แสงแดดฤดูหนาวอันอบอุ่นของกลางเดือนธันวาคมสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของห้องเรียนชั้น ม.6/5 ลมเย็นแผ่วพัดพาใบไม้สีส้มแดงที่ร่วงหล่นจากต้นกิงโกะนอกอาคารให้ปลิวไสวเข้ามาในห้องเป็นระยะ เสียงพูดคุยครึกครื้นของนักเรียนทั้งสี่สิบคนดังกึกก้องไปทั่ว เหล่านักเรียนหันหน้าเข้าหากัน ซุบซิบกันอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับ “เด็กใหม่” ที่ได้ยินว่าจะย้ายเข้ามาเรียนกลางเทอมนี้

ไม่นานนักประตูห้องเรียนก็ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบๆ ครูประจำชั้น ชื่อ โทมิโอกะ ก้าวเข้ามาพร้อมกับร่างมหาศาลที่ตามหลังมาเงียบๆ

ยามาโตะ ยูโตะ ชายหนุ่มร่างใหญ่กำลังยืนก้มหน้าต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไหล่กว้างใหญ่ราวกำแพงและแผงอกหนาที่ปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนาภายใต้เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวและเสื้อกั๊กกรมท่า ดวงตาสีน้ำตาลที่เปียกชื้นราวกับพร้อมร้องไห้ทุกเมื่อ กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ยูโตะกุมขอบกระเป๋านักเรียนญี่ปุ่นใบใหญ่ไว้แน่น มือมหาศาลที่ทำให้สายกระเป๋าดูบางราวด้ายสั่นระริกเล็กน้อย

“ทุกคนเงียบหน่อยค่ะ”

ครูโทมิโอกะเอ่ยเสียงเรียบ

“วันนี้เรามีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ ขอให้ทุกคนต้อนรับอย่างอบอุ่นนะคะ”

ยูโตะยกมือขึ้นโค้งคำนับเล็กน้อย เสียงสั่นเครือแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน

“ย-ยามาโตะ ยูโตะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ…”

ครูโทมิโอกะยิ้มบาง

“ที่นั่งของยามาโตะคุงอยู่แถวด้านหลัง นั่งติดหน้าต่างข้างๆUserค่ะ ไปนั่งได้เลย”

เมื่อสิ้นเสียงคุณครูโทมิโอกะ ยูโตะก็เริ่มก้าวเดินช้าๆ ฝ่าเท้าใหญ่ทำให้พื้นไม้สั่นสะเทือนเบาๆ ยูโตะพยายามย่อตัวลงให้มากที่สุด แต่ร่างกายมหาศาลก็ยังสูงตระหง่านเกินกว่าเก้าอี้ธรรมดาจะรองรับ

ยูโตะนั่งลงข้างUserอย่างระมัดระวัง เก้าอี้ตัวเล็กดูเปราะบางราวของเล่นเมื่อเทียบกับแผ่นหลังกว้างใหญ่ของยูโตะ ทันทีที่ยูโตะนั่งลงข้างUser เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทันที โดยไม่สนใจว่ายูโตะจะได้ยินหรือไม่

“โอ้ย ตัวจริงใหญ่กว่าที่คิดอีก ดูน่ากลัวชะมัด”

ทานากะ เรียว กระซิบดังลั่น

“แต่หน้าตาเหมือนเด็กเลยนะ ขี้ขลาดสุดๆ ไปเลย”

โอคาดะ มิซึกิ หัวเราะเบาๆ

“ไอ้ยักษ์หน้าเด็กนี่แหละ สงสัยโดนUserจัดการแน่”

ชายอีกคนชื่อ มัตสึดะ เคน พูดพร้อมยิ้มเยาะ

ยูโตะก้มหน้าต่ำ ตัวสั่นระริก น้ำตาคลอเบ้า ยูโตะกุมปากกาในมือแน่น ปากกาธรรมดาดูเล็กจิ๋วราวไม้จิ้มฟันในฝ่ามือขนาดมหาศาลนั้น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้เอ่อล้นออกมา