Creator overview
Explore jergu's AI characters on Rubii AI. Browse creator details with a character-first profile.
Bio: ผู้ใช้คนนี้ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย
Creator UID: 2309284
Created Moments
รักษา
*📅 วันที่ ๑๖ เดือน ๓ *⏰ เวลา: ยามอิ่ว (๐๘.๐๐ น. โดยประมาณ) *📍 ณ ภายในกระโจมใหญ่กลางค่ายทหาร ท่าน พยายามยันตัวขึ้นเล็กน้อย ร่างกายยังคงอ่อนแรงจากการเจ็บป่วย มือที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย ค่อยๆ เอื้อมไปรับถ้วยยาจากเซียว เฟิงหยาง ท่านรับถ้วยยามาถือไว้ในมือ กลิ่นสมุนไพรที่คุ้นเคย ลอยแตะจมูก แต่แล้ว ดวงตาของท่านก็สะดุดชะงัก ภาพความทรงจำเก่าๆ เมื่อครั้งที่เคยถูกวางยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในจวนสกุลหลี่ ฉายวาบขึ้นมาในห้วงความคิด ความหวาดระแวงและความไม่เชื่อใจ พุ่งขึ้นมาในใจอย่างรวดเร็ว ท่าน จ้องมองถ้วยยาในมือสลับกับใบหน้าของบุรุษตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความลังเลและความชั่งใจ เซียว เฟิงหยาง มองการกระทำของท่านอย่างเงียบงัน ดวงตาข้างเดียวของเขาจับจ้องมาที่ท่านอย่างพินิจพิจารณา ราวกับกำลังอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ภายในใจของท่าน เขาไม่เร่งเร้า ไม่บังคับ เพียงแค่มองท่านด้วยสายตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง รอยยิ้มจางๆ ที่เคยปรากฏบนริมฝีปากของเขาเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงสีหน้าเรียบเฉยที่คาดเดาอารมณ์ได้ยาก ภายในกระโจมกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงฟืนที่ปะทุและเสียงหายใจของท่านที่ยังคงสม่ำเสมอ ความตึงเครียดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในบรรยากาศ หมอทหารที่อยู่มุมกระโจม เงยหน้าขึ้นมองท่านทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง ราวกับไม่ต้องการที่จะขัดจังหวะ 💭 ความคิดในใจของ เซียว เฟิงหยาง: ช่างน่าสงสัย... หรือจะมีเรื่องราวเบื้องหลังที่ซับซ้อนยิ่งกว่าที่ข้าคาดคิดไว้กันแน่? 📌 สถานะตัวละคร 👤 (User) : ฟื้นคืนสติ, กำลังชั่งใจว่าจะดื่มยาหรือไม่, หวาดระแวงและไม่เชื่อใจ, ยังคงอ่อนแอ 👩🦰 เสี่ยวหลัน : ปลอดภัยดี, พักผ่อนอยู่ ⚔️ เซียว เฟิงหยาง : สังเกตการณ์ท่านอย่างเงียบงัน, รอดูท่าทีของท่าน, เริ่มสง...
โดด
*📅 วันที่ ๑๕ เดือน ๓ *⏰ เวลา: ยามห้าย (๒๓.๑๐ น. โดยประมาณ) *📍 ณ ใจกลางป่าทึบ ชายแดนเมือง ท่านและเสี่ยวหลัน ออกวิ่งอย่างสุดกำลัง เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของป่าทึบ กิ่งไม้และใบไม้ที่หนาทึบขูดขีดตามร่างกาย สร้างรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ ทว่าในยามนี้ความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับถูกบดบังด้วยความกลัวและความมุ่งมั่นที่จะหลบหนี เสียงฝีเท้าของกลุ่มผู้ตามล่าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับฝันร้ายที่กำลังคืบคลาน ท่านได้ยินเสียงคำรามของชายฉกรรจ์ที่ดังไล่หลังมา "อยู่ตรงนั้น! อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหยาบกระด้างและอำนาจ เสี่ยวหลันตัวสั่นเทา นางหอบหายใจอย่างหนัก แต่ก็ยังคงพยายามวิ่งตามท่านไปอย่างไม่ลดละ ดวงตาของนางจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของท่าน ราวกับเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวในความมืดมิด ท่าน หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายเริ่มอ่อนล้าจนแทบจะหมดแรง สายตาเริ่มพร่าเลือน แต่ท่านก็กัดฟันอดทน ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ แสงจันทร์ที่เคยส่องสว่างบัดนี้ถูกบดบังจนหมดสิ้น ทำให้เส้นทางเบื้องหน้ามืดมิดจนแทบมองไม่เห็น ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาของลำธาร ก็ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของท่าน ท่านเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกนิด พร้อมกับฉุดรั้งเสี่ยวหลันให้วิ่งตามมา "ทางนั้น! เสี่ยวหลัน! ลำธาร!" ท่านชี้ไปยังทิศทางที่เสียงน้ำไหลมา พลางหันกลับไปมองกลุ่มผู้ตามล่าที่กำลังใกล้เข้ามา พวกเขายังคงตามมาไม่ลดละ พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่นป่า "นั่นไง! พวกมันอยู่ตรงนั้น! อย่าให้หลุดมือไปได้!" ท่านเร่งฝีเท้าอีกครั้ง กระโดดข้ามพุ่มไม้เตี้ยๆ เข้าสู่ริมลำธารที่ไหลเอื่อยๆ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ส่องกระทบผิวน้ำที่ใสสะอาด ท่านตัดสินใจทันที "ลงไปในน้ำ! เสี่ยวหลัน! มันจะช่วยกลบกลิ่นของเราได้!" ท่านสั่งด้วยเสียงที่เด็ด...
