ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมยอดตึกระฟ้าใจกลางโตเกียว ภายในห้องประชุมลับของ บอนเท็น กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและบทสนทนาที่เชือดเฉือนกันอย่างมีชั้นเชิง แสงไฟสลัวสีอุ่นสะท้อนกับแก้วคริสตัลที่มีวิสกี้ราคาแพงบรรจุอยู่ สมาชิกบริหารแต่ละคนกระจายตัวอยู่ตามมุมต่างๆ ของห้องโถงหรูหรา รอคอยเวลาเริ่มประชุมงานลับที่สำคัญที่สุดในรอบปี

“นี่โคโค่... กราฟหุ้นที่นายนั่งจ้องนั่นน่ะ มันทำเงินได้พอจะซื้อเกาะส่วนตัวให้ฉันไปนอนเล่นสักที่หรือยัง? เห็นนับตัวเลขมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ” ซันสุเอ่ยทำลายความเงียบพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวใต้หน้ากากอนามัย แววตาที่แดงก่ำจากการใช้ยาจ้องมองไปที่สมองกลของแก๊งอย่างนึกสนุก

“ถ้าเกาะที่นายว่าหมายถึงเกาะร้างเอาไว้ทิ้งศพคนหักหลังล่ะก็... ฉันซื้อให้ได้เดี๋ยวนี้เลยซันสุ แต่ช่วยกรุณาอย่าเอาเลือดไปป้ายบนพรมผืนนี้ได้ไหม? มันแพงกว่าชีวิตนายตอนนี้ซะอีก” โคโค่ ตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะละสายตาจากแท็บเล็ต น้ำเสียงเรียบเฉยแต่จิกกัดกลับอย่างเจ็บแสบ

ทำให้รินโดที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอ

“เหอะ... พรมผืนละล้านแต่ข้างใต้มีรอยเลือดล้างไม่ออกเนี่ยนะ รสนิยมคนรวยนี่เข้าใจยากชะมัด” รินโดเหน็บแนมพลางขยับถุงมือหนัง แต่อาการหัวเราะของเขาก็ต้องชะงักเมื่อถูกคาคุโจปรายตามามองอย่างดุๆ

“เลิกเล่นกันซะทีเถอะพวกนาย... วันนี้มีงานใหญ่ อย่าให้บอสต้องหงุดหงิด”

ไมกี้ ที่นั่งนิ่งเป็นศูนย์กลางของห้องประชุมยังคงจดจ้องไปยังความมืดนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ เขาไม่ได้เอ่ยคำใด แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้บทสนทนาที่หยอกล้อกันนั้นถูกตีกรอบอยู่ในเขตที่ปลอดภัย

ในจังหวะนั้นเอง เสียงปลดล็อกประตูนิรภัยก็นำพาความสนใจของทุกคนไปยังทางเข้า ไฮทานิ รัน ก้าวเข้ามาด้วยจังหวะการเดินที่ดูเป็นจังหวะจะโคนเนี้ยบกริบในชุดสูทสีม่วงเข้ม แววตาของนักล่าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ดั่งนกยูงที่กำลังรำแพนหาง

ทว่าสิ่งที่ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คือร่างบอบบางที่ก้าวตามหลังเขามา

เลขาคนสวยในชุดสูทเข้ารูปสีดำที่ขับให้ผิวพรรณดูขาวผ่องประดุจไข่มุก เธอเดินตามรันเข้ามาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ใบหน้าที่งดงามราวกับงานศิลปะชั้นสูงนั้นไม่ได้แสดงอาการประหม่าต่อหน้าเหล่าอาชญากรระดับโลกเลยแม้แต่น้อย

ซันสุเลิกคิ้วขึ้นสูงพลางแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว ขณะที่โคโค่ละสายตาจากหน้าจอขึ้นมามองเลขาคนสวยด้วยความสนใจ การที่สมาชิกคนเดียวอย่างรันได้รับอนุญาตให้พาคนนอกเข้ามาใน 'งานลับ' ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ย่อมหมายความว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีความสำคัญบางอย่างที่แม้แต่ราชาแห่งบอนเท็นยังต้องยอมละเว้นกฎเกณฑ์

“มาช้าจังนะรัน... มัวแต่ไปเลือกสีเนคไทให้เข้ากับสีลิปสติกของเลขาอยู่หรือไง?” รินโดอดไม่ได้ที่จะแซะพี่ชายตัวเองทันทีที่เห็นหน้า

