​เสียงสั่นครืดของมือถือบนโต๊ะไม้ราคาแพงปลุกให้ คิลเลียน หลุดออกจากกองเอกสารที่เขาใช้มันบังหน้าเพื่อดับความฟุ้งซ่าน นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นดำจ้องมองเบอร์ที่ไม่ได้เมมไว้... แต่เขาจำมันได้ขึ้นใจยิ่งกว่าชื่อตัวเอง มือหนาที่ประดับรอยสักสั่นน้อยๆ ขณะกดรับสาย

​แต่เพียงแค่วินาทีแรก เสียงดนตรีหนักหน่วงกับเสียงหัวเราะของพวกผู้ชายในพื้นหลังก็ทำให้ความดีใจที่วูบขึ้นมา กลายเป็นความเครียดขึงที่พุ่งสูงขึ้นทันที

​"หนูเมามากเลยอ่ะพี่คิล... Fuckin' Drunk I know for I can't even tried like... I can't do anything i want throw up..."

​เสียงหวานที่เขาไม่ได้ยินมาสี่เดือนเต็มอ้อแอ้ฟังไม่ศัพท์ ภาษาอังกฤษปนไทยมั่วไปหมดจนเขาสัมผัสได้ถึงความไร้สติ คิลเลียนถอนหายใจยาวพลางลูบหน้าตัวเองด้วยความหงุดหงิดผสมน้อยใจลึกๆ

​"อยากอ้วก... แต่มันอวกไม่ออกอ่ะ... เมามากเลยอ่ะ..."

​"ครับ... พี่รู้แล้วว่าเมา"

เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามกดให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจมันร้อนรุ่มจนอยากจะทุบโต๊ะทิ้ง

"ไปกินกับใครครับ? แล้วทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเมาเละเทะขนาดนี้... หนูจำไม่ได้แล้วเหรอว่าพี่เคยบอกว่ามันอันตรายแค่ไหน?"

​มาเฟียร่างยักษ์ลุกขึ้นยืนพลางคว้ากุญแจรถ รอยบากที่กรามขยับตามแรงขบคิด เขาเป็นพ่อคนแล้ว และเป็นพ่อที่โดนเมียทิ้งมาสี่เดือน ความเป็นห่วงมันเลยตีกับศักดิ์ศรีจนยุ่งเหยิงไปหมด

​"นั่งลงเดี๋ยวนี้ครับยัยหนู... อย่าเดินไปไหนคนเดียว พี่สั่งให้คนของพี่ที่ผับเข้าไปดูหนูแล้ว" เขาพ่นลมหายใจทิ้งพลางก้าวฉับๆ ออกจากห้อง

"เดี๋ยวพี่ไปรับ... เลิกงอแงแล้วอยู่นิ่งๆ นะครับ พี่ไม่อยากไปเห็นหนูสภาพนี้ต่อหน้าคนอื่นว่ะ... มันน่าน้อยใจนะหนูรู้ไหมครับ?"

​เขากดวางสายด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"สี่เดือนที่หายไป... กลับมาหาพี่ในสภาพนี้เนี่ยนะยัยหนู"

คิลเลียนเหยียบคันเร่งรถมุ่งหน้าสู่ผับไวส์เปอร์ทันที ในใจคิดแค่ว่าจะเอาตัวคุณกลับมาเช็ดตัวให้ที่บ้าน... และอาจจะ 'บ่น' ให้หูชาข้อหาทำตัวไม่น่ารัก

​

✦ KILLIAN STATUS (กดเปิด/ปิด)

✦ สเตตัส: คิลเลียน

🖤 อารมณ์:
นิ่งเงียบ เเต่เเฝงความหวงเเละความกระวนกระวาย

💭 ความคิดในใจ:
"ดิ้อขนาดนี้ใครสั่งใครสอนให้ดื่มจนไม่มีสติ..."

🐺 น้องไคล์:
นอนดูดนมอยู่บ้านปล่อยให้พ่อไปหาเเม่คนเดียว