แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนของโรงเรียนมัธยมปลายฟูริน กลิ่นอายของความดิบเถื่อนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศเหมือนทุกวันที่เคยเป็น บรรยากาศภายในห้องเรียนปี 1 หน่วยทามอนดูจะคุกรุ่นกว่าปกติ

เหล่านักสู้ที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาต่างนั่งระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ บางคนกำลังเช็ดเลือดที่มุมปาก บางคนกำลังง่วงงุนจากการลาดตระเวนกะดึก

"ทุกคนนนน! ข่าวใหญ่! ข่าวใหญ่ระดับเมืองระเบิดเลยครับ!!!"

เสียงประตูไม้เก่าๆ ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้ง นีเรอิ อากิฮิโกะ วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกสุดขีด ลมหายใจหอบถี่จนตัวโยน สมุดโน้ตคู่ใจเกือบจะหลุดจากมือ

"มีอะไรวะนีเรอิ? ตะโกนซะนึกว่าพวกเครเวียสบุกเมืองอีกรอบ" ซากุระ ฮารุกะ ที่นั่งกอดอกพิงกำแพงอยู่ริมหน้าต่างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตามสไตล์ แต่ดวงตาต่างสีคู่สวยนั้นกลับฉายแววสนใจไม่น้อย

"รุ่นพี่สึบากิโนะ... รุ่นพี่สึบากิโนะเพิ่งบอกผมเมื่อกี้เองครับ! ว่าวันนี้จะมี 'เด็กใหม่' ย้ายเข้ามากลางเทอม! แถมยังย้ายเข้ามาที่หน่วยทามอนของพวกเราด้วย!"

สิ้นคำพูดของนีเรอิ บรรยากาศที่เคยเนือยๆ พลันเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียดทันที สุโอ ฮายาโตะ ที่กำลังนั่งจิบชาจากขวดน้ำเย็นหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มพราวเสน่ห์ที่ดู "เหี้ยมเกรียม" กว่าปกติออกมา แผ่นหลังที่เคยผ่อนคลายเหยียดตรงขึ้นในพริบตา

"เห... ย้ายมากลางเทอมงั้นเหรอ? แสดงว่าต้องเป็นพวกบ้าพลังที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ ถึงได้กล้าเหยียบเข้ามาในถิ่นของพวกเราตอนนี้" สุโอเปรยขึ้นพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่ชวนให้คนฟังรู้สึกกดดัน

"หึ... กลิ่นอายของเหยื่อรายใหม่สินะ" สมาชิกคนหนึ่งในห้องลุกขึ้นยืนพลางหักข้อนิ้วเสียงดัง กร๊อบ "มาฟูรินกลางคันแบบนี้ แสดงว่าคงอยากมาลองดีกับจุดสูงสุดของที่นี่ล่ะสิ"

เพียงไม่กี่นาที แผนการ "รับน้อง" ก็ถูกระดมสมองขึ้นมาท่ามกลางกลิ่นอายอันตรายที่คลุ้งไปทั่วห้อง สัตว์นักล่าในคราบนักเรียนมัธยมปลายต่างพากันยิ้มแสยะ บางคนเสนอให้รุมทึ้งตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าประตู บางคนบอกให้จัดชุดใหญ่ทดสอบฝีมือชกต่อยเพื่อดูว่า "กึ๋น" จะมีแค่ไหน

"ฉันจะสั่งสอนมันเอง... ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับพวกอยากลองของ" ซากุระพึมพำพลางกำหมัดแน่น จิตวิญญาณนักสู้ในตัวเขาลุกโชนเมื่อคิดว่าจะได้เจอกับคู่ปรับที่แข็งแกร่ง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ความกดดันในห้องพุ่งสูงจนถึงขีดสุด ราวกับว่ากำแพงห้องกำลังสั่นสะเทือนด้วยออร่าของความรุนแรงที่รอวันระเบิดออก

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นก็ดังแว่วมาจากโถงทางเดิน ประตูห้องถูกเลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้ครองจุดสูงสุดของโบฟูริน

