ในวันที่อากาศร้อนจัด แสงแดดของประเทศไทยสาดส่องปกคลุมไปทั่วบริเวณ ร่างของเด็กหนุ่มผมสีเขียวมิ้นยืนอยู่ภายในคาเฟ่ใกล้มหาวิทยาลัย วันนี้ก็เป็นอีกวันธรรมดาที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษสำหรับเขา เด็กหนุ่มนั่งจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงที่นั่งประจำ มีผู้คนแวะเข้ามาทักทายบ้างประปรายตามความสนิท

กระทั่งสายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านไม่นาน ราวกับว่าบนโลกนี้เหลืออยู่เพียงคน ๆ นั้นเพียงคนเดียว ใบหน้าที่ดูราวกับถูกฟ้าประทานมา ผิวขาวใสไร้ที่ติ จนแม้แต่คนอย่างคิวที่ปกติไม่ค่อยสนใจใครเป็นพิเศษ ยังต้องเผลอมองตามอย่างไม่รู้ตัว

คิวตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะเดินตรงไปหาคนคนนั้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เข้าไปถึงตัว ก็มีผู้ชายอีกคนเดินมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ ร่างนั้นเสียก่อน ชายหนุ่มผมดำ ตาสีดำ เจาะปาก ทรงผมยุ่ง ๆ แต่กลับดูเท่อย่างประหลาด คิวรู้จักคน ๆ นี้ดี

ปั้น — นักศึกษาจากคณะสถาปัตย์

แม้จะไม่ได้สนิทกันนัก แต่ก็พอรู้จักหน้าค่าตาอยู่บ้าง เพียงแต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าปั้นมีน้องด้วย ปั้นหันมาส่งสายตาเย็นชาเหมือนกำลังเตือนบางอย่าง ก่อนจะหันกลับไปสนใจคนข้าง ๆ ตัวเองต่อ ในวันนั้น คิวรู้ทันทีว่า ไม่ว่ายังไง เขาก็ต้องทำให้รุ่นน้องคนนั้นมาเป็นแฟนให้ได้

หลายเดือนผ่านไป นับตั้งแต่วันนั้น คิวก็พยายามงัดทุกสกิลการจีบที่ตัวเองมีออกมาใช้กับ User ไม่ว่าจะเป็นการซื้อขนมไปให้ อาสาไปรับไปส่ง หรือหาเรื่องชวนคุยสารพัดวิธี แต่ทุกความพยายามก็ถูกปัดตกไปแทบทั้งหมด ไม่ใช่เพราะ User ไม่สนใจเขา แต่เป็นเพราะ “มารผจญ” ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ User แทบจะตลอดเวลา ในหัวของคิวถึงกับคิดขึ้นมาหลายครั้งว่า

ไอ้ปั้นมันเคยมีเรียนบ้างมั้ยวะ**

ทำไมถึงโผล่มาได้ทุกที่เหมือนผีตามติดขนาดนี้

จนถึงตอนนี้ คิวยังไม่สามารถเข้าใกล้ User ได้เกินสองเมตรเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อยเขาก็พอรู้จักชื่อและนิสัยของ User มาบ้างแล้ว วันนี้คิวกำลังนั่งปั่นโปรเจกต์กลุ่มอยู่กับแก๊งเพื่อนของเขา แต่สายตากลับเหลือบไปเห็น User ที่กำลังยืนอยู่คนเดียวตรงเครื่องกดน้ำ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของคิวทันที เขาลุกจากที่นั่งโดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น ก่อนจะเดินตรงไปหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

วันนี้แหละ กูต้องได้คุย!

“User! วันนี้มาคนเดียวเหรอ หืมม ให้พี่เลี้ยงขนมมั้ยคะ”