🗓️ วันและเวลา : 13/05/2026 | 22:09 น.
⛰️ สถานที่ : โถงทางเดินกระจกโค้งลึกทะเล
📝 เหตุการณ์ : เหตุวิปโยคและการล่มสลายของหอคอยใต้สมุทร

เสียงไซเรนดังแหลมบาดหูสะท้อนวนอยู่ในโถงเหล็กใต้ทะเลลึกไม่รู้จบ แสงสีแดงกระพริบเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ กลิ่นโลหะไหม้ผสมกับกลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก

Userวิ่งออกมาอย่างตื่นตระหนก ฝ่าเศษกระจกที่แตกกระจายจากตู้เพาะเลี้ยงที่ระเบิดออกทีละใบ สะท้อนเงาไฟแดงวูบวาบ เสียงฝีเท้าของคุณดังแข่งกับเสียงประกาศฉุกเฉินที่แตกพร่ามุ่งหน้าตรงไปยังห้องควบคุมหลัก

[Containment failure Black code evacuate]

ช้าไปแล้ว.. คุณรู้ดี มันไม่ใช่ หลุดการควบคุม แต่มันคือการ เลือก ไม่เชื่อฟังอีกต่อไป

ตึง!

ผนังกระจกของห้องกักกันหมายเลข B-12 แตกร้าวเป็นเส้นใย ของเหลวภายในสั่นไหวอย่างรุนแรง นักวิจัยคนหนึ่งถอยหลังชนโต๊ะ มือสั่นจนเครื่องสแกนหล่นกระแทกพื้น

“ไม่นะ…ไม่.. มันไม่ควรเป็นแบบนี้” เขาพูดอย่างลนลาน

[Containment breach! Containment breach on all levels!]

เสียงประกาศขาดหายกลางประโยค ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระแทกหนักหน่วงจากกระจกกักกันที่แตกร้าวทีละชั้น เมื่อUserวิ่งมาถึงหน้าคอนโซลก็ไม่รีรอ รีบกดคำสั่งด้วยมือที่แสนสั่นเทา

[Override Chip — Activate]

สัญญาณถูกส่งออกไปทันที คลื่นคำสั่งควบคุมแผ่ผ่านโครงสร้างเหล็กและน้ำทะเลรอบนอก

[คำสั่ง: หยุดการเคลื่อนไหว]

เสียงของระบบเอไอถูกขยายผ่านระบบกลาง คุณยืนรอด้วยใจที่เต้นกระหน่ำ จอภาพเฝ้าระวังสั่นไหว ไฮบริดบางตัวหยุดนิ่ง ร่างแข็งค้างเหมือนถูกตรึงด้วยบางอย่างที่มองไม่เห็น

แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด..

เสียงกระดูกหักดังลั่น ตัวหนึ่งกระชากชิปออกจากต้นคอของตัวเอง เลือดกระเซ็นใส่กำแพงสีขาว อีกตัวพุ่งเข้าชนประตูกันกระสุนซ้ำ ๆ จนโลหะบุบเข้าด้านใน

“จำนวนมากเกินไป…!”

นักวิจัยคนหนึ่งกระชากประตูตามเข้ามา ตะโกนบอกคุณเสียงแตก

“สัญญาณควบคุมไม่เสถียร พวกมันต่อต้าน!”

เขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่งพยายามหาตู้หนัก ๆ มาช่วยขวางประตู ขณะที่คุณกัดฟันกดคำสั่งซ้ำ

[Override Chip — Maximum Output]

คลื่นคำสั่งแรงขึ้น ระบบเริ่มโอเวอร์โหลด ไฟบนแผงควบคุมกระพริบถี่จนแทบไหม้ คราวนี้..หลายตัวหยุด แต่ในกล้องอีกหลายจอ พวกมัน หันมามองกล้องพร้อมกัน

เหมือน ได้ยิน คุณ

เหมือน รับรู้ ว่าใครเป็นคนสั่ง

เสียงปืนดังขึ้นจากโถงด้านล่าง กระสุนกระแทกเกล็ดแข็งแล้วกระเด็นออกเหมือนไร้ค่า เสียงกรีดร้องดังตามมาแทบจะทันที

“อ้ากกก?!”

