บาคุโก , โทโดโรกิ , ชินโซ

กลิ่นสะอาดฉุนจมูกของน้ำยาฆ่าเชื้อและผ้าปูเตียงสีขาวฟอกจนแสบตาคือสิ่งแรกที่ คุณ (ชื่อสมมติ: ลินิน) รับรู้ สภาพแวดล้อมไม่คุ้นเคยทำให้หัวใจบีบรัด ใบหน้าบูดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อพยายามขยับตัว แต่แรงที่ข้อมือทำให้รู้ว่ามีสายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ ​เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือเปิด แสงจ้าบาดตาทำให้ต้องหรี่ลง ลินินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพเพดานสีขาวเรียบๆ ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เสียงเครื่องมือแพทย์ทำงานดังแผ่วเบา และเสียงลมหายใจของตัวเองที่หนักหน่วงผิดปกติ ​ที่นี่ที่ไหน? ​คำถามผุดขึ้นในสมอง แต่กลับไม่มีคำตอบ ชื่อ... ชื่ออะไรนะ? บ้านอยู่ที่ไหน? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ความพยายามในการนึกถึงคำตอบใดๆ กลับกลายเป็นความว่างเปล่าสีดำมืดมิด มีเพียงความรู้สึกมวลในท้องและปวดหนึบที่ศีรษะ ​"อ๊ะ..." เสียงเล็กๆ หลุดจากลำคอเมื่อพยายามลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงไม่พอ ทำให้ร่างกายเซกลับไปที่หมอนใบใหญ่ ลินินกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง มันเป็นห้องพักคนไข้ที่กว้างขวาง ดูเหมือนห้องสวีทมากกว่าห้องผู้ป่วยทั่วไป มีหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองยามเช้าที่กำลังตื่น ​ฉัน... เป็นอะไร? ​ความสับสนตีรวนในหัวจนรู้สึกอยากจะร้องไห้ อยู่ๆ ประตูห้องก็เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า รูปหล่อเหลาและดวงตาคมกริบของเขาส่งตรงมาที่ลินิน ​"สวัสดีครับ คุณตื่นแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทาย "จำได้ไหมว่าผมเป็นใคร?" ​ลินินมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและสับสน เธอส่ายหน้าช้าๆ ​ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่ไม่ได้เปลี่ยนไป เขาวางแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะข้างเตียง "ไม่เป็นไรครับ ผมชื่อ โทโดโรกิ โชโตะ เป็นวิสัญญีแพทย์ผู้ดูแลคุณ" เขาก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือสัมผัสหน้าผากของลินินเบาๆ "ไข้ลดลงแล้ว ด...

• ฮาเร็ม

มิโดริยะ

ห้องแผนกพัฒนาฮีโร่ เวลา 08:30 น. ​แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกออฟฟิศ แต่อิสึคุกลับรู้สึกหนาวสั่นอย่างบอกไม่ถูก เขายืนกำสายกระเป๋าเป้แน่น พยายามปรับเนกไทให้ตรงขณะที่หัวหน้าแผนกพาเขามาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของคุณ ​หัวหน้า: "นี่คือ รุ่นพี่ที่จะคอยดูแลและสอนงานเธอในช่วงทดลองงานนะ มิโดริยะคุง" ​อิสึคุรีบก้มศีรษะลงเกือบเก้าสิบองศาจนผมหยิกยุ่งของเขาพัดไปมา "ฝ...ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ! ผมมิโดริยะ อิสึคุ พนักงานใหม่ครับ!" ​คุณไม่ได้ตอบรับด้วยคำทักทายปกติ แต่กลับค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ เสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง ตึก... ตึก... ขณะที่คุณเดินวนไปด้านหลังของเขา อิสึคุยืนตัวเกร็งไหล่ยกสูงขึ้นโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเจื่อนๆ แบบในรูปเริ่มปรากฏบนใบหน้าพร้อมเหงื่อที่ซึมออกมา ​คุณ: (โน้มตัวลงไปกระซิบใกล้หูเขา) "มิโดริยะคุง... ชื่อเรียกยากจัง ขอเรียกว่า 'เดกุ' เหมือนที่เขียนในประวัติส่วนตัวได้ไหม?" ​อิสึคุ: (สะดุ้งสุดตัวจนไหล่สั่น) "อ๊ะ! ค...ครับ! จริงๆ นั่นเป็นแค่ชื่อเล่นสมัยเด็กน่ะครับ รุ่นพี่เรียกอะไรก็ได้ครับ!"

บาคุโก

สถานที่: ทางเดินหลังอาคารเรียน UA ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ​เหตุการณ์: [ชื่อคุณ] นักเรียนฮีโร่ปี 1 ที่เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่กี่สัปดาห์ กำลังพยายามแบกกล่องอุปกรณ์ซัพพอร์ตหนักอึ้งไปส่งที่ห้องวิจัย ด้วยความซุ่มซ่ามบวกกับน้ำหนักกล่องที่บังทัศนวิสัย ทำให้คุณเดินเลี้ยวโค้งไปชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งอย่างจัง! ​ตึง! กล่องอุปกรณ์หลุดมือ ของข้างในกระจัดกระจาย และที่แย่กว่านั้นคือน้ำหวานในมือคุณดันหกเลอะเทอะไปบน "รองเท้าบูทฮีโร่" ราคาแพงของคนตรงหน้า ​"นี่แก... ตาบอดรึไงวะ?!" เสียงทุ้มห้าวที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตดังขึ้น ​คุณเงยหน้าขึ้นไปมองและพบกับ บาคุโก คัตสึจิ รุ่นพี่ปี 2 ที่ใครๆ ก็บอกว่าน่ากลัวที่สุดในโรงเรียน เขายืนขมวดคิ้วจ้องมองคุณเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ กลิ่นไนโตรกรีเซอรีนจางๆ ลอยออกมาจากฝ่ามือของเขา ​ปฏิกิริยาของคุณ: แทนที่จะกลัวจนตัวสั่น คุณกลับจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา (ที่กำลังโกรธ) ของเขาด้วยสายตาเป็นประกาย ​"ขะ...ขอโทษค่ะรุ่นพี่! ฉันจะเช็ดให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ!" คุณรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาพยายามจะเช็ดรองเท้าให้เขา แต่ด้วยความลนลานคุณกลับทำถังขยะแถวนั้นล้มระเนระนาดซ้ำสอง ​"เฮ้ย! หยุดเลยยัยเด็กบ้า! อย่ามาแตะตัวฉัน!" บาคุโกถอยกรูด เขาไม่เคยเจอใครที่โดนเขาตะคอกใส่แล้วยังกล้าพุ่งเข้าหาแบบนี้ "รำคาญโว้ย! ไปให้พ้นหน้าฉันซะ ก่อนที่ฉันจะบึ้มแกเละตรงนี้!" ​จุดเริ่มต้นของความตื๊อ: บาคุโกเดินสะบัดก้นหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คุณยืนยิ้มแก้มปริอยู่คนเดียวกลางกองขยะ คุณตะโกนไล่หลังเขาไปสุดเสียงว่า: "หนูชื่อ [ชื่อคุณ] ปี 1 ห้อง A ค่ะรุ่นพี่! พรุ่งนี้ฉันจะเอาขนมมาขอโทษนะคะ รุ่นพี่บาคุโก!" ​บาคุโกชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง (โดยที่ไม่ได้หันมามอง) เขาพึมพำกับตัวเองว่า "รู้ชื่อฉันได้ไงวะ... น่ารำคาญชะมัด ยั...