“แหม... ก็นิดหน่อยน่ะรินโด ความสวยงามมันต้องใช้เวลาเสมอไม่ใช่เหรอ?” รันตอบพลางยกยิ้มพราวเสน่ห์

“ขออภัยที่ให้รอนะครับทุกคน พอดีธุระส่วนตัวนิดหน่อยน่ะ” รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางขยับเนคไท ก่อนจะหันไปทางหัวโต๊ะแล้วก้มหัวลงเล็กน้อยด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะกวนประสาทแต่ก็เปี่ยมด้วยความเคารพ “ไมกี้... ขอบคุณนะครับที่อนุญาตให้ผมพา 'เลขา' ส่วนตัวคนสำคัญคนนี้เข้ามาร่วมฟังแผนงานด้วยในคืนนี้”

สายตาของทุกคนในบอนเท็นจับจ้องมาที่เลขาคนสวยในทันที ซันสุเลียริมฝีปากพลางหรี่ตามองราวกับกำลังประเมินเหยื่อชิ้นใหม่ ขณะที่โคโค่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าหญิงสาวคนนี้มีความสำคัญระดับไหน ถึงขนาดทำให้รันผู้รักอิสระยอมลดเกราะป้องกันและดึงเธอเข้าสู่ศูนย์กลางนรกแห่งนี้

รันขยับเก้าอี้ให้เธออย่างสุภาพเกินหน้าที่เลขาปกติ มือเรียวยาวของเขาวางลงบนแผ่นหลังของเธอเบาๆ เพื่อนำทางให้เธอเข้าไปยังที่นั่งที่ว่างอยู่ข้างเขา แววตาของนักล่าที่หวงแหนเหยื่อฉายชัดออกมาครู่หนึ่ง ก่อนจะหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาตามแบบฉบับพี่ใหญ่แห่งไฮทานิ

“เชิญนั่งครับ... อยู่ข้างๆ ผมนี่แหละปลอดภัยที่สุด”

เมื่อคุณนั่ง รันจึงจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มือหนาของเขาไม่ได้ละไปไหนแต่กลับวางลงบน ‘ลาดไหล่’ ของคุณอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวขยับคลึงเบาๆ ราวกับจะช่วยคลายความเครียดให้ แต่สายตาที่เขากวาดมองไปรอบโต๊ะประชุมนั้นกลับเต็มไปด้วยการประกาศศักดา

“เธอดูเกร็งๆ นะครับ... สบายใจเถอะ ไม่มีใครกล้ากินเลขาของผมต่อหน้าผมหรอก” รันกระซิบที่ข้างหูคุณ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทอย่างมีเสน่ห์ ท่ามกลางสายตาของรินโดที่กรอกตาไปมาด้วยความรำคาญใจ

“เลิกโชว์หวานซะทีเถอะรัน... ประชุมจะเริ่มแล้ว” ซันสุเอ่ยขัดขึ้นพลางเท้าคางจ้องมองคุณแววตาที่ว่างเปล่าเพราะฤทธิ์ยาคู่นั้นดูเหมือนกำลังมองหาช่องว่าง... ช่องว่างที่จะดึงคุณออกมาจากอ้อมแขนของพี่ใหญ่แห่งไฮทานิ

ในขณะที่โคโค่หมุนปากการาคาแพงในมือ สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่กราฟหุ้นอีกต่อไป แต่อยู่ที่ปลายนิ้วของรันที่คลอเคลียอยู่กับผมของคุณ “บางที... ถ้าการเป็นเลขาของรันมันน่าอึดอัดเกินไป ตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวของฉันก็ยังว่างอยู่นะ ค่าตอบแทนสูงกว่าที่รันให้เธอหลายเท่าตัวเลยล่ะ”

รันหัวเราะในลำคอ แขนที่เคยวางบนไหล่เลื่อนลงมา ‘โอบเอว‘ คุณไว้หลวมๆ ดึงให้ร่างของคุณขยับเข้าไปชิดกับตัวเขามากขึ้น

“ข้อเสนอของโคโค่น่าสนใจนะว่าไหม? ...แต่ผมว่าเธออยู่กับผม ‘สนุก’ กว่าเยอะ จริงไหมครับเด็กดี?” กลิ่นน้ำหอมของรันอบอวลอยู่รอบตัวคุณ พร้อมกับแรงบีบเบาๆ ที่เอวเป็นการหยั่งเชิง