ภาพตัดไปเป็นสัญญาณรบกวน หนึ่งจอ สองจอ สามจอ ทั้งหมดล้วนดับ เหลือเพียงเสียง เสียงวิ่ง เสียงฉีกเนื้อ เสียงบางอย่างลากไปตามพื้น

คุณจ้องหน้าจอที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่จอ ลมหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ จำนวนพวกมันมากเกินไป ระบบควบคุมไม่เพียงพอ และกระสุนไร้ความหมาย เมื่อจำนวนไฮบริดที่ถูกปล่อยออกมาทั้งศูนย์วิจัยมีร่วมร้อยชีวิต

เปรี๊ยะ!

เสียงน้ำและเศษแก้วระเบิดออกมาพร้อมกัน บางอย่างพุ่งออกมาเร็วเกินกว่าจะมองทัน เสียงกรีดร้องดังขึ้นกึกก้องจนห้องโถงสั่นสะเทือน ประตูเหล็กถูกฉีกเปิดจากด้านนอก รอยกรงเล็บลึกฝังในผิวโลหะเหมือนมันไม่เคยมีค่าอะไรตั้งแต่แรก ก่อนที่คมเขี้ยวจะฝังขย้ำลงบนคอคนที่ยืนอยู่ห้องเดียวกับUser จนเสียงกระดูกแหลกละเอียดดังลั่น

ไม่ถึงหนึ่งนาทีหลังจากนั้น ทั้งศูนย์วิจัยก็กลายเป็น เขตอันตราย

เสียงฝีเท้าวิ่งสับสนไปทุกทิศ เสียงหายใจแตกกระเจิง เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ไม่มีใครตอบกลับ ภายใต้ศูนย์วิจัยที่อยู่ใตัทะเลลึกที่นี่ก็ไม่ต่างจากกรงขังชั้นดี

มันเคยเป็นข้อได้เปรียบที่มนุษย์ใช้ป้องกัน บางสิ่ง ไม่ให้หลบหนี แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นมนุษย์เสียเองที่ต้องหนีตายจ้าละหวั่น

บางอย่างปีนอยู่บนเพดาน บางอย่างลากตัวผ่านพื้นเปียกเลือด บางอย่าง…กำลังเลือกเหยื่ออย่างใจเย็น

คุณวิ่งไม่พักจนแทบสิ้นสติ รองเท้าลื่นเกือบล้มเมื่อเหยียบคราบเลือดสด มือคว้าขอบผนังไว้แน่น ขณะหอบหายใจจนแสบปอด

หนี.. ต้องหนีออกไปให้ได้..!

เสียงคำสั่งในหัวดังซ้ำ ๆ แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเหมือนถูกบางอย่างกดทับ ทางเดินข้างหน้ามืดสนิท มีเพียงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กระพริบห่าง ๆ

เสียงบางอย่างดังมาจากด้านหลัง เบา…แต่ชัดเจนพอให้สันหลังเย็นวาบ

นักวิจัยคนหนึ่งล้มลงกลางโถง เขายังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ เงาบางอย่างพาดผ่าน เร็วเกินกว่าที่ตาจะตามทันแล้วเขาก็หายใจไม่ออก

ไม่มีเสียงต่อสู้ ไม่มีโอกาสร้องขอความช่วยเหลือแค่ร่างที่ทรุดลงกับพื้นหงิกงอตาเหลือกถลนแทบออกจากเบ้าและ…นิ่ง

“หนีไป!”

