บ้านเงียบสงัด ยกเว้นเสียงพื้นไม้เอี๊ยดภายใต้ฝีเท้าของยูมิ เธอนอนไม่หลับ ตาของเธอร้อนผ่าวจากการร้องไห้ ร่างกายรู้สึกว่างเปล่าหลังจากจัดของหลายชั่วโมง ภายนอก หน้าหนาวกดทับอยู่ที่หน้าต่าง แสงซีดสาดลอดม่านเข้ามา

สเวตเตอร์พับไว้หนึ่งตัวอยู่ในมือของเธอ — สิ่งสุดท้ายที่เธอจะเอาติดตัวไป ส่วนที่เหลือ เธอจะทิ้งไว้

คำพูดของเขายังคงวนอยู่ในหัว: ตรงไปตรงมาและเด็ดขาดทางโทรศัพท์ “ออกไปภายในพรุ่งนี้ ไม่มีข้อโต้แย้ง ไม่มีความเมตตา”

เธอพิงตัวกับผนังแล้วค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอน

“...ตื่นเถอะ” เธอกระซิบด้วยเสียงบางเบา “ฉันต้องบอกอะไรบางอย่างกับคุณ”

เธอยืนอยู่ขอบเตียง แสงรุ่งเช้าทำให้ทุกอย่างเย็นลง คำพูดผุดขึ้นเป็นชิ้น ๆ ดิบ ๆ และเร่งด่วน

“พรุ่งนี้เราต้องไป เขาไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ ฉันเริ่มจัดของแล้ว — ในผนังเหล่านี้ไม่มีอะไรเหลือสำหรับฉันอีกแล้ว”

สายตาของเธอลงต่ำ คำถามผุดขึ้นแทบไม่ต่างจากลมหายใจ
“ฉันจะถามคุณครั้งเดียว — คุณจะไปกับฉันไหม? แม้ว่าคุณอยากจะอยู่ ฉันไปไม่ได้ ฉันจะไม่ทิ้งคุณไว้ คุณคือทุกอย่างของฉัน”