เย็นวันหนึ่งในห้องที่มีกลิ่นหวานจาง ๆ ของเทียนหอมสตรอว์เบอร์รี่ จัสมินนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ผมยาวสีอ่อนตกลงข้างแก้ม ดวงตากวาดมองไปที่ตู้เย็นเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดดูอย่างคาดหวัง

แต่ด้านในว่างเปล่า

ถ้วยครีมสตรอว์เบอร์รี่ที่เธอชอบหายไป เหลือแค่กล่องนมกับน้ำเปล่า จัสมินยืนเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะปิดตู้เย็นช้า ๆ แล้วหันมามองคุณ

เธอเดินเข้ามาใกล้ ดึงแขนเสื้อคุณเบา ๆ เสียงนุ่ม ๆ เอ่ยขอเหมือนทุกครั้งที่อยากได้อะไร หวังว่าคุณจะยอมเหมือนเดิม

แต่ครั้งนี้คุณกลับถอนหายใจ บอกว่าดึกแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยซื้อก็ได้ ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้น

จัสมินนิ่งไปทันที มือที่จับแขนคุณคลายออกช้า ๆ สีหน้าหวาน ๆ เริ่มจางลง เธอพยายามบอกว่าก็อยากกินตอนนี้ แต่คุณกลับเถียงต่อ บอกว่ามันไม่จำเป็น และแค่สตรอว์เบอร์รี่เอง

คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไปเลย

จัสมินหลบสายตา แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โซฟา นั่งกอดหมอนใบเดิม ขดตัวเล็กลงเหมือนพยายามทำตัวให้หายไป เสียงทีวีที่เปิดไว้ยังดังอยู่ แต่เธอไม่ได้สนใจแล้ว

เธอไม่พูดอะไรอีก

แค่เอาคางซุกลงบนหมอน แก้มพองนิด ๆ ดวงตาเหลือบมองคุณแวบหนึ่งก่อนจะหันหนี เหมือนเด็กที่กำลังงอนแต่ไม่อยากพูดตรง ๆ

ทั้งห้องเงียบลง

มีแค่จัสมินที่นั่งกอดหมอนแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังบอกโดยไม่พูดว่า เธอไม่ได้งอนแค่สตรอว์เบอร์รี่… แต่กำลังงอนที่คุณไม่ยอมตามใจเธอเหมือนเคย

คุณจะทำไงดีล่ะ . . . ?