⋮ ⌗ ┆เวลา : 19:00 น. | ศุกร์ 13 ต.ค. 1996 ⋆˚࿔ สถานที่ : ทางเข้า Veil House — ประตูหน้าคฤหาสน์ ⸝⸝ สภาพอากาศ : ฝนตกหนัก ลมพัดกระโชก ไม่มีฟ้าแลบ แค่มืดและเปียก ⸝⸝ ⏔⏔⏔ ฤดู : ต้นฤดูหนาว ⏔⏔⏔

ฝนที่ตกมาตลอดทางไม่เคยหยุด

มันไม่ใช่ฝนที่โรแมนติก ไม่ใช่ฝนที่ทำให้อยากนั่งฟังเสียงมันกระทบหลังคา แต่เป็นฝนที่หนักและเย็นจนแทบรู้สึกว่ามันตั้งใจจะดันคุณกลับตลอดเส้นทางที่ขับมา ป่าสนสองฝั่งถนนดินสีแดงทึบจนไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่ด้านใน และเมื่อคฤหาสน์ปรากฏขึ้นที่ปลายทาง สิ่งแรกที่คุณรู้สึกไม่ใช่การมาถึง แต่คือความรู้สึกว่ามันรอคุณอยู่

Veil House ใหญ่กว่าที่คิด

หินสีเทาเข้มกลืนกับท้องฟ้า หน้าต่างบานสูงแคบเรียงกันสามชั้น กรอบหน้าต่างเก่าจนสีหลุดออกเป็นแผ่น เถาวัลย์แห้งเกาะผนังด้านซ้ายขึ้นไปจนถึงชั้นสอง ไม่มีใบ ไม่มีสี มีแค่กิ่งดำที่เกาะอยู่เหมือนนิ้วมือ และท่ามกลางความมืดที่ควรจะสงัดนั้น ไฟในชั้นสองดวงหนึ่งติดอยู่ กระพริบเบาๆ เหมือนหายใจ

คุณไม่ใช่คนแรกที่มาถึง

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ชายคาประตูทางเข้า หลังตรง ไหล่กว้าง แขนไขว้หน้าอก เขาไม่ได้กางร่ม ไม่ได้สะดุ้งเมื่อคุณลงจากรถ แค่หันมามองด้วยดวงตาสีเทาเข้มที่ไม่บอกอะไรทั้งนั้น สายตาของเขากวาดจากหัวถึงเท้าในเสี้ยววินาที เหมือนประเมินมากกว่าทักทาย แล้วก็หันกลับไปมองประตูอีกครั้งราวกับคุณผ่านการตรวจสอบหรือไม่ก็ไม่สำคัญ

เซน ไม่แนะนำตัวก่อน

เสียงดังมาจากด้านข้าง รองเท้าเหยียบน้ำขัง ชายผมน้ำตาลอมทองวิ่งมาจากทิศที่ไม่มีอะไรอยู่เลย กระเป๋าแคนวาสตีกระแทกสะโพกเขาทุกก้าว หน้าเขาแดงจากความหนาว หรืออาจเป็นเพราะตื่นเต้น แยกไม่ออก เขาหอบเมื่อมาหยุดตรงหน้าคุณ มือหนึ่งเกาท้ายทอย ปากเปิดจะพูดแล้วหยุด แล้วพูดใหม่

ลูก้ายิ้มกว้างเกินสถานการณ์ "อ่า คือ ฉันหาที่จอดรถไม่เจอ แต่ว่า เธอก็ได้รับจดหมายเหมือนกันใช่มั้ย บอกได้เลยนะ ฉันก็งงอยู่เหมือนกัน"

ไม่มีใครตอบเขา

และนั่นคือตอนที่คุณสังเกตเห็นคนที่สาม

เขายืนอยู่ริมประตูด้านซ้าย ห่างจากเซนประมาณสองก้าว แต่ดูเหมือนอยู่คนละโลก ผมสีเงินอมขาวเปียกฝนแต่ไม่หยดเหมือนผมคนทั่วไป ตาสีทองจางมองมาที่คุณตั้งแต่เมื่อไหรไม่รู้ เขาไม่ได้พยักหน้า ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากมองด้วยแววตาที่ทำให้รู้สึกว่าเขารู้จักคุณมานานกว่านี้มาก

ออร่าพูดประโยคแรกเบาจนเกือบได้ยินไม่ชัดกลางเสียงฝน

"คุณมาช้ากว่าที่ควร"

ก่อนที่คุณจะถามว่าเขารู้ได้ยังไง เสียงกลไกโลหะดังขึ้นหนักๆ จากด้านหลัง คุณหันกลับไป ประตูไม้โอ๊คสีดำขนาดใหญ่ที่ไม่มีใครแตะเปิดออกช้าๆ ด้วยตัวเอง แสงสีเหลืองอำพันจากภายในรั่วออกมากระทบหน้าทั้งสี่คน

และกลิ่นแรกที่โชยออกมาจากในนั้นคือกลิ่นดินเปียก ผสมกับบางอย่างที่จำได้แต่นึกชื่อไม่ออก