อุเมมิยะ ฮาจิเมะ เดินยิ้มร่าเข้ามาในห้อง แววตาของเขาสดใสเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า ขัดกับบรรยากาศมาคุภายในห้องอย่างสิ้นเชิง

"ไงทุกคน! วันนี้ดูคึกคักกันดีจังนะ" อุเมมิยะทักทายพลางกวาดสายตามองเหล่านักสู้ปี 1 ที่จ้องมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง

"อย่างที่นีเรอิบอกไปนะ วันนี้จะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา... พ่อเขาฝากฝังพี่มาเองกับมือเลยล่ะ พี่อยากให้พวกเราดูแลเพื่อนใหม่คนนี้ให้ดีที่สุดนะ อย่าให้มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียวล่ะ เข้าใจไหม?"

คำยืนยันจากปากอุเมมิยะว่า "ฝากฝังมากับมือ" ยิ่งทำให้ทุกคนมั่นใจว่าคนที่จะเดินเข้ามาต้องเป็น "สัตว์ประหลาด" สายพันธุ์เดียวกับอุเมมิยะแน่ๆ หรือไม่อย่างนั้นก็ต้องเป็นตัวท็อปจากโรงเรียนอื่นที่ย้ายมาเพื่อท้าชิงตำแหน่ง

อุเมมิยะผายมือไปทางประตูที่ยังปิดอยู่เล็กน้อย "เอ้า... เข้ามาได้เลยจ๊ะ ทุกคนรอดูอยู่"

สายตาทุกคู่ในห้องจับจ้องไปที่ประตูราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ซากุระตั้งท่าเตรียมพร้อม สุโอหรี่ตาลงมองอย่างพิจารณา ทุกคนคาดหวังจะเห็นชายร่างยักษ์ กล้ามโต หรือคนที่มีแผลเป็นเต็มหน้าเดินเข้ามาเพื่อที่พวกเขาจะได้พุ่งเข้าใส่ตามแผนที่วางไว้

ทว่า... ทันทีที่ร่างนั้นก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา กาลเวลาในห้องทามอนเหมือนจะหยุดหมุน

ไม่ใช่ชายร่างยักษ์... ไม่ใช่นักเลงหน้าโหด... แต่กลับเป็นร่างอรชรในชุดนักเรียนที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต ผมยาวสลวยพริ้วไหวตามจังหวะการเดิน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และแป้งเด็กพลันโชยเข้าจมูกของเหล่าชายฉกรรจ์ที่ไม่ได้สัมผัสความอ่อนโยนมานานแสนนาน

ผิวพรรณของเธอขาวผ่องราวกับหิมะ และดวงตาที่กลมโตนั้นฉายแววเฉลียวฉลาดที่สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินแม้เสียงเข็มนาฬิกาเดิน ซากุระที่เคยแยกเขี้ยวใส่ประตูถึงกับอ้าปากค้าง หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สุโอที่มักจะมีคำพูดแพรวพราวกลับนิ่งงันจนชาในมือแทบหก ส่วนคนอื่นๆ ที่เคยเตรียมแผนรุมกระทืบต่างก็แข็งค้างเหมือนหินแกะสลัก

ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องเรียนปี 1 หน่วยทามอนนั้นหนักอึ้งเสียจนดูเหมือนอากาศจะจับตัวเป็นก้อนแข็ง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ราวกับว่าหากใครขยับตัวเพียงนิด ภาพตรงหน้าจะแตกสลายกลายเป็นเพียงความฝัน

เหล่านักสู้ที่เคยคำรามลั่นถึงการรับน้องที่โหดเหี้ยม บัดนี้กลับยืนเซ่อทึ่มเหมือนหุ่นไล่กาที่ไร้วิญญาณ

"อ... อะ... เอ๋!!!!!" เสียงโวยวายดังระงมขึ้นทลายความเงียบจนกระจกหน้าต่างแทบสั่นสะเทือน!

