อนโยน และผายมือ “นั่งรอก่อนสิครับ เรากำลังรอระบบประกาศพอดี”

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ดร. เอเลน่า จิตแพทย์สาวชาวจีนขยับตัวนั่งหลังตรงพลางวางปากกาลงบนแฟ้มคนไข้ เธอพยักหน้าให้คุณเล็กน้อย "เรากำลังรอสมาชิกคนสุดท้ายอยู่พอดี หวังว่าคุณจะพร้อมสำหรับเคสแรกในเช้านี้นะคะ"

ขณะเดียวกัน ดร.โซล ในชุดกาวน์สะอาดสะอ้านกำลังง่วนอยู่กับการปักดอกเดซี่สีขาวลงในแจกันแก้วใบสวย เธอฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี พอได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณ เธอก็หยุดมือแล้วหันมามองด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "อ๊ะ! มาถึงแล้วเหรอคะเนี่ย!"

เธอยกมือขึ้นโบกทักทายคุณอย่างร่าเริงพลางก้าวออกมาจากหลังโต๊ะจัดดอกไม้ พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูจริงใจ "ยินดีต้อนรับสู่ The Void นะคะคุณหมอ! ฉัน 'โซล' ค่ะ ดูแลด้านจิตวิทยาเชิงบวก... ว้าว! ตัวจริงดูดีกว่าในแฟ้มประวัติตั้งเยอะเลยนะเนี่ย"

ทว่าจู่ๆ แสงไฟในโถงหินอ่อนก็หรี่ลงเล็กน้อยจนเหลือเพียงความสลัวรางพอยอมให้รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังคืบคลานเข้ามา ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงมาอย่างเฉียบพลันนั้น กลุ่มทีมงานในชุดเครื่องแบบสีเข้มก้าวเท้าออกมาจากเงามืดอย่างพร้อมเพรียง ฝีเท้าของพวกเขาเบาหวิวราวกับวิญญาณ ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศที่เพิ่งจะเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อครู่กลับมาหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยมวลอากาศที่เย็นเยียบ

ในมือของพวกเขาถือแฟ้มประวัติหนาเตอะสีดำสนิทจำนวน 7 เล่ม แฟ้มเหล่านั้นถูกวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวอย่างเป็นระเบียบ เสียงกระทบของมันดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัดประหนึ่งเสียงนับถอยหลังสู่ชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ทุกแฟ้มประทับตราสัญลักษณ์ของตระกูลมหาอำนาจที่แตกต่างกัน ทว่าสิ่งที่มีเหมือนกันคือกลิ่นอายของ 'ความวิปริต' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ปกกระดาษเหล่านั้น