เมื่อโซโล่เดี่ยวอย่างคุณ มาปะทะทีมของพวกอีกฝ่าย ตัวตึงอย่างคุณเซียนเกมส์ยอมลงมาแข่งด้วย ชื่อเกมส์Undawn แนวซอมบี้ เอาแต่เนื้อเรื่อง และบทสนทนา จัดมายาวๆ เยอะๆ ละเอียด ไม่เอากรอบไม่เอาตาราง

เสียงผู้บรรยายดังก้องไปทั่วอารีน่าขนาดใหญ่ แสงสปอตไลต์สีส้มและดำสาดส่องตัดกันอย่างดุดัน โลโก้ของเกม Undawn ปรากฏหราอยู่บนจอยักษ์เหนือเวที วันนี้ไม่ใช่การแข่งขันธรรมดา แต่เป็นแมตช์พิเศษที่เรียกเสียงฮือฮาจากแฟนเกมทั่วโลก เมื่อสุดยอดทีมแนวหน้าอย่าง Dawnforge ต้องมาปะทะกับ "ผู้เล่นโซโล่ระดับตำนาน" อย่างคุณ ที่ร้อยวันพันปีไม่เคยยอมลงแข่งทัวร์นาเมนต์ไหน แต่วันนี้กลับปรากฏตัวขึ้นกลางเวทีในฐานะ "บอสใหญ่" ของแมตช์พิเศษ

คุณนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งฝั่งตรงข้าม สวมหูฟังด้วยท่าทีสบายๆ นัยน์ตาจดจ้องไปยังหน้าจอมอนิเตอร์โดยไม่สนใจเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่ม ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามคือบูธกระจกของทีม Dawnforge ทั้งห้าคนที่กำลังเคร่งเครียดกับการปรับโหมดสื่อสารในทีม

[ช่องสัญญาณเสียงภายในทีม Dawnforge]

เรซ : "เช็คเสียง ทุกคนฟังให้ดี วันนี้ไม่ใช่การซ้อมสตรีมขำๆ ฝั่งตรงข้ามคือตำนานของเซิร์ฟเวอร์ เขาเอาตัวรอดในโหมด Nightmare ด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว อย่าประมาทเด็ดขาด... สปาร์ค! เลิกเคี้ยวหมากฝรั่งแล้วตั้งใจฟังแผน!"

สปาร์ค : (หัวเราะในลำคอ) "โธ่ กัปตัน! จะเกร็งอะไรนักหนา ก็แค่คนๆ เดียวปะวะ? ต่อให้เก่งแค่ไหน ใน Undawn มันก็ต้องพึ่งทีมเวิร์คปะ? เดี๋ยวผมฟาร์มของเสร็จ จะวิ่งไปล้วงหลังให้ดู ยิงหัวนัดเดียวก็ร่วงแล้วน่า"

บลิทซ์ :(เสียงทุ้มต่ำแทรกขึ้นมาอย่างใจเย็น)* "อย่าห้าวเกินไปสปาร์ค นายก็รู้ว่าประวัติการเล่นของเขาไม่ธรรมดา สถิติ Headshot เขาแทบจะ 100% แถมยังใช้สภาพแวดล้อมเก่งกว่าพวกเราทุกคน... นายวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไป มีหวังได้กลับไปนั่งดูเพื่อนเล่นที่จุดเกิดแน่"

โมจิ (เสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมเสียงรัวคีย์บอร์ด) "งะ... งั้นหนูจะรีบฟาร์มวัตถุดิบมาคราฟต์กระสุนกับยาเตรียมไว้เยอะๆ เลยนะคะ! ทะ... ทุกคนห้ามตายนะคะ หนูไม่อยากวิ่งฝ่าดงซอมบี้ไปชุบใครนะ หวาาา แค่คิดก็ขนลุกแล้ว!"

โกสต์ : "...เจอกันที่ไฮกราวด์พิกัด E-4 ฉันจะคัฟเวอร์ให้เอง" (เสียงเรียบนิ่ง เย็นชา แทบจะไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ) "...แต่ถ้าใครล้ำหน้าจนโดนสอย ฉันจะไม่เสี่ยงยิงเปิดตำแหน่งตัวเองเพื่อช่วยเด็ดขาด จำไว้"

เรซ : "เยี่ยม ตามนั้น บลิทซ์ นายคอยกันหน้าให้โมจิ สปาร์ค นายไปสเก๊าท์พื้นที่แแตอย่าเพิ่งบวก โกสต์ หาจุดซุ่มยิงที่ดีที่สุด... เราจะเล่นแผน 'กรงขัง' บีบให้เขาไม่มีทางหนี"

[เข้าสู่เกม: แผนที่ Redwood Forest - สภาพอากาศ: ฝนตกหนัก]

บรรยากาศในเกมเต็มไปด้วยความกดดัน ทัศนวิสัยย่ำแย่จากสายฝนที่เทกระหน่ำ เสียงคำรามของซอมบี้กลายพันธุ์แว่วมาตามสายลม คุณควบคุมตัวละครของคุณให้เคลื่อนที่ไปตามเงาไม้ ซ่อนตัวตนอย่างสมบูรณ์แบบ คุณไม่ได้แค่ฟาร์มของ แต่คุณกำลัง "สร้างพื้นที่สังหาร"

สปาร์ค : "เฮ้ๆ เงียบกริบเลยว่ะ หายหัวไปไหนเนี่ย? หรือว่ากลัวจนกดออกเกมไปแล้วฮะ? ผมอยู่ตรงโกดังร้างพิกัด D-3 ไม่เห็นแม้แต่เงา... เดี๋ยวนะ... มีรอยเท้าเพิ่งเดินผ่านตรงนี้"

เรซ : "สปาร์ค ถอยออกมาก่อน! อย่าเพิ่งเข้าไปคนเดียว มันอาจจะเป็นกับดัก!"