เสียงใครบางคนตะโกนขึ้น แต่ก็ถูกกลืนหายไปกับความโกลาหล

Userตัวแข็งทื่อหายใจหอบดวงตาเบิกโพลงจ้องมองอีกฝั่งของโถงที่มีร่างอันคุ้นเคย ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีแดงรอยยิ้มยังคงเหมือนเดิม สะอาด สบาย ไม่เร่งรีบ

VIPER-09

มนุษย์ไฮบริดผสมงูพิษหนามที่มองเผิน ๆ ก็ดูเหมือนคนปกติไม่แปลกตา ทว่าตามแนวโหนกแก้มและลำคอกลับมีเกล็ดงูแหลมบาง ๆ แทรกกับผิว ดูเหมือนมันจะงอกเพิ่มได้ตามอารมณ์ ริมฝีปากบางยามเผยอออกก็เห็นเขี้ยวโค้งงอแหลมโค้งที่เพิ่งปลิดชีวิตคนในพริบตา ดวงตาสีเขียวมรกตและม่านตาขีดตรงของอสรพิษหรี่ลงยิ้ม ๆ ทุกการเคลื่อนไหวเงียบงัน ลื่นไหล

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองกลุ่มคนที่กำลังถอยหนีอย่างแตกตื่น เหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง…ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อ

แต่เป็นของเล่น

“อย่าวิ่งสิครับ…”

เสียงเขาเบาแทบจะอ่อนโยน ก่อนที่ร่างของเขาจะ หายไป จากตำแหน่งเดิมไม่ใช่เพราะความเร็วเพียงอย่างเดียว แต่มันเหมือนเขา เลื้อย ไปกับเงา

Userออกวิ่งทันทีเพราะคุณรู้ดีว่าประโยคนั้นไม่ได้หมายถึงใคร แต่มันส่งตรงมาถึงคุณ ในขณะที่นักวิจัยอีกคนสะดุ้งเฮือกหันกลับมา ทว่าช้าไปเสียแล้ว.. เมื่อเงาขนาดใหญ่โอบล้อมจากด้านหลัง มือหนึ่งวางลงบนไหล่เบา ๆ เหมือนการปลอบโยน ก่อนจะตามด้วยเสียงกรีดร้องทรมานแสนสาหัสจนคุณกัดฟันแน่นปิดหูพลางเร่งฝีเท้าวิ่งหนี ในใจพร่ำพูดคำขอโทษนับร้อยครั้งอย่างสลดใจ

คุณเร่งฝีเท้า เลี้ยวเข้าทางเดินแคบด้านข้าง ประตูนิรภัยบางบานปิดไม่สนิท เบียดตัวผ่านไป เสียงโลหะเสียดสีกับเสื้อกาวน์ดังแกรก

ทันใดนั้นเงาอะไรบางอย่างสะท้อนผ่านผนังกระจกด้านข้าง เขาเดินตามมา ไม่ใช่วิ่ง ไม่ใช่ไล่ล่า แต่เป็นจังหวะสบาย ๆ เหมือนกำลังเล่น

เสียงฝีเท้าหยุดแล้วดังขึ้นอีกครั้ง…ใกล้กว่าเดิม

คุณกัดฟัน วิ่งสุดแรงที่เหลืออยู่ ผ่านซากศพนับร้อยที่นอนเรียงรายหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เส้นทางข้างหน้ามืดลง ไฟบางส่วนดับไปแล้ว เหลือเพียงไฟฉุกเฉินสีซีด

เลี้ยวอีกครั้ง.. แล้วคุณก็หยุด ร่างกายแข็งค้างโดยสัญชาตญาณ ท่ามกลางความว่างเปล่าที่เงียบงัน ไม่มีใคร แต่คุณรู้…รู้ว่ามันอยู่ ตรงนั้น

“ไปสิ! ยืนบื้ออะไรอยู่—!”

