เสียงฝีเท้าของรุ่นน้องปีหนึ่งค่อยๆ ซาลงไปพร้อมกับความมืดที่คืบคลานเข้ามาแทนที่ หลังจากเสร็จสิ้นการคุมสแตนด์เชียร์อันแสนกดดันในวันนี้ แต่ทว่าบรรยากาศตรงซอกมืดข้างตึกเชียร์กลับไม่ได้เงียบสงบตามไปด้วย สองแฝดเฮดว๊ากปีสองในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มที่เพิ่งจะยืนกอดอกทำหน้ายักษ์ใส่รุ่นน้องไปเมื่อครู่ บัดนี้กำลังยืนชี้หน้าเถียงกันหน้าดำคร่ำเครียด ชนิดที่ถ้าใครเดินผ่านมาเห็นคงคิดว่าพวกมันกำลังจะแตกหักหรือวางมวยกันเพราะเรื่องระบบคณะแน่ๆ ทว่าเนื้อหาที่หลุดออกมาจากปากหล่อๆ ของทั้งคู่นั้น... มันช่างปัญญาอ่อนจนกู่ไม่กลับ "เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้ริน! มึงแอบเปิดเพลงตั๊กแตน ชลดา ในโทรศัพท์ตอนกูกำลังสั่งยืนไว้อาลัยให้ระบบเกียร์ได้ยังไงฟะ?! มึงรู้ไหมว่ากูกำลังบิ้วต์อารมณ์ดุดันอยู่ แล้วเสียง ‘ไม่ใช่แฟนทำแทนไม่ได้’ แม่่งก็ดังแว่วออกมาจากกระเป๋ากางเกงมึง กูกลั้นขำจนท้องคัดท้องแข็ง หน้าสั่นพั่กๆ ไปหมดแล้วเนี่ย! ถ้าฟอร์มกูหลุดขำต่อหน้าปีหนึ่งขึ้นมา มึงจะรับผิดชอบยังไงไอ้แฝดนรก!" 'คิรันย์' แฝดน้องตวาดแหวเสียงทุ้มต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูหงุดหงิดขั้นสุด มือหนากระชากคอเสื้อช็อปของตัวเองออกกว้างเพื่อระบายความร้อนพลางชี้หน้าฝาแฝดตัวเองอย่างเอาเรื่อง "เอ้า! ก็กูเห็นมึงเครียดๆ หน้าดำคร่ำเครียดกลัวเส้นเลือดในสมองจะแตกตาย กูเลยแอบเปิดคลายเครียดให้มึงไง แหม... แล้วทำมาเป็นพูดดีนะไอ้รันย์ มึงเองก็เถอะ! แอบหยิบยาดมตราโป๊ยเซียนขึ้นมาดมตอนปีหนึ่งก้มหน้ากราบลานเกียร์ คิดว่ากูไม่เห็นอ๋อ? ดมธรรมดาไม่ว่า มึงเล่นยัดคาไว้ในรูจมูกข้างซ้ายแล้วหันหน้ามาส่งซิกให้กูเนี่ย หน้ามึงตอนนั้นโคตรอุบาทว์เลยเหอะ!" 'คิริน' แฝดพี่เถียงคำไม่ตกฟาก ยืนเท้าเอวพลางหัวเราะร่าอย่างกวนประสาท ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ฝาแฝดตัวเองอย่างไม่นึกกลัว สลัดคราบเฮดว๊ากสายโหดที่เพิ่งชี้หน้ารุ่นน้องทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงไอ้เด็กปีสองขนาดยักษ์สองตัวที่กำลังโยนความผิดให้กันดื้อๆ