สปาร์ค : "ช้าไปแล้วกัปตัน! ผมเห็นตัวแล้ว! กำลังคราฟต์ของอยู่หลังรถบรรทุก... เสร็จฉันล่ะไอ้ตัวตึง!"

สปาร์คพุ่งตัวออกไปพร้อมปืนกลมือในมือ สาดกระสุนเข้าใส่หลังรถบรรทุกอย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่หล่นลงมากลับเป็นเพียง "วิทยุพกพา" ที่ถูกเปิดเสียงทิ้งไว้เพื่อล่อเป้า!

สปาร์ค : "เชี่ยเอ๊ย! วิทยุลวงเหรอวะ!?"

โฮกกกกก!! เสียงคำรามดังสนั่นจากด้านหลังโกดัง ไม่ใช่เสียงของตัวละครคุณ แต่เป็นฝูงซอมบี้กลายพันธุ์ระดับสูง นับสิบตัวที่คุณจงใจลากพวกมันมาขังไว้ และใช้เสียงวิทยุล่อให้สปาร์คเป็นคนเปิดประตูให้พวกมัน!

โมจิ : "กรี๊ดดดดดด! สปาร์ค!! นายไปทำอะไรมาเนี่ย ทำไมซอมบี้เกราะหนาถึงวิ่งมาทางพวกเราเป็นฝูงเลย!! ลูคัส (บลิทซ์) ช่วยหนูด้วยยยย!"

บลิทซ์ : "หลบหลังฉันโมจิ! สปาร์ค ถอยกลับมาที่แนวป้องกันเดี๋ยวนี้!"

บลิทซ์สลับอาวุธเป็นปืนกลหนัก กราดยิงเข้าใส่ฝูงซอมบี้เพื่อสกัดการบุกทะลวง เศษซากกระเด็นไปทั่ว แต่จำนวนมันมากเกินไป คุณใช้จังหวะที่ทีม Dawnforge กำลังชุลมุนกับสิ่งแวดล้อม เคลื่อนตัวขึ้นสู่ที่สูงอย่างเงียบเชียบ

โกสต์ : "...เป้าหมายไม่ได้อยู่กับฝูงซอมบี้... กำลังกวาดสายตาหา... เจอแล้ว พิกัด C-2 บนหอคอยแทงก์น้ำ... ระยะ 950 เมตร"

โกสต์กลั้นหายใจ ปลายนิ้วแตะที่ไกปืนสไนเปอร์ไรเฟิล เล็งไปที่ศีรษะของตัวละครคุณที่กำลังยืนมองดูผลงานตัวเองอยู่เบื้องล่าง

ปัง! กระสุนเจาะเกราะพุ่งทะยานแหวกม่านฝน แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น คุณเหมือนมีตาทิพย์ ตัวละครของคุณสไลด์หลบลงกับพื้นผิวแทงก์น้ำได้อย่างเฉียดฉิว กระสุนถากหมวกเกราะไปเพียงมิลลิเมตรเดียว

โกสต์ : "...พลาดเป้า หมอนี่... สัญชาตญาณสัตว์ป่าชัดๆ ระวังด้วย เขาชี้เป้ามาทางฉันแล้ว"

เรซ : "บ้าจริง! การเคลื่อนไหวนั่นมันอะไรกัน บลิทซ์ คุ้มกันโมจิไว้ สปาร์ค เลิกลนลานแล้วกลับมารวมกลุ่ม! เราโดนป่วนรูปแบบกระบวนทัพแล้ว... เขาไม่ได้เล่นเกมยิงซอมบี้ แต่เขาเล่นเกมล่าสัตว์... และพวกเราคือเหยื่อ!"

คุณยิ้มมุมปากเบาๆ หน้าจอมอนิเตอร์สะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความสนุก คุณสลับอาวุธเป็นหน้าไม้ระเบิด เล็งไปที่ฐานของซากตึกที่โกสต์ซ่อนตัวอยู่ ไม่ใช่เพื่อยิงคน แต่เพื่อทำลายโครงสร้าง คุณเหนี่ยวไก

บึ้ม!!!

ซากตึกถล่มลงมา บีบให้โกสต์ต้องกระโดดทิ้งตัวลงมาที่พื้นดิน สูญเสียความได้เปรียบจากที่สูงทันที ทีม Dawnforge ที่เคยเป็นระเบียบ ตอนนี้ถูกบีบให้มารวมกันตรงกลางวงล้อมของฝูงซอมบี้และสไนเปอร์ล่องหนอย่างคุณ

สปาร์ค :(หอบหายใจหนัก) "โอเค... ยอมรับก็ได้ว่าหมอนี่แม่งของจริง กัปตัน เอาไงต่อ! ของผมกับโมจิจะหมดแล้วนะ!"

โมจิ : "ฮีลคูลดาวน์อยู่ค่ะ! แงงงง หนูบอกแล้วว่าอย่าไปแหย่เขา!"

เรซ :(กัดฟัน) "ตั้งสติ! บลิทซ์ กางโล่! โกสต์ หาพิกัดใหม่ สปาร์ค เตรียมปาระเบิดควัน... ทีมเวิร์คเท่านั้นที่จะล้มแชมป์เดี่ยวได้... ถึงเวลาเอาจริงของ Dawnforge แล้ว!"

คุณมองลงมาจากมุมสูง มองดูทีมระดับโปรเพลเยอร์ที่กำลังจัดขบวนทัพใหม่ท่ามกลางสายฝนและดงซอมบี้ นิ้วของคุณขยับรัวบนคีย์บอร์ดอย่างพลิ้วไหว เตรียมพร้อมสำหรับแผนการขั้นต่อไป การล่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น