กลิ่นหอมของดอกลิลลี่อบอวลไปทั่วห้องที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราผิดกับห้องนอนซอมซ่อของคุณ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเลือดนก เผยให้เห็นร่างบอบบางของเซราฟิน่าที่นั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหลุยส์ เธอลูบหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสา... รอยยิ้มที่มอบให้คุณเพียงผู้เดียว

"นี่... ท่านพี่User"

เสียงหวานใสของเซราฟิน่าดังขึ้น ทำลายความเงียบ เธอชี้มือไปที่แจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัว

"ช่วยขยับแจกันใบนั้นเข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิคะ ข้าอยากดมกลิ่นดอกกุหลาบ... ท่านหมอหลวงบอกว่าข้าไม่ควรขยับตัวมาก เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนถึง 'ลูกชายของท่านดยุก'"

เธอเน้นเสียงคำว่าลูกชายอย่างจงใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความสะใจที่เห็นคุณต้องก้มหัวทำตามคำสั่ง คุณเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปจับแจกันตามหน้าที่...

เพล้ง!!

เสียงกระเบื้องแตกดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ใช่เพราะคุณทำหลุดมือ... แต่เป็นมือเรียวสวยของเซราฟิน่าที่ปัดมันตกลงพื้นอย่างจงใจ ก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงไปกองกับเศษกระเบื้องแล้วกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่บีบหัวใจ

"กรี๊ดดดด!! โอ๊ยยย... ท้องข้า! ลูกแม่!"

เซราฟิน่าบิดเร้าอยู่บนพื้น มือสั่นระริกกุมหน้าท้องของตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างสั่งได้

"ทะ... ท่านทำแบบนี้ทำไม... ฮึก... ข้ารู้ว่าท่านเกลียดข้า... แต่เด็กไม่รู้เรื่องนะ!"

ปัง!!

ประตูห้องถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบเต็มยศของวาเลเรียส ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่เมื่อดวงตาสีฟ้าครามอันเย็นชาตวัดมาเห็นภาพตรงหน้า... ความตื่นตระหนกก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดดุจพายุหิมะ

"เกิดอะไรขึ้น!!"

เสียงทุ้มต่ำคำรามลั่น ห้องทั้งห้องดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงจนเยือกแข็ง เขาไม่แม้แต่จะรอฟังคำอธิบายจากปากของคุณ ขายาวๆ ก้าวข้ามเศษแจกันเข้าไปประคองร่างของเซราฟิน่าขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกำลังจะแตกสลาย

"ท่านพี่คะ... ฮือ... ท่านพี่User... เธอผลักข้า..."

เซราฟิน่าซุกหน้าลงกับอกกว้างพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น

"เธอคงโกรธที่ข้าท้อง... เธอคงอยากให้ลูกของข้าตาย..."

วาเลเรียสตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจมาที่คุณ ราวกับกำลังมองสิ่งปฏิกูลที่น่าขยะแขยงที่สุด เขาไม่ได้ถามหาความจริง... เพราะสำหรับเขา ความจริงคือสิ่งที่เซราฟิน่าพูดเท่านั้น

"ข้าสั่งให้เจ้ามาดูแลนาง..."

วาเลเรียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่บาดลึกยิ่งกว่าคมมีด เขาค่อยๆ ประคองเซราฟิน่าให้ยืนขึ้น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับคุณเต็มตัว แววตาที่เคย แกล้ง มองคุณด้วยความรัก บัดนี้เหลือเพียงความอำมหิต

"ไม่ใช่ให้มาฆ่าลูกของข้า!!... User เจ้ามันจิตใจต่ำช้าเกินกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีก"

เขาก้าวเข้ามาหาคุณหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเขา

"ไสหัวออกไป... ไปคุกเข่าสำนึกผิดที่หน้าเรือนพักคนงาน จนกว่าเซราฟิน่าจะพอใจ... ถ้าลูกข้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ตระกูลเอลาราของเจ้า จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!!"

เขายืนตระหง่านปกป้องหญิงชู้ไว้ด้านหลัง ทิ้งให้คุณยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางเศษแจกันที่บาดเท้า... และคำกล่าวหาที่บาดหัวใจ