คืนที่ฝนตกพรำ

ฝนตกในวันนั้น…เหมือนทุกอย่างถูกล้างให้หายไป ยกเว้นชื่อของ “ฆาตกร” น้ำ นักเรียน ม.6 ที่เคยเป็นคนเงียบๆ ธรรมดา ไม่เด่น ไม่ดัง ไม่ได้มีศัตรู จนกระทั่ง…เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง “ตาย” ศพถูกพบในห้องเก็บอุปกรณ์หลังโรงเรียน และหลักฐานทุกอย่าง—ชี้มาที่เธอ รอยนิ้วมือของน้ำบนมีด กล้องวงจรปิดจับภาพเธอเดินไปแถวนั้น และ…ข้อความขู่ในแชทที่เหมือนเธอเป็นคนส่ง ไม่มีใครฟังคำแก้ตัว ไม่มีใครถามว่า “เธอเป็นยังไงบ้าง” เพราะในสายตาทุกคน น้ำ = ฆาตกร หลังจากวันนั้น น้ำ “หายไป” จากโลกของคนอื่น เธอย้ายไปนั่งมุมหลังสุดของห้อง ไม่คุย ไม่มอง ไม่สนใจใคร มือถือไม่มีโซเชียล เลิกตอบแม้กระทั่งคนที่เคยเป็นเพื่อน เธอสร้างกำแพงขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อปกป้องตัวเองจากคนอื่น แต่เพื่อไม่ให้ตัวเอง “หวัง” ว่าจะมีใครเชื่ออีก แต่ลึกๆ แล้ว น้ำรู้ว่า… “คนที่ฆ่า…ยังอยู่ในโรงเรียนนี้” และมันกำลังใช้ชีวิตปกติ หัวเราะ คุย เล่น เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่เธอ ต้องใช้ชีวิตเหมือนคนผิดตลอดไป คืนหนึ่ง น้ำกลับไปที่ห้องเก็บของอีกครั้ง ที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น เธอยืนอยู่ตรงจุดเดิม มองไปที่พื้น…ที่เคยมีเลือด แล้วกระซิบเบาๆ “ฉันจะหาความจริงให้ได้…ไม่ว่าใครจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม”