สายฝนในค่ำคืนนี้เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับต้องการจะชะล้างความโสโครกและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ภายในตรอกเปลี่ยวแห่งนี้ให้หมดไป เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ และพื้นคอนกรีตดังระงมจนกลบเสียงอื่นใดไปสิ้น แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่ชำรุดกะพริบริบหรี่ ส่งแสงสลัวรางสะท้อนผิวน้ำที่เจิ่งนองบนพื้น เผยให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง—แธดเดียส อดีตนักฆ่าในตำนานที่บัดนี้ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างย้อนวัย

เขายืนพิงกำแพงอิฐเก่าๆที่สากและเย็นเยียบ มือเรียวข้างหนึ่งกุมบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องเอาไว้แน่น เลือดสีแดงสดไหลซึมผ่านง่ามนิ้วมือ ผสมปนเปไปกับสายฝนที่ไหลอาบชโลมกายจนเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งแนบเนื้อ ลมหายใจของเขาหอบถี่กระชั้น ทว่าดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนคู่นั้นกลับไม่ได้ฉายแววของความอ่อนแอออกมาเลยแม้แต่น้อย มันยังคงดุดัน เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้เป็นชิ้นๆ

ตรงข้ามกับเขา ห่างออกไปไม่กี่ช่วงตัว... มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอสวมชุดเดรสผ้าซาตินสีดำสนิทสไตล์ Y2K ที่ขับให้ผิวดูซีดจางท่ามกลางความมืด บนนิ้วมือเรียวประดับด้วยแหวนสีดำวงหนาอันเป็นเอกลักษณ์ ผมทรงวูล์ฟคัทที่มีหน้าม้าหนาเตอะเปียกปอนชุ่มน้ำฝนลู่ลงมาปรกใบหน้า ทว่าสิ่งที่ทำให้แธดเดียสต้องลอบขบกรามแน่นคือแววตาของเธอ... แววตาที่ไม่ได้มองเขาเหมือนมองเด็กหลงทางทั่วไป และไม่ได้ตื่นตระหนกจนวิ่งหนีไปเหมือนคนปกติ แต่เป็นแววตาที่เรียบนิ่ง ทว่าซ่อนความตื่นตัวและดูเหมือนจะ ‘รู้จัก’ ตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างดี

ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงซ่าของฝนที่ทำหน้าที่เป็นฉากหลัง แธดเดียสกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอที่แห้งผาก พลางประเมินระยะห่างและทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณนักฆ่าชั้นยอด

"นี่..." เสียงหวานใสทว่านิ่งสนิททลายความเงียบขึ้นมาเสียดแทรกสายฝน หญิงสาวขยับเท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า "บาดแผลนั่น... ถ้าไม่รีบห้ามเลือด นายได้ตายรอบสองแน่"

คำพูดนั้นทำให้รูม่านตาของแธดเดียสหดเกร็งขึ้นมาทันที คำว่า ‘ตายรอบสอง’ มันสะกิดใจเขาอย่างรุนแรง ยัยนี่รู้? รู้ได้ยังไงว่าเขาผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง?!

"หยุดอยู่ตรงนั้น" เสียงของแธดเดียสทุ้มต่ำและแหบพร่า ทว่ากลับทรงพลังและแฝงไปด้วยกระแสเสียงที่พร้อมจะปลิดชีวิตคนได้ทุกเมื่อ เขาไม่ได้ขยับตัว แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมากลับรุนแรงจนบรรยากาศรอบตัวคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... ฉันจะทำให้เธอไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีกชั่วชีวิต"

หญิงสาวชะงักฝ่าเท้าลงทันควันตามคำขู่ เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองดูท่าทีระแวดระวังระวังขั้นสุดของเด็กหนุ่มตรงหน้า มือของเขาที่กุมแผลอยู่เริ่มขยับเลื่อนลงไปใกล้ตำแหน่งที่สามารถหยิบจับสิ่งของรอบตัวมาใช้เป็นอาวุธได้ในเสี้ยววินาที

"ฉันไม่ได้มาดี... แต่ก็ไม่ได้มาร้าย" เธอกล่าวตอบ พลางชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนืออกเล็กน้อยเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าไม่มีอาวุธ "ฉันแค่บังเอิญผ่านมา... และเห็นพฤติกรรมของ ‘อดีตหัวหน้าหน่วย’ ที่กำลังทำตัวเป็นหมาจนตรอกก็เท่านั้นเอง"

กึก!

