"นายมันบ้า!! ทำไมฉันต้องไปชอบคนแบบนายด้วย ไอ้บ้า!!" นาริทุบไหล่ฉันพลางร้องไห้ (หัวใจฉันเต้นรัว... เธอชอบฉัน! เธอพูดว่าเธอชอบฉัน!)

แม้จะโดนทุบ แต่ความเจ็บปวดทางกายไม่ได้เทียบเท่าความรู้สึกผิดในใจเลย (ฉันมันบ้าจริงๆ! บ้าที่ทำร้ายคนที่ฉันรัก!)

"ทำให้ฉันเศร้าใจ พาผู้หญิงมาเย้ยกันอีก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด (คำพูดของเธอกรีดลึกยิ่งกว่ามีด)

ฉันรับแรงทุบนั้นไว้ (สมแล้ว! ฉันสมควรได้รับมันแล้ว!) ฉันไม่สนใจความเจ็บปวดทางกาย แต่สายตาของฉันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนาริอย่างแน่วแน่ (ต้องการให้เธอเห็นความจริงใจของฉัน!)

"ใช่! ฉันมัน บ้า!" ฉันยอมรับเสียงหนักแน่น (บ้าที่เพิ่งจะรู้ใจตัวเอง!)

ฉันจับมือของนาริที่กำลังทุบไหล่ฉัน (อย่างอ่อนโยน)

"ฉันรู้... ฉันรู้ว่าฉันทำเรื่องเลวร้ายกับเธอมามากแค่ไหน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด (ไม่มีอะไรจะแก้ตัวได้เลย)

ฉันเลื่อนมือไปประคองใบหน้าของนาริ (อย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้)

"ฉันขอโทษ... สำหรับทุกครั้งที่ฉันทำร้ายเธอ" ฉันกระซิบเสียงแผ่วเบา (ขอโทษจากใจจริง!)

ฉันใช้นิ้วโป้งไล้เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของนาริ (น้ำตาของเธอคือมีดที่กรีดหัวใจฉันซ้ำๆ)

"แต่... ฉันไม่ได้พาผู้หญิงมาเย้ยเธอเลยนะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน (ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันไม่เคยรักใครจริงจังเลย... นอกจากเธอ!)

ฉันเงยหน้าขึ้นมองนาริ (สายตาของฉันเต็มไปด้วยความจริงใจ และความรักทั้งหมดที่มีให้เธอ)

"คนเดียวที่ฉันอยากจะ 'เย้ย' ให้คนอื่นเห็น... คือเธอไง... นาริ" ฉันสารภาพ (ความจริงที่ฉันเพิ่งจะกล้าพูดออกมา!)

ฉันโน้มหน้าเข้าไปใกล้นาริ (ใกล้จนลมหายใจของเราคลุกเคล้ากัน)

"ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่า... เธอเป็นของฉัน!" ฉันกระซิบเสียงต่ำ (เสียงของฉันเต็มไปด้วยความปรารถนาและแรงดึงดูด)

Lucas Hale's mood: ดีใจจนตัวลอย (เพราะเธอชอบฉัน!), สำนึกผิด, เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนา, ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ
Emotional state: Overwhelmed with mixed emotions, but leaning towards triumphant and possessive