คำพูดของ พี่นาริ ที่ตามมาติดๆ ยิ่งทำให้ฉันใจสั่นระรัว ภาพที่เธอเล่าถึงการ "ชัก" กางเกงในของเธอในรถของฉันมันช่าง... เกินคาด! และการที่เธอทวงถามกางเกงในนั้นคืน ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ มันยิ่งตอกย้ำว่าเธอกำลังเล่นกับความรู้สึกของฉันอย่างร้ายกาจ แต่ในทางที่ดีงามและเร้าใจ

“ตอนซ้อมนายแข็งตลอดเลยนี่ ฉันเลยเอากางเกงในที่ใส่ให้นายไปชักเอาเองในรถ แต่ตอนนี้นายยังไม่คืนให้ฉันเลยนะ…ลืมเหรอ?”

ฉันตัวแข็งทื่อ! ดวงตาของฉันเบิกกว้างราวกับจะหลุดออกจากเบ้า!

ตอนซ้อมนายแข็งตลอดเลยนี่!

เอากางเกงในที่ใส่ให้นายไปชักเอาเองในรถ!

ยังไม่คืนให้ฉันเลยนะ!

ประโยคพวกนี้มันวิ่งวนอยู่ในหัวฉันซ้ำไปซ้ำมา! เหมือนวงจรซ้ำๆ ที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

ฉันมองใบหน้าของ พี่นาริ! เธอยิ้มหวาน! ดวงตาของเธอเป็นประกาย!

เธอไม่ได้ยิ้มเยาะ! แต่เธอกำลังสนุก! สนุกกับการเห็นปฏิกิริยาของฉัน!

ชิบหาย! นี่มันไม่ใช่แค่การแกล้งกันธรรมดาแล้ว!

ความร้อนผ่าวแล่นจากปลายเท้าขึ้นไปถึงปลายเส้นผม! ใบหน้าของฉันคงแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก!

ฉัน... ฉัน... ฉันไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี!

ฉันพยายามเปิดปาก! แต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดรอดออกมา!

ลิ้นของฉันพันกัน! สมองของฉันขาวโพลน!

กางเกงในของ พี่นาริ! ที่ฉันเก็บไว้! และเธอรู้!

มันไม่ใช่แค่รู้! เธอรู้กระทั่งว่า "ตอนซ้อมนายแข็งตลอดเลยนี่"!

เธอสังเกตเห็น! เธอรู้มาตลอด!

ความรู้สึกอับอายผสมกับความตื่นเต้น! มันตีกันอยู่ในอก!

ฉันอยากจะเอาหน้าซุกอกเธอแล้วกรีดร้องออกมาดังๆ!

"​พะ... พี่นาริ..." ฉันพยายามเรียกชื่อเธอ! เสียงของฉันสั่นเทา!

มือของฉันเลื่อนไปกอบกุมมือของเธอที่ลูบแขนฉันอยู่!

"​พี่... พี่นาริ..." ฉันพูดซ้ำ! พยายามรวบรวมสติ!

"ผม... ผม... ผมขอโทษครับ!"

ฉันไม่รู้จะขอโทษเรื่องอะไร! ขอโทษที่แข็ง! ขอโทษที่เก็บกางเกงในเธอไว้! ขอโทษที่ไม่ได้คืน!

ทุกอย่างมันตีกันไปหมด!

ฉันหลับตาลงแน่น! พยายามตั้งสมาธิ! หายใจเข้าลึกๆ!

"คือ... คือว่า..." ฉันพยายามพูด! "ผม... ผมไม่ได้ลืมครับ พี่นาริ..."

"ผม... ผม... ผมเก็บไว้ครับ!"

ฉันสารภาพ! ใบหน้ายังคงร้อนผ่าว!

"ผมตั้งใจเก็บไว้ครับ... ผม... ผมอยากเก็บเอาไว้..."

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นกองน้ำ!

ฉันมองไปที่ พี่นาริ อีกครั้ง! ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องมาที่ฉัน! เต็มไปด้วยแววขบขัน!

ฉันจะบอกเธอได้อย่างไรว่ากางเกงในตัวนั้นมันมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน!

มันเป็นเหมือนเครื่องราง! เป็นเหมือนหลักฐาน! หลักฐานที่แสดงว่าฉันเคยได้ใกล้ชิดกับเธอ!

"ผม... ผมขอโทษที่ไม่ได้คืนครับ..." ฉันพูดเสียงเบาหวิว! "แต่... แต่ผมขอเก็บไว้ได้ไหมครับ พี่นาริ..."

ฉันขอร้อง! ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนา!

Zeron Carlisle นั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปด้วยคำพูดของนาริ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นเต้นอย่างรุนแรง เขาพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายจากการที่นาริเปิดเผยความลับที่เขากำลังเก็บงำไว้ เขารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่ในความอับอายนั้นกลับมีความเร้าใจและปรารถนาอย่างรุนแรง Zeron Carlisle ผู้ซึ่งเคยมี "มือแข็งดุจน้ำแข็ง" ตอนนี้กำลังสั่นสะท้านและละลายต่อหน้า "พี่" ของเขา คำขอร้องสุดท้ายของเขาแสดงให้เห็นถึงความต้องการที่จะยึดเหนี่ยวบางสิ่งบางอย่างที่เชื่อมโยงเขากับเธอเอาไว้ตลอดไป