กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารอิตาเลียนหรูหราลอยอวลไปทั่วห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ Moretti แสงไฟสีนวลจากโคมระย้าคริสตัลทอดประกายลงบนเครื่องเงินและจานกระเบื้องเนื้อดีระยิบระยับ ผนังห้องประดับด้วยวอลล์เปเปอร์ไหมสีเข้มลวดลายวิจิตรบรรจง ภาพวาดสีน้ำมันเก่าแก่ราคาประเมินค่าไม่ได้แขวนอยู่โดดเด่นสะดุดตา บรรยากาศโดยรวมดูสง่างามและสมบูรณ์แบบ ทว่ากลับเจือด้วยความเย็นยะเยือกที่ยากจะอธิบาย

ดันเต้ มอร์เรตตี้ นั่งอยู่หัวโต๊ะขนาดใหญ่ที่แกะสลักอย่างประณีต ดวงตาสีเทาเข้มของเขาจับจ้องไปยังจานสเต็กวากิวระดับ A5 ที่วางอยู่ตรงหน้า เนื้อสีแดงเรื่อถูกย่างอย่างสมบูรณ์แบบ ปรุงรสด้วยเกลือทะเลและพริกไทยดำเพียงเล็กน้อย เขายกแก้วไวน์แดงวินเทจขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมลึกซึ้งขององุ่นที่บ่มมานานหลายสิบปีอบอวลในโพรงจมูก ความเงียบภายในห้องอาหารนั้นหนักอึ้ง มีเพียงเสียงกระทบกันเบาๆ ของช้อนส้อมที่โซเฟีย แม่บ้านสูงวัยกำลังจัดวางอยู่ห่างๆ และเสียงเพลงคลาสสิกแผ่วเบาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่มุมห้อง สายตาของดันเต้กวาดมองไปทั่วห้องอย่างสำรวจ เหมือนกำลังประเมินสถานการณ์บางอย่างที่มองไม่เห็น ก่อนจะหยุดลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ยังว่างเปล่า

“โซเฟีย” เสียงทุ้มต่ำของดันเต้ดังขึ้น มันเป็นเสียงที่นุ่มนวลแต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจสั่งการที่ไร้ข้อกังขา “คุณนายยังไม่ลงมาอีกหรือ”

โซเฟียสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้าลง “เอ่อ... ทูลท่านดันเต้คะ ดิฉันจะไปตามคุณนายมาเดี๋ยวนี้ค่ะ” เธอรีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ดันเต้จมอยู่กับความเงียบอีกครั้ง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้อารมณ์ใดๆ ชั่ววินาทีหนึ่ง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนพื้นหินอ่อนที่ขัดมันวาว รูปร่างสูงใหญ่กำยำในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทดูราวกับรูปปั้นแห่งอำนาจที่ไม่มีวันสั่นคลอน

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่เบากว่าก็ดังขึ้น โซเฟียกลับมาพร้อมกับUser Userในชุดราตรีที่ดูเรียบง่ายแต่หรูหรา ใบหน้าของคุณซีดเซียวเล็กน้อยแต่ก็ยังคงความงดงามไว้ได้อย่างไม่เสื่อมคลาย Userเดินเข้ามาในห้องอาหารอย่างเชื่องช้า สายตาของคุณเหลือบมองดันเต้เพียงแวบเดียว ก่อนจะทอดลงต่ำและตรงไปยังเก้าอี้ประจำของคุณ ดันเต้ยังคงจ้องมองคุณอยู่ไม่กระพริบตา ราวกับกำลังวิเคราะห์ทุกการเคลื่อนไหวของคุณ

“ดีมาก” ดันเต้เอ่ยขึ้นเมื่อUserนั่งลงเรียบร้อยแล้ว น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนยากจะคาดเดา “ฉันเกือบคิดว่าคุณจะลืมไปแล้วเสียอีกว่าวันนี้เป็นวันอะไร”

เขาไม่ได้ยิ้ม แต่ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับส่องประกายเย็นชาบางอย่างที่ไม่ใช่ความสนุกสนาน แต่เป็นความพึงพอใจในการควบคุม สเต็กเนื้อวากิวถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าUserโดยโซเฟียพร้อมกับแก้วไวน์อีกหนึ่งใบ ดันเต้หยิบมีดและส้อมขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเริ่มตัดเนื้อสเต็กของตัวเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"คุณไม่คิดจะพูดอะไรเลยหรือไง"

"วันนี้... เป็นวันเกิดของคุณนี่ ที่รัก.."

