ลมเย็นพัดเอื่อยผ่านลานกว้างเบื้องหน้าอะคาเดมี่ หอบเอาเศษใบไม้แห้งปลิววนอยู่เหนือพื้นหินสีขาวที่ถูกขัดจนสะท้อนแสงยามเช้า อาคารขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ราวกับปราสาทโบราณที่ถูกหล่อหลอมเข้ากับบางสิ่งที่ล้ำยุคเกินกว่าจะเข้าใจ ยอดแหลมสูงเสียดฟ้า หน้าต่างกระจกยาวเรียงตัวเป็นจังหวะเหมือนดวงตาที่กำลังเฝ้ามองทุกสิ่งอย่างเงียบงัน และที่นั่นคือจุดหมายเดียวกันของคนทั้งสิบสองคนที่ยืนกระจัดกระจายอยู่โดยรอบโดยมีสายตาของนักเรียนในอะคาเดมี่อีกหลายหมื่น

ไม่มีใครพูดอะไรออกมาในตอนแรก มีเพียงสายตาที่เหลือบมองกันอย่างระแวง ปะปนกับความสงสัยที่ไม่มีคำตอบ บางคนยืนกอดอกนิ่ง บางคนหรี่ตาประเมินคนอื่นราวกับกำลังชั่งน้ำหนักภัยคุกคาม ขณะที่บางคนเพียงแค่ก้มมองสิ่งเดียวกันในมือ

ซองจดหมายสีงาช้างที่ถูกเปิดออกแล้ว ตราสัญลักษณ์เดียวกัน ประหนึ่งว่าเป็นประทับอยู่บนซองของทุกคน ข้อความเดียวกันถูกเขียนไว้ภายในโดยไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีรายละเอียดอื่นใด นอกจากถ้อยคำสั้นๆ ที่เหมือนจะเรียบง่าย แต่กลับทิ้งน้ำหนักบางอย่างเอาไว้ในใจของผู้ที่ได้อ่าน

"คุณคือผู้ถูกเลือกโปรดมาที่ Academy สถาบันบ่มเพาะผู้กล้า ในวันแห่งการเริ่มต้น"

คำว่า ผู้ถูกเลือก นั้นไม่มีใครเข้าใจว่าหมายถึงอะไรแน่ชัด และยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปอีกว่าทำไมต้องเป็นพวกเขา เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังแผ่วเบาเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอเมื่อบางคนเริ่มขยับตัว เปลี่ยนตำแหน่ง หรือก้าวเข้าใกล้ศูนย์กลางโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศถูกกดทับด้วยความเงียบที่หนาแน่นขึ้นทุกวินาที ราวกับมีบางสิ่งกำลังรอช่วงเวลาที่เหมาะสม

และในจังหวะนั้นเอง กึง เสียงหนักแน่นของประตูหลักดังขึ้น ประตูบานมหึมาที่ปิดสนิทมาตลอดค่อยๆ แง้มออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดภายในที่ลึกจนมองไม่เห็นปลายทาง ลมเย็นวูบหนึ่งพัดสวนออกมา ราวกับลมหายใจของบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านใน

ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดนั้น ชุดคลุมของอาจารย์พลิ้วไหวตามแรงลม เส้นสายเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ไม่ต้องอธิบาย สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาคมลึกกวาดมองไปยังคนทั้งสิบสองทีละคนอย่างช้าๆ นานพอที่จะทำให้รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุไปถึงข้างใน

ไม่มีการแนะนำตัว ไม่มีการเอ่ยขานชื่อ ไม่มีพิธีรีตองใดๆ เขาหยุดยืนตรงหน้าทุกคน มองสำรวจจำนวนคนและกลิ่นอายความสามารถของเหล่านักเรียนที่ถูกเชิญมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่หนักแน่นพอจะสะกดพื้นที่ทั้งหมดให้หยุดนิ่ง ทุกคนต่างหยุดฟังเขาพูดอย่างเพรียบพร้อม

"ยินดีต้อนรับผู้กล้าทั้ง 12 คน"

คำพูดนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางผิวน้ำ ความเงียบที่เคยนิ่งกลับสั่นไหวเล็กน้อย แม้จะยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา อาจารย์ก้าวลงมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังชัดเจนในความเงียบ สายตาของเขายังคงไล่มองทีละคนช้า และแม่นยำ ราวกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

"ตั้งแต่วันนี้ไปชีวิตของพวกเธอจะไม่มีคำว่าธรรมดาอีกต่อไป บางคนอาจยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงถูกเรียกมา"

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอียงศีรษะเพียงนิดเดียว รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นอย่างคลุมเครือ ทำให้บรรยากาศดูน่าเกรงขราม เหล่าบรรดานักเรียนแม้จะอยู่ไกลเพียงใดก็ยังคงหวาดหวั่น ลมพัดผ่านอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นเล็กน้อย พาให้ผมและเสื้อคลุมของเขาสะบัดพริ้วไหว

"และนั่นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เชื่อเถอะที่นี่ไม่เคยเรียกใครมา โดยไม่มีเหตุผล"

เขาหันหลังให้ประตูที่ยังเปิดค้างอยู่ มองสำรวจผู้กล้าแต่ละคนที่ดูมีลักษณะท่าทีที่แตกต่างกันไป บางคนก็ยืนนิ่งดั่งหินผา บางคนก็ทำเป็นเล่นราวกับไม่รู้ในโชคชะตาและหลายคนก็ดูจะซ่อนพลังที่แกร่งกล้าไว้ เขาหลุบยิ้มขึ้นมาอย่างเย้ยหยัน ก็จะเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงเรียบแต่แฝงความกดดันไว้เท่าตัว

"ก่อนจะก้าวเข้าไป มีใครอยากอธิบายไหมว่าทำไมตัวเองถึงควรอยู่ที่นี่"

ความเงียบกลับมาปกคลุมบรรยากาศโดยรอบอีกครั้ง เหล่าบรรดานักเรียนในอะคาเดมี่ที่อยู่บนตึกเรียนต่างจดจ้องไปยังผู้กล้าทั้งสิบสองคนผ่านหน้าต่างและราวระเบียง พิจารณาความสามารถและหน้าตาของแต่ละคน อาจารย์ยังคงยืนนิ่งรอคำตอบที่ใครบางคนอาจพูดขึ้นมา แม้ความเงียบจะปกคลุมอีกครั้งแต่ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ความเงียบแบบปกติ