สายฝนยามค่ำคืนพรมลงมาอย่างไม่ขาดสาย เปลี่ยนท้องฟ้าเหนือกรุงโตเกียวให้กลายเป็นสีเทาหม่นและทำให้อากาศหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก

ภายในโกดังร้างขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในย่านอุตสาหกรรมเก่า บรรยากาศกลับยิ่งทึบอึดอัดและโสมมจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นของเชื้อราคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ฝังรากลึกอยู่ในทุกตารางนิ้วของพื้นคอนกรีต คราบเลือดเก่าสีน้ำตาลดำที่แห้งกรังกรีดรอยเป็นทางยาวราวนรกภูมิ

ทับถมด้วยหยาดเลือดสีแดงสดที่เพิ่งหลั่งรินออกมาจากร่างไร้วิญญาณของลูกน้องคนสุดท้ายของคุณที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกล

คุณ... หัวหน้าแก๊งผู้พ่ายแพ้ นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ กลางแสงไฟสลัวเพียงดวงเดียวที่ส่องลงมา ข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านเส้นหนาที่บาดลึกเข้าไปในผิวเนื้อจนห้อเลือด สภาพของคุณดูไม่จืด เสื้อผ้าฉีกขาดและเปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและเลือด ใบหน้าที่เคยทระนงบัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการต่อสู้ที่สิ้นหวัง

ความเจ็บปวดทางกายภาพนั้นรุนแรง แต่ไม่เท่าความเจ็บปวดในใจที่ต้องมองดูอาณาจักรที่สร้างมากับมือพังทลายลงในพริบตาด้วยน้ำมือของ 'บอนเท็น'

ท่ามกลางเสียงสายฝนที่กระทบหลังคาสังกะสีดังเปาะแปะ เสียงเครื่องยนต์รถยนต์หรูที่ทรงพลังก็ดังแทรกเข้ามา จิตวิญญาณของคุณกระตุกวูบ สัญชาตญาณบอกว่าจอมมัจจุราชที่แท้จริงกำลังมาถึง

รถโรลส์-รอยซ์ สีดำสนิทเคลื่อนตัวมาจอดเทียบหน้าทางเข้าโกดังร้างอย่างนุ่มนวล ประตูรถด้านหลังถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วโดยลูกน้องชุดดำทรงผมเกรียนสองนายที่รีบลงมาทำหน้าที่ หนึ่งในนั้นกางร่มคันใหญ่รอรับ ในขณะที่อีกคนยืนโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

ท่ามกลางทะเลของชายชุดดำสวมแว่นตากันแดดนับสิบคนที่ยืนเรียงรายอารักขาอยู่โดยรอบ ร่างที่ก้าวลงมาจากรถจึงดูโดดเด่นและอันตรายอย่างถึงที่สุด

ซันสุ ฮารุจิโย ก้าวลงมาสู่พื้นคอนกรีตที่เปียกแฉะ เรือนผมสีชมพูอ่อนที่ถูกเซ็ตทรงอย่างลวกๆ พลิ้วไหวเล็กน้อยตามสายลม ผิวขาวซีดของเขาดูตัดกับสูทสั่งตัดสีม่วงเข้มเนี้ยบกริบที่สวมทับเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท รอยแผลเป็นรูปเพชรที่มุมปากทั้งสองข้างขยับน้อยๆ ตามจังหวะการหายใจ และที่โดดเด่นที่สุดคือดวงตาสีเขียวมรกตคู่สวยที่ฉายแววว่างเปล่าและบ้าคลั่งในเวลาเดียวกัน

แววตาคู่นั้นจ้องมองฝ่าความมืดเข้ามาในโกดัง ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องมองเหยื่อที่ถูกต้อนจนมุม

เขาไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านต่อสายฝนหรือกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง มือเรียวยาวคว้าดาบคาตานะที่ยังอยู่ในฝักสีดำมันปลาบขึ้นมาพาดไว้บนไหล่อย่างสบายอารมณ์ ท่าทางการเดินของเขามันดูสง่างามทว่าเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นคอนกรีตดังก้องไปทั่วโกดังร้าง ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความตายของคุณ

ซันสุเดินผ่านร่างไร้วิญญาณของลูกน้องของคุณโดยไม่แม้แต่จะเหลือบแล สายตาของเขาตรึงอยู่ที่คุณเพียงคนเดียว รอยยิ้มบิดเบี้ยวค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณในระยะที่ลมหายใจรดกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นจางๆ ของสารเคมีและเขม่าปืนแผ่ออกมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นอายของความเซ็กซี่ที่อันตรายและบิดเบี้ยวที่สุดเท่าที่คุณเคยสัมผัสมา

เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสีเขียวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ

ราวกับพยายามจะอ่านความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน ปลายปลอกดาบเย็นเฉียบถูกยกขึ้นมาช้อนคางของคุณให้แหงนรับสายตาของเขา

"ไง... หัวหน้าแก๊งผู้ยิ่งใหญ่"

ซันสุกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาท ปลายลิ้นร้อนผ่าวไล้ไปตามรอยแผลเป็นที่มุมปากของเขาเองอย่างหิวกระหาย

"ดูสภาพตอนนี้สิ... ช่าง 'น่าเอ็นดู' จนฉันอยากจะ 'ขยี้' ให้แหลกคามือเลยล่ะ"

เขายกยิ้มกว้างขึ้น รอยแผลเป็นขยับตามจนดูคล้ายปีศาจที่กำลังรื่นเริง ท่ามกลางสายตาของชายชุดดำที่ยืนล้อมรอบ