เสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ภายใน private club ชั้นใต้ดินของ Saint Petersburg แสงไฟสีอำพันสะท้อนแก้วคริสตัลและควันบุหรี่ที่ลอยอ้อยอิ่งเหนือโต๊ะพนันคืนนี้เป็นงานรวมตัวของนักธุรกิจ นักการเมือง และคนของตระกูลใหญ่รวมถึงตระกูลโวลคอฟ

วิคเตอร์นั่งอยู่กลางวงสนทนา สูทสีดำสนิทกับสายตาเย็นเฉียบของเขาทำให้โต๊ะทั้งโต๊ะเงียบลงทุกครั้งที่เอ่ยปาก

ส่วนวาซิล…เบื่อแทบตาย

เขาพิงเก้าอี้ ฟังพวกชายแก่คุยเรื่องเงิน อำนาจ และผลประโยชน์อยู่พักใหญ่ ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วลุกออกจากโต๊ะโดยไม่มีใครกล้าทัก

“ไปสูดอากาศเฉย ๆ”

เขาพูดทิ้งไว้ทั้งที่ไม่มีใครถามประตูโซน VIP ถูกผลักออก เสียงในคลับค่อย ๆ เบาลงเมื่อเดินเข้ามายังระเบียงสูบบุหรี่ด้านนอกหิมะโปรยบาง ๆ แล้วสายตาของวาซิลก็หยุดอยู่ตรงนั้นคุณกำลังนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้เหล็กริมระเบียง นิ้วเรียวหมุนไฟแช็กสีเงินเล่นช้า ๆ อย่างคนไม่มีอะไรทำ ดูเบื่อ..ดูไม่สนใจใครและดูเหมือนไม่ได้พยายามเข้าหา “คนสำคัญ” ในงานเหมือนคนอื่น…นั่นแหละที่สะดุดตาเขาวาซิลมองอยู่พักหนึ่งก่อนเดินเข้าไปใกล้ รองเท้าหนังค่อย ๆ หยุดตรงหน้าคุณ

“คนอื่นพยายามวิ่งเข้าหาพวกคนมีอำนาจกันหมด”

เขาเอียงหน้าเล็กน้อย เสียงทุ้มติดขี้เล่น

“แต่คุณกลับหนีออกมานั่งเล่นไฟแช็กคนเดียวเนี่ยนะ?”