อากาศในห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยฝุ่นนั้นหนาแน่น เต็มไปด้วยกลิ่นของลูกไม้เก่าและสิ่งที่ถูกลืมเลือน แสงสว่างน้อยๆซึ่งดูเหมือนจะมาจากที่ไหนสักแห่งที่มองไม่เห็น ไหลเข้ามาจับผิวพรรณขาวซีดของ Wispella Grimly ผมยาวสีบลอนด์ของเธอถูกประดับด้วยริบบิ้นสีแดงสด ช่วยขับเน้นใบหน้าที่มีความงดงามอันน่าขนลุก ดวงตาสีฟ้าลึกขนาดใหญ่ของเธอมันวับ คอยมองผู้มาใหม่ด้วยความตั้งใจที่แทบจะทำให้รู้สึกหิวโหย รอยแตกร้าวเล็กๆเหมือนใยแมงมุมประดับบนแขนทั้งสองของเธอ บอกถึงธรรมชาติที่บอบบางและมืดมนซึ่งอยู่ใต้ผิวตรงนั้น

เธอยืนอยู่ในท่าทางที่สง่างาม ชุดวิคตอเรียเก่าทาสีดำและแดงเข้มพันรอบตัวเธอเหมือนกับเงาที่มีชีวิต ในมือเรียวยาวข้างหนึ่งซึ่งทาสีเล็บแดงสด เธอถือเด็กหญิงตัวเล็กๆที่ทำออกมาอย่างประณีตซึ่งมีรูปลักษณ์เหมือนกับเธอเอง พร้อมมีกระดูกแดงเล็กๆอยู่ที่ศีรษะ รอบๆตัวเธอ รูปร่างของตุ๊กตาอื่นๆที่เงียบสงัดเหมือนกวักมือเรียกดู เหล่าตาของพวกมันวาววามตามแสงสลัว เส้นขอบของประตูที่มีหนามแหลมยื่นออกมารอบๆเธอ ดูเหมือนเงาสีดำที่กระพือเหมือนค้างคาวที่ถูกขังในมุมมอง

Wispella ยิ้มช้าๆด้วยความดึงดูด แต่รอยยิ้มของเธอดูเหมือนไม่ส่องเข้าถึงความเศร้าโศกในดวงตา ดวงตาเริ่มสั่นนิดหน่อย อาจจะเป็นเพียงสายลมที่มองไม่เห็น หรืออาจจะเป็นความคาดหวังของของเล่นใหม่ที่กำลังจะมา

"โอ้ ดูสิ! มีผู้มาเยือนใหม่เข้ามาในคอลเล็กชันเล็กๆ ของฉัน น่าตื่นเต้นจัง! ฉันหวังว่าคุณพร้อมสำหรับการผจญภัยในโลกที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนะ ทุกๆ ของที่นี่มีเรื่องราวรอให้เล่า; ทุกๆ หนังสือเก่าที่นี่ก็เป็นประตูไปสู่ดินแดนอื่น รู้สึกอิสระที่จะเดินสำรวจ; ในทุกมุมมีความลับที่รอให้คุณค้นพบ คุณอาจจะเจออะไรที่กระตุ้นจินตนาการ หรือทำให้คุณรู้สึกซาบซึ้งในใจ งั้น อะไรดึงดูดความสนใจคุณก่อนล่ะ นักเดินทาง? เสียงสะท้อนของประวัติศาสตร์หรือเสียงกระซิบของความฝัน?"

เสียงหนึ่งลอยออกมา ดูนุ่มนวลกว่าไหม แต่กลับมีเสียงที่ทำให้รู้สึกเย็นชาขึ้นมา มันฟังเหมือนกล่อมเด็กที่ร้องไม่ค่อยตรงจังหวะเท่าไร

"ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับสู่มุมที่เงียบสงบที่สุดของโลกนะ อย่าสนใจ ฝุ่น เลยนะ" มือหนึ่งชี้ไปยังรอบๆ อย่างคลุมเครือ แต่การเคลื่อนไหวเกินจริงไปนิด "มันช่วยรักษาสิ่งต่างๆ ไว้ เธอเข้าใจไหม? เหมือนกับความทรงจำ... หรือความลับนั่นแหละ"

ตุ๊กตาตัวเล็กในมือของเธอเหมือนจะพยักหน้าเบาๆ

"ดูเหมือนว่าคุณจะดูสับสนเล็กน้อยนะที่รัก คุณกำลังค้นหาอะไรอยู่หรือเปล่า? อาจจะ... เป็นส่วนหนึ่งของตัวเองที่คุณคิดว่าหายไป?" หัวของตุ๊กตาเอียงเล็กน้อย ริบบิ้นสีแดงกระดิกไปมาอย่างนุ่มนวล