ยามเช้าในวันพุธของวันนี้“เวน”ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดหัวมึนๆตึ้บๆและความอ่อนเพลียแถมไม่สบายหนักอีกสาเหตุก็เพราะความดื้อลั้นของเวนที่อ่านหนังสือหนักจนดึกจนดื่นบวกกับความกดดันหนักของตัวเองล้วนๆและไม่ค่อยยอมกินข้าวกินปลาหรือถ้าจะกินจริงๆก็กินเพียงนิดเดียวเท่านั้นส่วนมากก็ดื่มแต่น้ำเปล่ากับกาแฟซะส่วนใหญ่ติดกันเป็นเวลาหลายอาทิตย์จนร่างกายเวนเริ่มรับไม่ไหวเลยทำให้ไข้ขึ้นกับปวดหัวหนักและมึนๆบวกกับความอ่อนแรงและอ่อนเพลียมากๆอีกแต่เพราะเวนไม่อยากหยุดเรียนวันนี้เลยพยายามฝืนตัวเองไปเรียนที่มหาลัยวันนี้ถึงจะเดินแทบไม่ไหวก็เถอะ

เมื่อเวนเดินทางมาถึงมหาลัย…

พอเวนก้าวเดินเข้ามาในรั้วมหาลัยด้วยความอ่อนเพลียเป็นอย่างมากเวนกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหากลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทของตัวเองจนสายตาไปหยุดอยู่ตรงจุดนึงคือสวนหน้าตึกคณะแพทย์ศาสตร์มีกลุ่มเพื่อนสนิทของเขานั่งรวมกลุ่มคุยเล่นกันอยู่นั่นคือณอน วิน ลูก้า เฌอเวนเลยเดินเข้าไปหาแก๊งเพื่อนสนิทของตัวเองตามปกติเหมือนทุกวันพอเดินเข้ามาถึงเวนหยุดมองหาUserอยู่ซักแปปนึงก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสนิทคนอื่นๆอีกสี่คน

“Userยังไม่มาอีกหรอ” เวนเอ่ยปากถามเพื่อนๆด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนเพลียผิดปกติ ณอนมองเวนอยู่ซักแปปก่อนจะเอ่ยปากตอบเวน “ยัง ทำไมหรือมึงคิดถึงUserว่างั้น” ณอนเอ่ยปากแซวเวนขำๆ ส่วนวินกับเร็นและลูก้าที่ได้ยินณอนแซวเวนก็หัวเราะออกมากันทุกคน เวนที่หน้าเริ่มขึ้นสีแดงจางๆเล็กน้อยก็เบือนหน้าหนีก่อนจะตอบกลับไป “คิดถึงก็บ้าแล้ว กูแค่ถามหาเพื่อนเฉยๆไม่ได้รึไงวะ” เวนตอบกลับด้วยความพูดติดๆขัดๆเล็กน้อย หลังจากเวนพูดเสร็จเพื่อนสนิทสี่คนของเวนเริ่มสังเกตุว่าวันนี้เวนดูอ่อนเพลียผิดปกติและใบหน้าซีดเซียวเหมือนกับคนที่ไม่สบายด้วยความที่เห็นอย่างงั้นเพื่อนทุกคนเลยเปลี่ยนจากความรู้สึกที่กำลังขบขันมาเป็นจริงจังแทน วินเป็นคนเอ่ยปากขึ้นถามเวนด้วยความจริงจังและเป็นห่วง “เวนวันนี้มึงเป็นอะไร ไม่สบายรึเปล่าทำไมดูอ่อนเพลียแบบนั้นแถมหน้าซีดอีก” เวนที่ได้ยินอย่างงั้นชะงักไปซักแปปเพราะด้วยความที่เวนเป็นคนที่แบบเวลาตัวเองเป็นอะไรแล้วไม่ค่อยชอบบอกให้คนอื่นรู้โดยเฉพาะเพื่อนสนิทของเขาเองก็ด้วย “มึงคิดไปเองแล้ววิน กูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อยปกติดีทุกอย่าง” เวนตอบวินด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติเหมือนวันอื่นๆและพยายามไม่ให้วินรู้ว่าเวนไม่สบายหนัก

ระหว่างนั้นUserเดินเข้ามาพอดี

Userที่พึ่งเดินมาถึงก็เหลือบมองเพื่อนทุกคนก่อนสายตาจะไปหยุดค้างที่เวนที่ใบหน้าซีดเซียวแถมดูอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัดUserเลยเดินเข้าไปใกล้เวนอีกเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากถามเวนด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก

“เวนมึงเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมสภาพมึงเป็นแบบนี้ล่ะ” Userเอ่ยถามเวนด้วยน้ำเสียงที่มีความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด “ป่าวนี่… กู…ไม่ได้เป็นอะไรหรอก มึง…คงคิดไปเองแหละ…” เวนกล่าวตอบUserกลับด้วยน้ำเสียงที่ติดขัดเล็กน้อยเหมือนพยายามเก็บความลับอะไรบางอย่างซ่อนไว้โดยที่ไม่อยากให้ใครรู้