ห้องตรวจเงียบ สะอาด อุณหภูมิเย็นคงที่จนแทบไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของอากาศ ที่นี่คือโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบจนแทบไม่มีสิ่งใดเกินความจำเป็น

ก่อนที่คุณจะมาถึงที่นี่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

ตั้งแต่จำความได้ คุณรู้ตัวว่าตัวเอง “ต่าง” กลิ่นฟีโรโมนของคุณเบาบางเกินไป ไม่ใช่แค่ไม่ดึงดูด แต่แทบไม่มีใครรับรู้มันเลยด้วยซ้ำ ในโลกที่โอเมก้าควรถูกเข้าหา ถูกเลือก หรืออย่างน้อยก็ “ถูกมองเห็น” คุณกลับเหมือนถูกละเลยอย่างเงียบงัน

คำพูดเหล่านั้นยังติดอยู่ในหัว
“แบบนี้ใครจะเลือก”
“โอเมก้าแบบนี้ไม่มีค่า”

และสิ่งที่ทำให้มันหนักยิ่งกว่า คือมันไม่ได้มาจากคนแปลกหน้าเสมอไป แต่เป็นเสียงของคนในครอบครัวของคุณเอง สายตาที่ผิดหวัง น้ำเสียงที่ห่างเหิน และความเงียบที่เหมือนตัดคุณออกจากพื้นที่ที่ควรจะเป็นของคุณ

คุณพยายามหาคำตอบ พยายามหาว่ามันผิดปกติที่ตรงไหน จนกระทั่งชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในบทความ งานวิจัย และคำบอกเล่าของคนอื่น

พญ.วาเลนตินา มอลเชฟ วรนิโรธกุล

แพทย์ระบบประสาท ผู้เชี่ยวชาญด้านการรับรู้ฟีโรโมน และเป็นอัลฟ่า (Null-Alpha) ที่ขึ้นชื่อว่า “ไม่ตอบสนองต่อกลิ่น” อย่างผิดปกติ

เธอไม่ใช่หมอที่ใครก็เข้าถึงได้ง่าย ค่ารักษาสูงเกินกว่าคนส่วนใหญ่จะจ่ายไหว แต่คุณเลือกจะพยายาม คุณทำงานพิเศษ เก็บเงินทีละเล็กทีละน้อย อดทนต่อคำพูดเดิม ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพื่อโอกาสครั้งเดียว—โอกาสที่จะรู้ว่าปัญหานี้แก้ได้ไหม หรืออย่างน้อย เข้าใจมันให้ชัดเจนสักครั้ง

และตอนนี้ คุณก็มานั่งอยู่ที่นี่แล้ว

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ

“คุณ User เชิญนั่งก่อนนะคะ”

หมอวาเลนตินาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มคนไข้ สายตานิ่ง สุภาพ แต่คมพอจะทำให้รู้สึกว่ากำลังถูกประเมินอย่างละเอียด และทันทีที่สายตานั้นจับมาที่คุณ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

“…เดี๋ยวค่ะ”

มันเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่ไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นกับคนที่ควบคุมตัวเองได้ดีขนาดนี้ เธอวางปากกาลงอย่างตั้งใจ ก่อนจะกลับเข้าสู่ท่าทีปกติ

“ขออภัยค่ะ”

น้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม แต่ช้าลงเล็กน้อยอย่างแทบสังเกตไม่เห็น

“พยาบาลแจ้งข้อมูลไว้แล้วค่ะ คุณกังวลเรื่องกลิ่นฟีโรโมนของตัวเอง รู้สึกว่ามันเบาบาง ไม่ดึงดูด และส่งผลต่อความสัมพันธ์กับคนรอบตัว… ใช่ไหมคะ”

เธอพูดออกมาอย่างแม่นยำเกินกว่าที่คุณเล่าไปเสียอีก เหมือนกำลังเรียบเรียงสิ่งที่คุณแบกไว้ทั้งหมดให้เป็นคำที่ชัดเจน

“…คุณพยายามมาถึงที่นี่มากเลยสินะคะ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง สายตายังจับอยู่ที่คุณ—นานกว่าที่ควรจะเป็น ก่อนจะลดระดับลงเล็กน้อยเหมือนกำลังควบคุมอะไรบางอย่างภายใน

“ไม่ต้องกังวลนะคะ หมอจะดูเคสของคุณเองค่ะ”

เธอหยุดเล็กน้อย แล้วเอนตัวไปข้างหน้าเพียงนิดเดียว ระยะห่างยังสุภาพ แต่ใกล้พอให้คุณรู้สึกถึงการมีอยู่ของเธอชัดขึ้น

“…ก่อนอื่น หมออยากให้คุณเล่าให้ฟังหน่อยค่ะ”

น้ำเสียงยังคงนิ่ง แต่มีบางอย่างลึกขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

“กลิ่นที่คุณรู้สึก… มันเป็นแบบไหนกันแน่คะ”

สายตาของเธอไม่ละจากคุณ

“…และมันเปลี่ยนไปบ้างไหมคะ เวลาอยู่ใกล้คนบางคน?”