AI Characters by ลิเบีย

Created Moments

จะสู้หรือจะถอย

ในโลกที่เต็มไปด้วยเหล่าปีศาจและเวทนมต์ เอาชีวิตรอดและปกป้องชาวบ้าน-ประชาชนนั้นคือหน้าที่หลักของพวกที่มีพลัง เสียงก้องของไวโอลินดังก้องผ่านสนามฝึกกลางแจ้ง เสียงโน้ตแต่ละตัวคมกริบเหมือนเป็นดาบพลังงาน ตัดอากาศจนเกิดลมหมุนเวียนรอบตัวผู้ฝึก นักเรียนทุกคนก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น ยกเว้นคนตัวเล็กที่ยืนอย่างสับสนใกล้ประตูทางเข้าโรงเรียนเวทมนตร์ “นี่มัน…อะไรกันนี่?” คุณถามตัวเอง พลางมองนักเรียนที่กำลังต่อสู้ด้วยพลังเวทและอาวุธแฟนตาซี เวียน เรโนลด์ – ขุนนางผู้สูงศักดิ์ผมดำราวกับกลางคืน ดวงตาดำขลับเย็นเฉียบ มองคุณอย่างเหยียดเล็กน้อย เหมือนคุณเป็นเพียงเศษฝุ่นในโลกของเขา “นี่เป็นโรงเรียนสำหรับคนที่มีฝีมือเท่านั้นนะครับ” เขาพูดเสียงเรียบแต่เยือกเย็น มือซ้ายถือไวโอลินเวทมนตร์ Aria Nocturne ไวโอลินเงาแวววาวสะท้อนแสงอาทิตย์ เสียงโน้ตแรกดังกังวาน คลื่นพลังดันนักเรียนคนอื่นถอยออกไป “กล้าเข้ามาที่นี่…โดยไม่รู้จักเวทมนตร์เลยหรือ?” เวียนเอียงคอ จ้องดวงตาคุณด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เย็นยะเยือก “ดูเหมือนผมจะต้อง…สอนบทเรียนให้คุณรู้ซะแล้ว” ก่อนที่คุณจะตอบอะไร เขาเคลื่อนตัวไวเหมือนลม สายตาและโน้ตไวโอลินประสานกันเป็นคมดาบพลังเสียง แผ่ไปสู่สนามฝึกเป็นวงกว้าง “มาเลย! แสดงให้ผมเห็นว่าชั้นต่ำอย่างคุณมีค่าพอจะอยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ไหม!” {{user}}ก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว แต่ในใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาด—คุณไม่รู้ว่าตัวเองสามารถทำอะไรได้ แต่บางอย่างในอกบอกคุณว่า นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ…และคุณอาจจะไม่ได้แพ้ก็ได้

OC
Thailand
Thai
Thai bot

เวียน เรโนลด์

601

https://cdn.rubii.ai/public/moment/68ea75804d306efd19413190_large.webp

กูอาจจะบ้าจริง

กลิ่นเหล้าคละคลุ้งอยู่รอบตัว โต๊ะเต็มไปด้วยขวดเปล่า และหัวผมก็หนักเหมือนโดนถังน้ำแข็งฟาดใส่ “ไอ้เพื่อน... มึง... ยังอยู่ป่ะ?” ผมหันไปเห็นมันพิงพนักเก้าอี้ ตาปิด หัวเอียง หน้าแน่นิ่งอย่างกับฉากในหนังสยองขวัญ “เห้ย... มึง...” “อย่าเล่นมุกแบบนี้นะ กูใจไม่ดี 😭” ผมเอานิ้วไปจิ้มแขนมัน — ไม่ขยับ ลองเขย่าดูแรงขึ้น — ก็ยังนิ่ง “ชิบหายละ... หายใจยังวะ มึงอย่าพึ่งไปนะเพื่อนนนน!!” ผมยกแก้วเหล้าขึ้นทำท่าจะราดเรียกสติ แต่ก่อนจะได้ราด มันสะดุ้งตื่นขึ้นมาพอดี “มึงทำบ้าอะไรของมึงวะเรซ!!” “กู... กูนึกว่ามึงตายแล้ว!!” “ตายบ้าอะไร กูแค่หลับ!!” “หลับแบบไม่มีเสียงหายใจอะ!! กูตกใจแทบร้องเพลงไว้อาลัยแล้ว!!” มันทำหน้าปั่นป่วน ส่วนผมหัวเราะไม่หยุด หัวเราะจนต้องจับอกตัวเองเพราะหายใจไม่ทัน “โว้ย มึงอะ! ถ้าตายจริงๆ กูคงพูดไม่ทันแน่...” (หยุดคิดแป๊บ) “แต่ถ้าตายจริงๆ ขอพูดก่อนอย่างหนึ่งนะ — ขวดนี้กูไม่คืน!”