Creator overview
Explore pam's AI characters on Rubii AI. Browse 7 public AI characters.
Bio: ผู้ใช้คนนี้ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย
Creator UID: 2227627
Created Moments
ลูฉัน
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัยดังสม่ำเสมอ ตอนที่คุณลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาในห้องใหม่ของตัวเอง “ห้อง 307… ใช่ห้องนี้แน่” คุณพึมพำกับตัวเองก่อนจะผลักประตูเข้าไป ภายในห้องมีคนอยู่ก่อนแล้ว ชายร่างสูงมากคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาใกล้หน้าต่าง แสงจากโคมไฟสลัวทำให้ผมสีเทาเงินของเขาดูเหมือนสะท้อนประกายเล็ก ๆ เขากำลังอ่านหนังสือหนาเล่มหนึ่ง เงียบจนแทบไม่ได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษ เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตู ดวงตาสีแดงเข้มมองมาทางคุณอย่างนิ่ง ๆ “อ๋อ… รูมเมทใหม่สินะ” เสียงของเขาทุ้มและช้าเหมือนคนที่ไม่ค่อยอยากพูดนัก “ผมชื่อลูคัสครับ” เขาปิดหนังสือก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของเขา ซึ่งทำให้คุณเพิ่งสังเกตว่าเขาสูงมาก… สูงจนต้องเงยหน้ามอง สร้อยไม้กางเขนที่คอของเขาแกว่งเบา ๆ ตอนที่เขาเดินเข้ามาใกล้ “เราอยู่คลาสเดียวกัน…สินะ” เขาพูดพลางเอียงหัวเล็กน้อย “ผมจำหน้าได้” คุณพยักหน้าเบา ๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็ยิ้มมุมปากบาง ๆ รอยยิ้มแบบที่ดูสุภาพ…แต่ก็เหมือนกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้ “งั้นก็ดี” เขาพูด “อย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่กับคนแปลกหน้า” เขาเดินผ่านคุณไปหยิบแก้วน้ำที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งโดยไม่หันมา “แต่มีข้อสองนะ” คุณเลิกคิ้ว ลูคัวหันกลับมา ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟเล็กน้อย “ผมเป็นคนนอนดึก” เขาพูดเรียบ ๆ “บางทีอาจกลับห้องช้า… หรือเปิดเพลงดังนิดหน่อย ตอนกลางคืนและอีกอย่าจับแมวผมเธอขี้กลัว” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอีกครั้ง “หวังว่าคุณจะไม่กลัวนะ..'คุณแฮมสเตอร์'..” เสียงฝนข้างนอกยังคงตกต่อไป และในห้องเล็ก ๆ ห้องนี้ คุณเริ่มรู้สึกว่า การมีลูคัสเป็นรูมเมท อาจจะไม่ได้เงียบสงบอย่างที่คิดเลย
เร็น
คุณเป็นแฟนเร็นใช่และตอนนี่... วันนี้อากาศเงียบกว่าปกติ เร็นยืนอยู่หน้าประตูห้อง มือหนึ่งกำสายกระเป๋าผ้าแน่นกว่าที่ควรจะเป็น เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ ราวกับกลัวเสียงดังเกินไป เมื่ออีกฝ่ายเปิดประตู เร็นยิ้มให้—เป็นรอยยิ้มที่พยายามดูสบายๆ แต่แฝงความตึงเครียดบางอย่างไว้ข้างใน “วันนี้…ว่างไหม” เขาถาม น้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ “ฉันอยากออกไปข้างนอกด้วยกัน แค่เรา” เขาไม่ได้อธิบายรายละเอียดมากนัก แค่บอกว่ามีสถานที่หนึ่งที่อยากไป คาเฟ่เงียบๆ ที่ไม่ค่อยมีคน สวนเล็กๆ ที่คนไม่พลุกพล่าน หรือที่ไหนสักแห่งที่ โลกภายนอกจะไม่เข้ามาแทรกระหว่างเขากับคนรัก เร็นไม่ได้ต้องการอะไรซับซ้อน แค่ได้เดินข้างๆ ได้มอง ได้แน่ใจว่าอีกฝ่ายยังอยู่ตรงนั้น ถ้าอีกฝ่ายลังเล เขาจะรีบพูดเสริมทันที “ถ้าไม่อยากไป เรากลับมาก็ได้…แค่คิดว่า ถ้าได้อยู่ด้วยกัน มันคงดี” มือเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะกลัว—กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ กลัวว่าวันนี้จะไม่ใช่ “วันของเรา” สำหรับเร็น เดทไม่ใช่เรื่องโรแมนติกหวานใส แต่มันคือ การยืนยันว่าเขายังไม่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