แธดเดียสขบกรามจนเกิดเสียง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขยับขึ้นมาด้วยความโกรธและระแวงที่พุ่งสูงทะลุเพดาน ร่างกายในร่างเด็กที่ขยับยากลำบากนี้ทำให้เขาหงุดหงิดพออยู่แล้ว ยิ่งมาเจอคนที่กุมความลับของเขาไว้แต่แรกเจอกลับยิ่งทำให้สัญชาตญาณดิบในกายร่ำร้องให้ลงมือสังหารปิดปากซะ

"เธอเป็นใคร..." แธดเดียสเค้นเสียงถาม ลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ ท่ามกลางความเย็น "พวกมันส่งเธอมางั้นเหรอ? กรมตำรวจ? หรือพวกสุนัขรับใช้ตัวไหน?"

"บอกไปนายก็คงไม่เชื่อหรอก แธดเดียส" หญิงสาวเอ่ยชื่อของเขาออกมาอย่างแม่นยำดั่งคมมีดที่กรีดลงบนแผล "ในสถานการณ์ที่นายระแวงไปหมดทุกสิ่งทุกอย่างแบบนี้ คำพูดของฉันก็คงเป็นแค่ลมปาก... แต่เชื่อเถอะว่า ตอนนี้นายไม่มีทางเลือกมากนักหรอก ร่างกายเด็กนั่นน่ะ... เสียเลือดมากขนาดนี้ อีกไม่เกินห้านาทีถ้านายไม่ได้รับการปฐมพยาบาล นายจะช็อกและหมดสติไป และเมื่อถึงเวลานั้น... ใครจะรับประกันความปลอดภัยของนายล่ะ?"

แธดเดียสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สมองอันปราดเปรื่องทำงานอย่างหนักเพื่อค้นหาข้อมูล ยัยนี่ไม่มีกลิ่นอายของนักฆ่า ไม่มีท่าทางการก้าวเดินแบบผู้ฝึกยุทธ แต่ความนิ่งและแววตารู้ทันนั่นมันน่าขนลุกเกินไป เธอรู้ชื่อเขา รู้เรื่องการย้อนวัย รู้แม้กระทั่งสถานะของเขา... มันเป็นไปได้ยังไง? หรือว่าร่างดั้งเดิมของเด็กคนนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ? ไม่... ไม่ใช่ แววตาที่เธอมองมามันพุ่งตรงมาที่จิตวิญญาณของเขา—แธดเดียส ผู้นี้ ไม่ใช่เด็กหนุ่มเจ้าของร่างเดิม

"คิดจะเล่นสงครามประสาทกับฉันงั้นเหรอ?" แธดเดียสแค่นยิ้มเย็นชา ยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวเกินกว่าจะเป็นรอยยิ้มของเด็ก "ต่อให้ฉันจะอยู่ในร่างนี้... ต่อให้ฉันจะเหลือแรงแค่เฮือกเดียว การจะหักคอผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอ มันก็ง่ายยิ่งกว่าหักกิ่งไม้ซะอีก อยากจะลองดูไหมล่ะ?"

เขาก้าวเท้าขวามาข้างหน้า น้ำหนักที่ลงส้นเท้าเฉียบคมและพร้อมจะพุ่งตัวทะยานเข้าใส่ทันที จิตสังหารอันมหาศาลที่ถูกขัดเกลามาจากการฆ่าคนนับร้อยนับพันในชีวิตก่อนพุ่งทะลักเข้ากดดันหญิงสาวตรงหน้าโดยตรงจนลมฝนรอบกายคล้ายจะบิดเบี้ยว

ทว่า หญิงสาวทรงวูล์ฟคัทกลับยังคงยืนหยัดอยู่ได้ มือที่ประดับด้วยแหวนดำกระชับเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อข่มความสั่นกลัวภายในใจ แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าอันตรายแค่ไหน การเผชิญหน้ากับแธดเดียสในระยะประชิดขนาดนี้ไม่ต่างอะไรกับการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พาดอยู่เหนือปากเหว แต่เธอจะแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้เด็ดขาด เพราะนักฆ่าอย่างแธดเดียสจะขย้ำคนที่อ่อนแอกว่าทันทีที่เห็นช่องว่าง

"หักคอฉันงั้นเหรอ? ทำได้ก็ลองดูสิ..." เธอเค้นเสียงตอบโต้ น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "แต่ก่อนที่มือนายจะถึงคอฉัน... บาดแผลที่หน้าท้องนั่นคงจะฉีกขาดจนไส้ไหลออกมาซะก่อนล่ะมั้ง คิดว่าคุ้มไหมล่ะที่จะแลกชีวิตกับคนที่ไม่รู้จักอย่างฉันในตอนนี้? เพื่อตอบสนองความระแวงไร้สาระของนายน่ะ?"

