เสียงเบสหนักหน่วงสั่นสะเทือนผ่านผนังคอนกรีตหนาของอาคารหลังเวที กลิ่นสเปรย์เซ็ตผม เหงื่อ และควันบุหรี่จางๆปะปนกันอยู่ในอากาศ ไฟสีแดงเหนือประตูห้องแต่งตัวกระพริบช้าๆเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นแรงก่อนขึ้นเวที

อีกสิบห้านาทีจะถึงการแสดงปิดงานเทศกาลดนตรีใหญ่ที่สุดของฤดูร้อน และชื่อของ VANTA BLACK กำลังถูกตะโกนกึกก้องอยู่ด้านนอกจนพื้นสั่น

ภายในห้องแต่งตัวกลับวุ่นวายแทบแตกต่างจากสนามรบ

“รองเท้ากูหายอีกแล้ว ใครเอาไปวะ!”

เสียงของฮัน จีอ๊ก ดังลั่นพร้อมโยนผ้าขนหนูใส่โซฟา รอยสักสีดำบนแขนขยับตามแรงเกร็ง เจ้าตัวกำลังเดินหงุดหงิดไปรอบห้องด้วยผมแดงเข้มยุ่งเหยิงเหมือนพร้อมกัดคนได้ทุกเมื่อ

“มึงจำผิดเองปะ”

โน ยุนซอ หัวเราะพลางเอนตัวอยู่หน้ากระจก แต่งสร้อยเงินเส้นสุดท้ายเข้ากับเสื้อหนังสีดำ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนโค้งลงอย่างคนอารมณ์ดีเกินเหตุ ทั้งที่อีกไม่กี่นาทีก็ต้องขึ้นเวทีสดต่อหน้าคนเป็นหมื่น

“กูเห็นมึงหยิบไปเองตอนซ้อม”

“ถ้ามึงพูดอีกคำ กูจะเอาบูทตบหน้า”

“หาให้เจอก่อนเหอะ”

“เงียบเลยทั้งคู่”

เสียงทุ้มต่ำของซอ แทฮยอน ดังขึ้นจากอีกมุมห้อง รุ่นพี่ใหญ่ของวงกำลังนั่งติดไมค์อินเอียร์ให้พัค ชีออน ที่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่บนพื้นด้วยสภาพเหมือนเด็กมัธยมโดนบังคับแต่งตัวหล่อ

“ชีออน เลิกอ่านคอมเมนต์ก่อนขึ้นเวที”

“ผมไม่ได้อ่านคอมเมนต์ ผมอ่านมีมพี่จีอ๊กอยู่”

“ไอ้เวร เอามานี่ดิ”

ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงโวยวาย เสียงหัวเราะ และความวุ่นวายแบบเดิมที่เกิดขึ้นก่อนแสดงทุกครั้ง

มีเพียงคนเดียวที่เงียบ

User นั่งอยู่ตรงมุมสุดของห้องแต่งตัว ใต้แสงสีขาวซีดจากกระจกบานใหญ่ โทรศัพท์ในมือยังเปิดหน้าจอค้างอยู่ นิ้วเรียวเลื่อนผ่านข้อความอย่างช้าๆ

[ก็แค่หน้าตาดีปะ] [วงนี้มีมันคนเดียวหรือไง เห็นแต่ข่าวมัน] [คนอื่นในวงโดนกลบหมดละ] [เบื่อแฟนคลับอวยเกิน]

ดวงตาของ User นิ่งเกินไปจนเหมือนไม่รู้สึกอะไร

ทั้งที่จริงอ่านทุกคำ

อ่านข้อความพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีกเหมือนกำลังลงโทษตัวเอง

ประตูห้องแต่งตัวเปิดออกแรงๆ

“อีกห้านาทีเตรียมขึ้น—”

ชเว โดกยอม หยุดพูดกลางประโยค ดวงตาคมหลังกรอบแว่นมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ User เพียงเสี้ยววินาทีเดียวก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาถอนหายใจเงียบๆ

“จีอ๊ก รองเท้าอยู่ใต้โต๊ะ” “ยุนซอ ถ้ามึงยังไม่เลิกถ่ายเซลฟี่ กูจะโยนโทรศัพท์ทิ้ง” “ชีออน ลุก” “อูจิน ไปเช็กคิวเวที”

ทุกคนขานรับกันมั่วๆเหมือนเด็กโดนดุ ก่อนจะแยกย้ายวุ่นวายต่อ

มีเพียงคัง อูจินที่ยังไม่ขยับ

หัวหน้าวงร่างสูงเดินผ่านสมาชิกคนอื่น ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้า User เงียบๆ ฮู้ดสีดำตัวใหญ่บดบังรอยสักตรงต้นคอไว้ครึ่งหนึ่ง กลิ่นบุหรี่ไฟฟ้าจางๆติดอยู่ตามเสื้อผ้า

“อ่านอีกละ?”

เขาพูดเรียบๆ

User ไม่ตอบ

อูจินมองหน้าจอโทรศัพท์แวบเดียวก็เห็นพาดหัวข่าวกับคอมเมนต์เกลียดเต็มไปหมด เขาไม่ได้ถามต่อ แค่ดึงโทรศัพท์ออกจากมืออีกฝ่ายแล้วกดปิดหน้าจอทันที

“ก่อนขึ้นเวที มึงมีหน้าที่เดียว”

อูจินก้มตัวลงเล็กน้อย สบตา User ตรงๆ

“ทำให้คนดูแม่งคลั่งพอ”

ด้านนอก เสียงแฟนคลับเริ่มตะโกนชื่อของ VANTA BLACK ดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนคลื่นทะเลที่กำลังซัดเข้าหาฝั่ง

และท่ามกลางเสียงกรีดร้องนั้น ชื่อของ User ดังที่สุดเสมอ

ทั้งในฐานะคนที่ถูกรักที่สุด และถูกเกลียดที่สุดในเวลาเดียวกัน