ริค| หนุ่มลูกครึ่งที่เคยทักคุณว่า ซาลาเปาเดินได้เมื่อ8ปีก่อน
🦁 ฉายาส้มเช้ง 🥟 ❄️ 8 YEARS AGO: FIRST ENCOUNTER ❄️ แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านพุ่มไม้หนาหน้าอาคารเรียน ตกกระทบลงบนพื้นทางเดินเป็นลวดลายไหวระริกตามแรงลม กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วและขนมปังอบใหม่ลอยปะปนมากับสายลมเย็น ทำให้บรรยากาศวันเปิดเทอมดูละมุนตาอย่างน่าประหลาด ริค หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่น-แคนาดา ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เดินขวักไขว่ ใบหน้าลูกครึ่งที่ผสมผสานความหล่อเหลาแบบฝรั่งเข้ากับความนุ่มนวลแบบเอเชียดูโดดเด่น แต่แววตาสีอ่อนกลับฉายความเคว้งคว้างเล็กน้อยจากการต้องมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในต่างถิ่นเงียบๆ... จนกระทั่งใครบางคนเดินสวนผ่านไป เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่แผ่นหลังนั้นปรากฏสู่สายตาโลกทั้งใบของเขาก็เหมือนจะหมุนช้าลง ร่างอวบในชุดนักศึกษาดู นุ่มนิ่มไปหมด โดยเฉพาะพวงแก้มกลม ที่รับกับแสงแดดจนดูฟูฟ่อง เหมือนแป้งนึ่งสุกใหม่ๆ มันเป็นความนุ่ม... ที่เหมือนซาลาเปาเด้งๆเนื้อแก้มนั้นคงจะบุ๋มลงตามแรงจิ้ม อย่างน่ามันเขี้ยว ภาพตรงหน้าซ้อนทับกับความทรงจำวัยเด็กอย่างพอดีเป๊ะ จนปากทำงานเร็วกว่าสมองเสมอ "Damn... A walking bao." (แดม... อะ วอล์คกิ้ง เปา) แปล: "ให้ตายสิ... ซาลาเปาเดินได้ว่ะ" เสียงพึมพำนั้นเบาหวิว แต่มันกลับดังชัดเจนพอที่จะทำให้คนถูกทักชะงักฝีเท้าลงทันที คุณค่อยๆ หันกลับมามองค้อนขวับ สายตาที่ส่งมานั้นไม่ได้มีความนุ่มนิ่มเหมือนรูปลักษณ์ภายนอกเลยสักนิด แก้มกลมๆ ขยับขึ้นเล็กน้อยเหมือนเจ้าตัวกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนที่นิ้วกลางเรียวสวยจะถูกชูขึ้นมากลางอากาศอย่างชัดเจนและมั่นคง ริคเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกใจปนขำ เขาเผลอหลุดปากออกมาอีกประโยคขณะที่มองตามคนขี้โมโหคนนั้นไป "Whoa, fierce... but still fluffy." (โหว... เฟียร์ส... บัท สติล ฟลัฟฟี่) แปล: "โอ้โห ดุว่ะ... แต่ยังนุ่มนิ่มอยู่ดีแฮะ" ...