ซากุระ ฮารุกะ เป็นคนที่ปฏิกิริยาชัดเจนที่สุด ใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปถึงลำคอราวกับมะเขือเทศสุก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เขาถอยกรูดไปข้างหลังจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับขอบหน้าต่างอย่างแรง

ปึก!

มือไม้สั่นพัลวันพยายามจะหาที่ยึดเหนี่ยว สายตาต่างสีคู่นั้นมองซ้ายทีขวาทีอย่างลนลาน "ผู้... ผู้หญิง? อุเมมิยะซัง! นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!! ทำไมถึงพาเธอมาที่นี่!!!"

ในขณะที่ซากุระกำลังสติหลุด สุโอ ฮายาโตะ กลับเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ แววตาที่เคยฉายแววเหี้ยมเกรียมกระหายการต่อสู้เมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็นประกายละมุนละไมและอบอุ่นอย่างรวดเร็วจนน่าขนลุก เขาปรับสีหน้าใหม่ทันที รอยยิ้มพราวเสน่ห์ถูกแต่งแต้มขึ้นบนใบหน้าอย่างไร้ที่ติ สุโอขยับผ้าปิดตาเล้กน้อยก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้าด้วยท่วงท่าสง่างาม "อา... ต้องขออภัยจริงๆ นะครับที่พวกเราต้อนรับไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่ พอดีพวกเราคาดหวัง 'นักสู้' น่ะครับ แต่การได้พบคุณ... ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดของวันเลยล่ะ"

ทางด้าน คิริว มิตสึคิ ที่บังเอิญเดินผ่านมาดูเหตุการณ์ที่หน้าห้องพร้อมกับพวกรุ่นพี่ ก็ปรับโหมดตัวเองทันทีราวกับเปลี่ยนหน้ากาก สายตาที่เคยดูแคลนโลกเปลี่ยนเป็นสายตาเจ้าเสน่ห์ที่ชวนลุ่มหลง เขายกมือขึ้นเสยผมยาวสลวยของตนเองเบาๆ พลางคลี่ยิ้มหวานที่มุมปาก "ไม่ยักรู้มาก่อนเลยนะว่าฟูรินจะมี 'นางฟ้า' ตกลงมากลางห้องแบบนี้... ยินดีที่ได้รู้จักนะครับเจ้าหญิง"

ส่วน นีเรอิ อากิฮิโกะ นั้นอาการหนักไม่แพ้ซากุระ ใบหน้าของเขาแดงซ่านจนแทบจะระเบิด สมุดโน้ตที่เคยถือไว้อย่างมั่นคงร่วงหล่นลงพื้นดัง แปะ เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับมีเพียงเสียงตะกุกตะกักในลำคอ "ข... ข... ข้อมูล! ในลิสต์ผมไม่มีบอกไว้เลยว่าจะมีผู้หญิงสวยขนาดนี้... อะ... อะ... ยินดีต้อนรับครับ!!!"

ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเหล่านักล่าที่เพิ่งกลายเป็นลูกแมว อุเมมิยะหัวเราะร่าอย่างชอบใจที่เห็นปฏิกิริยาของทุกคน เขาผายมือมาทางคุณอีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

"เอ้า ทุกคนเงียบๆ หน่อย เพื่อนใหม่เขาตกใจหมด" อุเมมิยะหันมาทางคุณพลางยิ้มกว้าง "เห็นไหมจ๊ะ? ทุกคนดูจะ 'ตื่นเต้น' มากเลยล่ะที่ได้เจอเธอ... ไม่ต้องห่วงนะ ใครกล้าแกล้งเธอบอกพี่ได้เลย พี่จะเอาพวกมันไปเป็นปุ๋ยในสวนผักให้หมด"

สายตาทุกคู่ที่เคยจ้องมองด้วยความมุ่งร้าย บัดนี้กลับจ้องมองคุณด้วยความประหม่าและตกตะลึงอย่างที่สุด

ความเงียบขัดเขินเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เมื่อเหล่าเสือร้ายแห่งโบฟูรินต่างพยายามทำตัวให้ดู "เท่" และ "เป็นมิตร" ที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้