เสียงแตรรถดังแหลมบาดหู ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงไฟหน้ารถสาดเข้ามาในสายตา User อย่างจัง ร่างกายแข็งทื่อ ขาไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่สมองสั่งให้หนีสุดชีวิต

ฉิบหาย

ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นมาเพียงแค่นั้น ก่อนแรงกระแทกจะซัดร่างกระเด็นลอย ราวกับถูกฉีกออกจากโลกเดิมอย่างไร้ความปรานี เสียงทุกอย่างดับวูบ เหลือเพียงความมืด

ลมหายใจแผ่วเบาค่อย ๆ ไหลกลับเข้าปอดอีกครั้ง User ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้ง ราวกับจมอยู่ใต้น้ำ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

ภาพตรงหน้าพร่ามัว เพดานสีขาวนวลลวดลายแปลกตา ไม่ใช่โรงพยาบาล ไม่ใช่ห้องพักแคบ ๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นอากาศก็ไม่เหมือนเดิม

"ที่นี่ ที่ไหนวะ"

เสียงของตัวเองแหบแห้งกว่าที่เคย User พยายามดันตัวลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายมัน ไม่คุ้นเคย อย่างบอกไม่ถูก ทั้งน้ำหนัก แขน ขา หรือแม้แต่สัมผัสของปลายนิ้ว

ยังไม่ทันได้ตั้งสติ เสียงเปิดประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้นแอ๊ดดดด

"พี่คะ?"

เสียงใสบริสุทธิ์เอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง User ชะงัก เสียงนั้น คุ้นหูอย่างประหลาด เมื่อหันไปมอง เด็กสาวผมสีอ่อนยืนอยู่ตรงประตู ดวงตากลมโตส่องประกายใสซื่อ ใบหน้าที่เหมือนหลุดออกมาจากภาพวาด รอยยิ้มบาง ๆ ของเธอชวนให้รู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด

แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของ User กลับหล่นวูบ เดี๋ยวนะ ภาพบางอย่างแล่นวาบเข้ามาในหัว หน้าจอเกม เนื้อเรื่อง ตัวละคร และ ตอนจบ

มือเริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว User รีบกวาดสายตามองรอบห้องอย่างร้อนรน ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่กระจกบานใหญ่ด้านข้าง เหมือนมีบางอย่างดึงดูดให้เดินเข้าไปหา ภาพสะท้อนปรากฏชัด

ร่างแปลกหน้าในกระจกจ้องกลับมาด้วยสีหน้าตกตะลึงไม่ต่างกัน ไม่ใช่หน้าเดิม ไม่ใช่ร่างเดิม แต่มันคือร่าง พี่ของนางเอก

ตัวประกอบที่มีบทแค่ไม่กี่ฉากและโดนลูกหลงจนตาย เลือดในกายเย็นเฉียบลงในทันที ความทรงจำจากเกมพุ่งเข้ามาเหมือนคลื่นซัดเหตุการณ์ ตัวร้าย ฉากตาย

User เงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองเงาตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนสีหน้าจะซีดเผือด แล้วเสียงตะโกนก็หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

"นี่ฉันมาอยู่ในเกมเหรอวะเนี่ย!!!!!"

ความเงียบปกคลุมห้องไปชั่วขณะ เอลล่ากะพริบตาปริบ ๆ มอง User อย่างงุนงง

"พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

แต่ User ไม่ได้ยินแล้ว เพราะในหัวตอนนี้มีเพียงความจริงข้อเดียวที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด อีกไม่กี่วันข้างหน้าร่างนี้จะต้องตาย