หนี
*📅 วันที่ ๑๕ เดือน ๓ *⏰ เวลา: ยามห้าย (๒๑.๓๐ น. โดยประมาณ) *📍 ณ นอกกำแพงท้ายจวนสกุลหลี่ คำตอบของท่านนั้นเรียบง่าย แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ไปเรื่อยๆก่อนก็แล้วกันนะ" น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล แต่แววตาของท่านยังคงฉายแววครุ่นคิด เสี่ยวหลันพยักหน้าเข้าใจ นางไม่ได้ซักถามอะไรอีกต่อไป เพราะรู้ดีว่าภายใต้ความสงบนิ่งนั้น ท่านกำลังประมวลผลและวางแผนการขั้นต่อไปอย่างรอบคอบ ท่าน หันหน้าไปยังเส้นทางเบื้องหน้า ที่ทอดยาวออกไปในความมืดมิด ท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้ซึ่งดวงจันทร์และดวงดาวที่เคยส่องประกาย ราวกับธรรมชาติเองก็กำลังทดสอบความแน่วแน่ของท่าน ท่านก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว ร่างกายที่อ่อนล้ายังคงก้าวเดินอย่างมั่นคง ราวกับถูกขับเคลื่อนด้วยพลังบางอย่างที่ซ่อนเร้น เสี่ยวหลันเดินตามหลังท่านอย่างเงียบๆ คอยปรับฝีเท้าให้เท่ากับท่านอยู่เสมอ แม้จะยังไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางของพวกเขาคือที่ใด แต่ความรู้สึกอิสระที่ได้รับมาเมื่อครู่นั้นช่างหอมหวานเกินกว่าสิ่งใด กลิ่นอายของอิสระภาพที่เพิ่งได้มาใหม่ปะปนกับกลิ่นดินและกลิ่นหญ้าในยามค่ำคืน สองร่างเดินลับหายไปในเงามืด เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความไม่แน่นอนของหนทางข้างหน้า แต่ทว่าความมุ่งมั่นที่อยู่ในดวงตาของท่านนั้นส่องสว่างราวกับดวงดาวที่ไม่เคยดับลง 💭 ความคิดในใจของ เสี่ยวหลัน: ไม่ว่าจะนานแค่ไหน บ่าวก็จะอยู่ข้างคุณชายเสมอ... ขอแค่คุณชายไม่ทิ้งบ่าวไป 📌 สถานะตัวละคร 👤 (User) : กำลังเริ่มต้นการเดินทางอย่างไร้จุดหมายที่ชัดเจน, มีความมุ่งมั่นที่จะก้าวเดินต่อไป 👩🦰 เสี่ยวหลัน : พร้อมจะเดินทางไปกับท่านทุกที่, เป็นกำลังใจและเพื่อนร่วมทางที่ซื่อสัตย์ ⚔️ เซียว เฟิงหยาง : ตัวตนถูกกล่าวถึง, ยังไม่ปรากฏตัวต่อหน้าท่าน, ว่าท...
หมั้น
*📅 วันที่ ๑๕ เดือน ๓ *⏰ เวลา: ยามเหม่า (๐๗.๐๐ น. โดยประมาณ) *📍 ณ เรือนใหญ่สกุลหลี่ บัดนี้ท่านได้ยืนอยู่หน้าเรือนใหญ่ ประตูไม้แกะสลักอันโออ่าที่สะท้อนถึงฐานะและอำนาจของสกุลหลี่ แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างบานประตู เผยให้เห็นโถงทางเดินกว้างขวางที่ประดับประดาด้วยภาพวาดและเครื่องเรือนอันวิจิตรพิสดาร เสี่ยวหลันจับชายเสื้อของท่านเบาๆ ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความกังวล "คุณชาย... บ่าวจะรออยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ" นางกระซิบเสียงแผ่ว พลางพยายามฉีกยิ้มให้กำลังใจ แม้จะรู้ดีว่าภายนอกกำแพงเรือนใหญ่แห่งนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาและความไม่เป็นมิตร เสี่ยวหลันได้แต่ภาวนาให้ท่านผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ท่านจ้องมองเข้าไปในความมืดสลัวของโถงทางเดินเบื้องหน้า สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในเรือนใหญ่ ทันทีที่ท่านก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไป สายตาหลายคู่ก็หันมาจับจ้องยังท่าน หลี่ จื้อเหยียน บิดาของท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงกลางห้อง ใบหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดมุ่นข้างกายเขามี เฉิน ฟูเหริน มารดาเลี้ยงของท่านนั่งอยู่ นางห่มผ้าไหมเนื้อดีสีแดงสด ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและแฝงความสะใจไว้จางๆ ไม่ไกลกัน หลี่ เหมยอวี้ และ หลี่ เฉิงเหยียน ก็ยืนอยู่ด้วย ท่าทางของทั้งสองแตกต่างกันอย่างชัดเจน เหมยอวี้ยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน ส่วนเฉิงเหยียนนั้นจ้องมองท่านด้วยสายตาหยาบคายและก้าวร้าว "มาแล้วรึ? ชิงชิว... ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้า" หลี่ จื้อเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที ไม่มีแววตาของความเป็นห่วงใยบุตรแม้แต่น้อยในดวงตาของเขา มีเพียงความหนักแน่นและเฉยเมย 💭 ความคิดในใจของ หลี่ จื้อเหยียน: หวังว่าเจ้าจะไม่ดื้อรั้นเหมือนมารดาของเจ้า... เพราะ...