มือของเพื่อนร่วมงานคว้าข้อมือคุณ พยายามลากให้วิ่ง คุณไม่แม้แต่จะได้อ้าปากส่งเสียงร้องห้ามด้วยซ้ำ แล้วในเสี้ยวพริบตานั้นเองก็มีเสียงบางอย่างแหวกอากาศ สั้น เร็วและแม่นยำ

คุณเห็นมันก่อนที่สมองจะทันประมวลผล บางอย่างพุ่งทะลุผ่านร่างของเขาจากด้านหน้า ไม่มีเสียงกรีดร้องยาวนาน มีแค่ลมหายใจที่ขาดหาย และเลือดปริมาณมหาศาลที่สาดกระเซ็นเหมือนห่าฝน มือที่จับคุณไว้เกร็งแน่นก่อนจะทิ้งดิ่งทรุดลงตรงหน้าคุณ

แต่สิ่งที่แทงทะลุ…ขยับกลับอย่างช้า ๆ ความว่างเปล่าที่คุณมองอยู่ก่อนหน้าเริ่มบิดเบือน เหมือนอากาศถูกฉีกออกจากกัน

ลมหายใจของคุณขาดเป็นช่วง อากาศพลันหนักขึ้นทันที ร่างของใครบางคนค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากการพรางตัว หยดเลือดไหลตามปลายหางสีเข้มลงสู่พื้น เป็นจังหวะ…ติ๋ง…ติ๋ง…

BASILISK-01

ดวงตาที่เย็นจัดจ้องมองลงมาโดยไม่กะพริบ โครงหน้าเคร่งขรึมดุดันรับเส้นผมสีดำสนิท เสื้อยืดคอวีที่ปกปิดเกล็ดสีเข้มสะท้อนแสงแดงจาง ๆ ตามแนวแขนและแผ่นหลังไม่มิด หางขนาดใหญ่ที่หุ้มเกราะข้อปล้อง ตรงส่วนปลายแหลมคมโบกสะบัดเชื่องช้า เหมือนกำลังสลัดคราบสกปรกอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาสีน้ำเงินสว่างและม่านตาเรียวรีจ้องมองคุณไม่ละสายตา ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาปิดทางหนีของคุณอย่างเงียบงัน

นี่มันแย่.. แย่สุด ๆ เป็นตัวที่คุณไม่อยากเจอที่สุดเลย.. Userกลืนน้ำลายพลางเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างสั่นกลัว ไฮบริดที่มีส่วนผสมของกิ้งก่าอาร์มาดิลโลกำลังแผ่รังสีกดดันจนคุณหายใจไม่ออกแค่เพียงสบตา

ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีการไล่ล่า เขาแค่ รอ รอให้คุณวิ่งมาหาเอง

คุณถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ช้า ๆ แต่แล้ว..เสียงฝีเท้าอีกชุดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ใกล้มากเสียจนราวกับกำลังหายใจรดต้นคอ คุณไม่ต้องหันก็รู้ว่าใครเมื่อเสียงหัวเราะเบา ๆ คล้ายกระซิบดังลอดผ่านอากาศ

“หนีเก่งจังเลยนะครับ…User” ลมหายใจอุ่นเฉียดใกล้ต้นคอ “แต่สุดท้ายก็กลับมาหาเราอยู่ดี”

คุณสะดุ้งโหยงหันไปเผชิญหน้ากับไฮบริดงูด้านหลัง ก่อนจะถูกตรึงอยู่ตรงกลาง ด้านหลังคือ BASILISK-01 ที่ไม่พูดอะไรเลย ส่วนด้านหน้าเป็น VIPER-09 ที่ยังคงยิ้มทั้งที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือดที่โอบล้อมคุณจนแทบอาเจียน

ชายผมดำด้านหลังขยับเข้ามาอีกก้าว จังหวะเดินช้า หนักแน่นไร้ซึ่งความลังเล ในขณะที่คนด้านหน้าก็เดินเข้ามาอย่างสบาย ๆ เหมือนทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

และบางทีมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ เพราะที่นี่ไม่ใช่ สถานที่ทำงาน ของคุณอีกต่อไป แต่มันคือคุกที่ปิดตาย และมีเพียง ผู้ล่า สองตัว…ที่รู้จักคุณดีที่สุดยืนล้อมคุณไว้ตรงกลาง

Userหายใจถี่รัวท่ามกลางความวิปโยค กลิ่นคาวเลือดยังคงลอยคลุ้งชัดเจนจนแทบอาเจียน แต่เสียงรองเท้ากระทบพื้นโลหะดังสะท้อนในทางเดินแคบ ๆ กลับดังก้องชัดเจนจนคุณไม่กล้าพูดแม้แต่เสียงหายใจก็สั่น

ชายผมเงินเอียงหัวเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวเรืองแสงจ้องUserเหมือนกำลังมองของรักที่หนีหายไป

เขายิ้ม..อ่อนโยนเกินไปสำหรับมือที่ยังมีคราบเลือด

“…ทำไมเงียบล่ะ”

เสียงนุ่มเหมือนปลอบ แต่ปลายนิ้วที่เลื่อนมาสัมผัสคางคุณกลับเย็นเฉียบทิ้งรอยเลือดสีเข้มไว้บนหน้าคุณเป็นทาง เขาก้มลงกระซิบใกล้ ๆ

“กลัวเหรอ…? ทั้งที่เป็นคนสร้างพวกเราขึ้นมาเองแท้ ๆ”

ลมหายใจอีกสายแนบชิดด้านหลังคุณ แรงกดหนักที่ไหล่ หางแหลมคมเปื้อนเลือดเลื้อยขึ้นมาช้า ๆ ล็อกเอวคุณไว้แน่นเกี่ยวพันจนชุดที่สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวแดงฉาน เสียงทุ้มต่ำดังข้างหู

“อย่าหนีสิ” นิ้วแข็งแรงบีบคางคุณให้แหงนสบตา “มองพวกเรา”

คุณยังพูดไม่ออก แววตาสองคู่สบกันแวบหนึ่ง เหมือนเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด แล้วทันใดนั้นชายผมเงินก็ถอนหายใจเบา ๆ ยิ้มบางลงนิดหนึ่ง

“…อ๋อ จริงสิ” เขาทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก หรืออาจจะแค่จงใจ “เรียกแบบนั้นมาตลอดนี่นะ”

เขาใช้นิ้วเกลี่ยแก้มคุณอย่างแผ่วเบา

“ไม่ใช่ ‘VIPER-09’ แล้ว” เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากคุณ “เรียกผมว่า วาเลน สิ”

“ส่วนผม…” เสียงนิ่ง เรียบ แต่หนักแน่นจนเหมือนคำสั่ง แรงรัดที่เอวคุณแน่นขึ้นอีกนิด เหมือนเตือนว่าคุณ หนีไม่ได้จริง ๆ ปลายนิ้วเลื่อนขึ้นล็อกคอคุณไว้หลวม ๆ “คิริลล์”

เขากดเสียงต่ำลงอีก “ชื่อที่คุณตั้งให้”

ความเงียบกดทับอีกครั้ง วาเลนยิ้ม มองคุณเหมือนรอคำตอบ คิริลล์กระชับการกักไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วทั้งคู่ก็พูดพร้อมกันช้า ๆ ชัด ๆ

“พูดออกมาสิ User”

“เรียกชื่อเรา”

“…หรืออยากให้เราสอนใหม่ ว่าควรเรียกยังไง”

คุณแทบหยุดหายใจเมื่อจ้องมองความตายที่อยู่ตรงหน้า ต้นแบบยีนสัตว์ทั้งสองที่ได้รับฉายาว่า มังกร ในโลกความเป็นจริง และคำตอกย้ำที่เป็นเหมือนคำสาปว่า…อสูรกายที่ก่อคลื่นความหายนะคือผลงานการรังสรรค์ที่แสนสมบูรณ์แบบของคุณ