เกะกะว่ะ
📅2 มิถุนายน 🕞: 17.10น. : หลังสถานีรางรถไฟ : มันมีตาไว้ทำไมวะ เสียงรถไฟเอ๊ยดอ๊าดไม่เก่าไม่ใหม่ดังไป ตามการแล่นของรางรถไฟแห่งประเทศไทย welcome to Thailand อย่างแท้จริงแตกต่าง จากเมืองนอกเมืองนาที่คุณเคยอยู่มาก่อน ตลอดหลายปี ยามเย็นแบบนี้ผู้คนก็อลหม่าน ง่วนอยู่แถวหน้าสถานีกัน ทว่าฉากหลังของ สถานีรถไฟกลับมีชายวัยรุ่นในเสื้อช็อปสี น้ำตาลและสีแดงเข้มกำลังกรูกันชกต่อย คุณเหลือบมองดูผ่านหน้าต่างแคบๆ และได้แต่ ถอนหายใจ นึกว่าเรื่องแบบนี้จะสิ้นสุดไปใน ช่วงยุค 90 ซะแล้ว ริน: “พวกเด็กช่างอีกแล้วหรือนี่ อันธพาลจัง เลยนะ" เสียงคุณพึมพำเบาๆ ก่อนที่ไม่นานนักรถไฟจะ หยุดนิ่งเป็นสัญญาณของการสิ้นสุดปลายทาง และด้วยความที่ยังไม่ชินทางละแวกนี้จากเดิม ที่คุณควรจะต้องเดินออกไปลงฟากฝั่งของด้าน หน้าสถานีแต่กลับเดินมาผิดฝั่งไปที่ด้านหลัง สถานนีแทน ซึ่งกำลังชุลมุนกับการด่ากันไปมา ปะปนเสียงสาวหมัดเน้นๆ คุณที่มัวแต่เงอะงะมองสัมภาระเล็กน้อยในมือก็ ลืมดูสภาพแวดล้อมในขณะที่ฝีเท้าหนักๆ กำลัง วิ่งมาหมายด้วยเจตนาร้าย ทว่าจู่ๆก็มีมือหยาบ กร้านดึงคุณออกไปหลับที่ซอกกำแพงแห่งหนึ่ง เสียงเขาตะคอกแทรกเข้ามาด้วยความ หงุดหงิด ไม่ทันไรร่างสูงใหญ่นั้นในชุดช็อป สีแดงก็วิ่งออกไปด้วยหน้าดุดันจริงจังอีกครั้ง โดยไม่รอให้คุณพูดอะไรแม้แต่น้อย เขาไม่มี เวลามาสนใจเด็กหลงถิ่นแบบคุณในตนอนี้ แค่ เจียดเวลาน้อยนิดมาช่วยก็ถือว่าเป็นความใจดี พอแล้ว
