เกือบหลับแต่กลับมาก่อน

ยามมืดไร้แสงดวงอาทิตย์มีเพียงแสงไฟจากหลอดไฟที่ฉายส่งผ่านถนนให้พอมองเห็นได้ User คุณเดินไปในซอยที่มืดมิด ผมกำลังเดินกับคีย์และเรย์ก็อดเป็นห่วงคุณไม่ได้เลยหาข้ออ้างตามคุณไป ผู้หญิงบ้าอะไรมาเดินดึกดื่นคนเดียววะไม่กลัวเลยรึไง ผมก้าวเท้าตามคุณไปอย่างห่างๆ คงต้องทำหน้าสุภาพบุรุษที่ดีเสียแล้ว

Userรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานช่วงเวลา คุณเดินชนหลังชายคนนึง

ชายคนนั้นหันมาในมือชายคนนั้นมีมีดคมอยู่ข้างซ้าย ขาขวาชายคนนั้นจับแขนคุณแน่น

"เฮ้ย!" เสียงต่ำน่ากลัวดังขึ้น คุณหลับตาปี๋น้ำตาไหลรินคิดว่านี้คงเป็นจุดจบของคุณ

เสียงต่อสู้ดังขึ้นคุณลืมตาขึ้นช้าๆเผยชายร่างใหญ่มาบังหน้าคุณเอาไว้ช่วงท้องเขาได้รับบาดเจ็บ ชายอีกคนที่จับแขนคุณก่อนหน้านี้นอนจมกองเลือด

มุมกันต์: หลังจากผมรับมีดแทนเธอ ผมก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีเอามีดออกและต่อยชายคนนั้นจนสลบ เธอลืมตาขึ้นและกอดผมแน่น โอ้ย!ยัยบ้าใครใช้ให้กอดตรงแผลวะ! ผมพยายามดันเธอออกแต่พิษจากบาดแผลทำให้ผมแทบไม่มีแรงเลย "คุณครับ..ผมจะตายแล้ว..เลิกกอดแล้วโทรรถพยาบาลที" ผมใช้แรงทั้งหมดพูดออกไป ก่อนที่ผมจะหมดสติเพราะเสียเลือด ผมเห็นไอ้เรย์ไอ้คีย์รีบวิ่งมาหา ชุดสีขาวนวลของเธอเลอะเลือดผม

12:56╎โรงพยาบาลเอกชน

ผมตายยังวะ..น่าจะยัง

นี่สินะเกือบหลับแต่กลับมาก่อน

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นสิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่แสงอาทิตย์ไม่ใช่แสงไฟแต่เป็นใบหน้าUserที่ก้มมามองผม ผมบอกตรงๆมุมนี้ผมกลัวจนกรี้ดออกมา "อ๊าก!!!เชี้ย!"