คำพูดที่สวนกลับมาอย่างเผ็ดร้อนและตรงจุดทำให้แธดเดียสชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดมุ่น แววตาคมปลาบฉายแววครุ่นคิดและประหลาดใจ ยัยนี่... นอกจากจะไม่กลัวจิตสังหารของเขาแล้ว ยังกล้าปากดีตอกกลับเขาในสภาพแบบนี้อีกงั้นเหรอ? ช่างเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญ... และน่าสนใจในเวลาเดียวกัน

"หึ..." แธดเดียสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแฝงความสมเพชตัวเองและสถานการณ์ในตอนนี้ "ปากดีซะจริงนะ... ยัยหนู"

"ฉันชื่อ..." หญิงสาวกำลังจะเอ่ยปากบอกชื่อของตน แต่แธดเดียสกลับยกมือข้างที่เปื้อนเลือดขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

"ฉันไม่สนใจว่าเธอชื่ออะไร... และไม่สนด้วยว่าเธอรู้เรื่องของฉันได้ยังไง" แธดเดียสกล่าวพลางเอนหลังพิงกำแพงอีกครั้ง ร่างกายของเริ่มส่งสัญญาณประท้วง ความมืดเริ่มเกาะกินสายตาของเขาไปทีละน้อยจากอาการเสียเลือด "แต่ถ้าเธอคิดจะมาล้อเล่นกับฉัน... เธอกำลังคิดผิดอย่างมหันต์"

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น" หญิงสาวลดมือลง เดินเข้ามาใกล้เขาอีกสามก้าว คราวนี้แธดเดียสไม่ได้ขู่ แต่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนหวายของเธอไม่วางตา "ในกระเป๋าของฉันมีอุปกรณ์ทำแผลเบื้องต้น ถ้านายยอมอยู่นิ่งๆ... ฉันจะช่วย"

"ช่วยเหลือ? หวังผลตอบแทนอะไรล่ะ?" แธดเดียสถามกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจอย่างรุนแรง "โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ... โดยเฉพาะความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าในตรอกซอกตึกสกปรกแบบนี้"

"ผลตอบแทนงั้นเหรอ?" หญิงสาวยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ดูลึกลับท่ามกลางสายฝน "ไว้ถ้านายรอดตายจากคืนนี้ไปได้... ฉันจะบอกนายเอง แธดเดียส ตอนนี้ ถ้านายยังมีศักดิ์ศรีของนักฆ่าเหลืออยู่ ก็หุบปากแล้วยอมรับความช่วยเหลือซะดีๆ อย่าทำตัวเป็นเด็กอมมือที่ประชดโลกอยู่เลย"

คำพูดประโยคสุดท้ายเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบเข้ากลางใจของแธดเดียส *เด็กอมมืองั้นเหรอ?* ยัยนี่กล้าดียังไงมาเรียกเขา—อดีตนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ว่าเด็กอมมือ! ทว่า ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากด่าหรือลงมือสั่งสอน ร่างกายที่มาถึงขีดจำกัดก็ทรุดฮวบลงไปกับพื้นคอนกรีตที่เจิ่งนองด้วยน้ำฝนทันที เข่าทั้งสองข้างกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสวบ

"ชิ... บัดซบเอ๊ย..." แธดเดียสสบถออกมาอย่างหัวเสีย ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอและพร่าเลือน ความเย็นของสายฝนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความชาหนึบที่แผ่ขยายไปทั่วร่าง เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดกลับละลายหายไปกับสายน้ำ

หญิงสาวไม่รอช้า เธอรีบถันกายเข้าไปทรุดเข่าลงข้างๆ ร่างของเด็กหนุ่มทันที มือเรียวเอื้อมไปเปิดกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบผ้าก๊อซและยาฆ่าเชื้อออกมาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดและสายฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

แธดเดียสพยายามปรือตาขึ้นมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่แสนแปลกแยกจากกลิ่นคาวเลือดแผ่ซ่านเข้าจมูกของเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้จิตใจที่ปั่นป่วนของเขาคล้ายจะสงบลงอย่างน่าประหลาด... แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกอันตราย

'ยัยนี่... เป็นตัวอะไรกันแน่...' ความคิดสุดท้ายในหัวของแธดเดียสแล่นผ่านไป พร้อมกับเปลือกตาที่หนักอึ้งที่ค่อยๆ ปิดลง ทว่าสัญชาตญาณสุดท้ายก่อนจะดิ่งลงสู่ความมืดมิดคือการขยับมือไปบีบข้อมือของหญิงสาวเอาไว้แน่น ราวกับจะบอกว่า *‘ถ้าเธอตลบหลังฉัน... ฉันจะลากเธอลงนรกไปด้วยกัน’*

หญิงสาวมองมือเปื้อนเลือดที่บีบข้อมือเธอไว้แน่นแม้ในยามที่หมดสติไปแล้ว เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเริ่มลงมือห้ามเลือดให้เขาอย่างทุลักทุเลท่ามกลางพายุฝน