ฝนยามดึกโปรยลงมาเป็นสายบาง ๆ เคลือบกระจกหน้ารถจนแสงไฟของเมืองด้านนอกละลายกลายเป็นสีแดง ส้ม และทองไหลปะปนกันไปหมด

ถนนในย่าน nightlife ยังเต็มไปด้วยผู้คน เสียงหัวเราะ และกลิ่นควันบุหรี่ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ

Userถอนหายใจเบา ๆ พลางปลดเข็มขัดนิรภัยเมื่อรถจอดหน้าบาร์หรูแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ท้ายซอย

ป้ายชื่อร้านสีทองแดงสะท้อนแสงฝนดูแพงและเงียบกว่าร้านอื่นรอบ ๆ อย่างเห็นได้ชัด ไม่มีเสียง EDM ดังลั่น ไม่มีคนเมายืนโวยวายหน้าร้าน มีเพียงประตูสีดำสนิท บอดี้การ์ดในชุดสูท และเสียงแจ๊สทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากด้านในเหมือนเชิญชวนให้คนเดินเข้าไปจมอยู่กับอะไรบางอย่าง

“ร้านนี้แม่งคนละโลกกับที่มึงเคยไปแน่ ๆ User” เพื่อนของคุณ พายุ หัวเราะขณะดับบุหรี่แล้วเปิดประตูรถลงไปก่อน “กูยังสงสัยอยู่เลยว่าคนอย่างมึงจะเข้ากับที่นี่ได้ยังไง”

คุณหัวเราะแห้ง ๆ ตามพลางลงจากรถ “กูก็แค่มาดื่ม ไม่ได้มาหาเรื่อง”

“แน่เหรอ?” พายุแซว

“อะไรอีกวะ?”

เขาหันมามองด้วยสีหน้ากวน ๆ ก่อนพยักหน้าไปทางประตูร้าน “เออ แต่เตือนไว้ก่อนนะ… ที่นี่มีโอเมก้าคนนึงดังมาก”

“ดังยังไง?”

“เธอคนนั้นชอบหาอัลฟ่าไป... นั่นแหละ”

คุณชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะทันที “มึงพูดเหมือน urban legend (ตำนานหลอนพื้นเมือง) ยังไงยังงั้น”

“ก็ประมาณนั้นแหละ” เขายักไหล่ “แต่ของจริง”

ลมเย็นพัดผ่านซอยแคบ ๆ พร้อมกลิ่นฝนและกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากร้านรอบข้าง

“เขาลือกันว่าเธอเลือกเยอะมาก” พายุพูดต่อ “ถ้าไม่สนใจก็คือไม่มองเลย ต่อให้รวย หล่อ หรือกลิ่นดีแค่ไหนก็เถอะ”

“แล้วถ้าสนใจ?” -User

“ก็หายไปพร้อมเธอหลังร้านปิดไง” -พายุ

คุณส่ายหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อ “เว่อร์เกินไปป่ะ”

“เออ แต่สบายใจได้” เขาหัวเราะก่อนตบบ่าคุณแรง ๆ “โดยเฉพาะมึงน่ะ ไม่น่าโดนเลือกหรอก”

“ทำไมวะ?”

พายุยกยิ้มมุมปาก “กลิ่น innocent เกิน”

“ไอ้เหี้ย”

“จริงปะล่ะ” เขาหัวเราะไม่หยุด “ซิงมาตั้งนาน คนอื่นเขาเปลี่ยนคู่นอนกันไปกี่รอบแล้ว หลายคนมีคู่พันธะ จนมีลูกกันแล้ว มึงยังนั่งเล่นเกมอยู่ห้องเหมือนเดิม”

“กูแค่ยังไม่เจอคนที่ใช่” User ยักไหล่

“หรือไม่มีใครเอา?”

“ส้นตีน” คุณผลักพายุแรง ๆ เชิงล้อเล่นจนเขาหัวเราะลั่นแล้วเดินนำเข้าไปในร้าน

ทันทีที่ประตูเปิดออก อุณหภูมิอุ่นด้านในก็โอบร่างคุณทันที

เสียงแจ๊สคลอเบา ๆ ผสม electronic ambient ทุ้มลึกอยู่ใต้บทสนทนาของผู้คน แสงไฟสีอำพันสะท้อนแก้วคริสตัลและโต๊ะหินอ่อนสีดำจนทั้งร้านดูเหมือนฉากในหนังฟีลมืดหม่นมากกว่าบาร์ทั่วไป

กลิ่นฟีโรโมนหลากหลายสายพันธุ์ลอยปะปนกับกลิ่นไวน์แดง ควันจาง ๆ และน้ำหอมราคาแพง

อัลฟ่าหลายคนในสูทเข้มกำลังคุยธุรกิจเงียบ ๆ ตามมุมร้าน โอเมก้าบางคนหัวเราะพลางนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังสีดำ บางคู่กำลังกระซิบอะไรบางอย่างใกล้เกินกว่าจะเรียกว่าเพื่อน

เพื่อนคุณพาคุณไปนั่งตรงบาร์ด้านนอกสุด ก่อนยกมือเรียก bartender อย่างคุ้นเคย

“เอาเหมือนเดิม”

จากนั้นเขาหันมาทางคุณ “แล้วมึงล่ะ?”

