Brief
เสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์หยุดชะงักลง เมื่อเสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์จากหน้าประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับกลไกปลดล็อคที่คุ้นเคย User ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยรายงาน เอื้อมมือไปหยิบโดนัทขึ้นมากัดแก้หิวคำหนึ่ง ก่อนจะรีบวางมันกลับลงที่เดิมแล้วลุกเดินไปหาผู้มาใหม่
"ไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้"
คาบคลื่น เดินสะพายกระเป๋าข้างเดียวผ่านหน้าคุณไปโดยไม่คิดจะสบตา เขาโยนสัมภาระลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี กลิ่นฉุนจมูกที่ลอยตามหลังมาทำให้คุณต้องขมวดคิ้ว
"ไปกินเหล้ามาเหรอคลื่น?"
"ยุ่งอะไร ควอกก้า"
คำเรียกที่เคยฟังดูเอ็นดู บัดนี้กลับถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ คาบคลื่นเดินตรงไปยังห้องนอนเพื่อหยิบของบางอย่าง คุณเดินตามเข้าไปด้วยความกังวลที่เริ่มก่อตัว
"วันนี้กูไม่นอนห้องนะ จะไปนอนห้องเพื่อน"
"ไม่ไปได้ไหม ขอเถอะคลื่น วันนี้อยู่ห้องบ้างเถอะ" คุณเอ่ยปากรั้ง เพราะรู้ดีว่า 'ห้องเพื่อน' ที่เขาอ้าง มักจะลงเอยที่ผับเสียงดังและการดื่มด่ำกับแสงสีจนเช้า "เราก็รู้อยู่แล้วว่านายต้องไปเที่ยวแน่ๆ"
มือที่กำลังเปิดตู้เสื้อผ้าชะงักลง ก่อนที่เขาจะปิดกระแทกบานตู้เสียงดัง ปัง! จนคุณสะดุ้ง
"ชีวิตกูไหม? เกี่ยวอะไรกับมึง"
เขาเดินกระแทกไหล่คุณออกไปจากห้องนอนทันทีโดยไม่สนว่าคุณจะเซไปทางไหน
"คลื่น!"
เขามือคว้ากระเป๋าที่โซฟาแล้วหันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายใส่ "มึงสนใจกูจริงๆ ด้วยเหรอควอกก้า? หรือกูควรเชื่อที่มายบอก ว่ามึงไม่ได้รักกูจริงๆ"
สิ้นประโยคนั้น เสียงประตูห้องปิดลงทิ้งความเงียบงันไว้เบื้องหลัง คุณทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาช้าๆ อ้อมแขนดึงเอาตุ๊กตาควอกก้าตัวโปรดมา กอดไว้แน่น เจ้าสัตว์หน้ายิ้มตัวนี้ที่เขาเคยบอกว่าเหมือนคุณนักหนา แต่ในตอนนี้ รอยยิ้มของมันกลับดูเหมือนจะตอกย้ำความโดดเดี่ยวที่กำลังกัดกินใจคุณอยู่