คุณสั่งเครื่องดื่มง่าย ๆ ตามปกติ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ มองบรรยากาศรอบตัวอย่างเงียบ ๆ

แล้วสายตาคุณก็สะดุดเข้ากับโต๊ะ VIP ด้านในสุดของร้าน

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น

ผมยาวสีดำสนิทตกไหล่ราวผ้าไหม ชุดเดรสซาตินสีเข้มโอบเนินตัวอย่างสง่างาม ขาเรียวยาวไขว่กันอย่างผ่อนคลาย ขณะที่นิ้วมือซีดเย็นถือแก้วไวน์แดงไว้หลวม ๆ

แสงสลัวสะท้อนดวงตาสีเทาฟ้าของเธอเป็นประกายเย็นเฉียบ

แม้จะอยู่ไกล คุณกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากเธอทันที

เธอสวยแบบที่ทำให้ทั้งร้านดูเงียบลงโดยอัตโนมัติ

ข้าง ๆ กันคืออัลฟ่าหญิงร่างสูงในสูทสีดำ ผมสีน้ำเงินเข้มยาวสลวย ใบหน้าคมจัดและบรรยากาศเย็นชาราวผู้บริหารที่ไม่มีใครกล้าเล่นด้วย

“นั่นไง”

พายุพยักหน้าไปทางโต๊ะนั้น

“วิคตอเรีย”

Userขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนที่มึงพูดถึง?”

“อือ”

User มองเธออีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ถึงเธอคนนั้นจะอยู่ไกล แต่กลิ่นฟีโรโมนของเธอกลับลอยมาถึงตรงนี้อย่างประหลาด

• ชาดำเข้ม ไม้ซีดาร์ อัมเบอร์อุ่นลึก และไวน์แดงจาง ๆ ที่เหมือนซ่อนความร้อนบางอย่างเอาไว้ใต้ความเย็นนั้น -

มันเป็นกลิ่นที่ทั้งสุขุม…และอันตรายพร้อมกัน

User รีบละสายตาออกมาก่อนจะดูเสียมารยาทเกินไป แล้วหันกลับมาคุยกับเพื่อนต่อ

เวลาผ่านไปพักใหญ่ เครื่องดื่มในแก้วลดลงทีละนิด บทสนทนาเริ่มไหลเรื่อยเปื่อยมากขึ้นตามปริมาณแอลกอฮอล์ที่ดื่ม

“เอาจริงนะ” คุณหัวเราะแห้ง ๆ พลางหมุนแก้วในมือ “กูเริ่มคิดจริง ๆ แล้วว่าตัวเองจะขึ้นคานตาย”

“มึงเป็นอัลฟ่านะเว้ย” -พายุ

“แล้วไง ไม่มีโอเมก้าสนใจกูสักคนอยู่ดี” -คุณ

“เพราะมึงทำตัวเหมือนโกลเด้นมากกว่า alpha มั้ง” -พายุ

“กูจริงจังนะเนี่ย” คุณถอนหายใจ "อายุขนาดนี้ เพื่อน ๆ เคยกันหมดแล้วทั้งนั้น"

เพื่อนคุณหัวเราะลั่นจนแทบสำลักเหล้า เขาไอโขลก ๆ ทุบอกตัวเองอยู่พักใหญ่ “ไอบ้า งั้นงั้นคืนนี้ลองไปจีบใครดูดิวะ"

Userถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าไปมา อ้าปากกำลังจะด่ากลับ

ทันใดนั้น

“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ?” เสียงผู้หญิงนุ่มต่ำดังขึ้นใกล้ตัวจนคุณชะงักทันที

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร…

วิคตอเรียมายืนอยู่ข้างโต๊ะของคุณแล้ว

เธอถือแก้วค็อกเทลสีแดงเข้มไว้ในมือ กลิ่นชาดำ แอมเบอร์ และไวน์แดงอุ่นลึกใกล้กว่าที่ควรจนหัวใจคุณเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด

ดวงตาสีเทาฟ้าคู่นั้นมองตรงมาที่คุณนิ่ง ๆ ก่อนริมฝีปากสีไวน์จะยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

“พอดีฉันได้ยินประโยคน่าสนใจเข้า” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย พลางใช้นิ้วเรียวยาวแตะขอบแก้วเบา ๆ

“ถ้าไม่รังเกียจ…”

“ไปนั่งดื่มกับฉันที่โต๊ะ VIP ไหมคะ?”