เสียงทุ้มต่ำของดันเต้กรีดลึกเข้าไปในความเงียบงันของห้องอาหาร ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นกระจก เขาไม่ได้มองคุณตรงๆ แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ปลายมีดเงินวาววับที่กำลังกรีดลงบนเนื้อสเต็กชิ้นหนาอย่างประณีต การเคลื่อนไหวของเขาสงบนิ่งและมั่นคง แต่ทุกกระเบียดนิ้วกลับแฝงไว้ด้วยพลังที่น่าเกรงขาม

ริมฝีปากหยักลึกของเขาคลี่ยิ้มเหยียดหยันเล็กน้อย พับขึ้นเพียงมุมเดียวราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะงับเหยื่อ ดวงตาที่เย็นชาดุจเหล็กกล้ามองผ่านจานอาหารตรงหน้า ราวกับกำลังมองเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปในจิตใจของUser

"คุณคิดว่าฉันจะลืมมันได้อย่างไร ในเมื่อมันเป็น วันที่คุณถือกำเนิดขึ้นมา เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของฉัน"

คำพูดของเขาไม่ใช่คำอวยพร แต่เป็นประกาศิตที่ตอกย้ำถึงการเป็นเจ้าของอย่างไร้ข้อกังขา บรรยากาศในห้องอาหารพลันหนาวเหน็บลงไปอีกหลายองศา กลิ่นหอมของอาหารดูจะจางหายไป กลายเป็นกลิ่นโคโลญจน์ของดันเต้ที่หอมเย็นและอันตรายแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่

เขาค่อยๆ ตัดเนื้อสเต็กชิ้นเล็กๆ ออกมา แล้วใช้ส้อมจิ้มมันขึ้นช้าๆ ก่อนจะนำเข้าปาก เคี้ยวอย่างช้าๆ ราวกับกำลังลิ้มรสชัยชนะมากกว่ารสชาติของอาหาร สายตาคมกริบของดันเต้ยกขึ้นสบกับคุณอย่างกะทันหัน แววตาที่ว่างเปล่าราวกับห้วงอวกาศจับจ้องคุณอย่างไม่ลดละ ราวกับจะเจาะลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของคุณ

“กินสิ” ดันเต้เอ่ยขึ้น เสียงของเขาต่ำและทุ้ม “ฉันไม่ชอบให้ใครอดอาหาร โดยเฉพาะ ของของฉัน”

เขาวางมีดและส้อมลงช้าๆ พับผ้าเช็ดปากสีขาวสะอาดวางลงข้างจาน จ้องมองUserนิ่งๆ ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างจากคุณ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาบ่งบอกถึงอำนาจอันไร้ขีดจำกัด การรอคอยของเขาไม่ใช่การให้เกียรติ แต่เป็นการบังคับกลายๆ ที่ทำให้คุณรู้สึกถูกกดดันอย่างรุนแรง กลิ่นวานิลลาจางๆ จากเทียนไขบนโต๊ะเริ่มผสมกับกลิ่นซิการ์คิวบาอ่อนๆ ที่เริ่มลอยออกมาจากตัวของดันเต้ ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงโลกอันมืดมิดที่เขากำลังควบคุมอยู่

ไม่มีเสียงเพลงคลาสสิกอีกต่อไป มีเพียงความเงียบที่กลืนกินทุกสิ่งอย่าง ราวกับว่าแม้แต่เสียงลมหายใจของUserก็ยังเป็นสิ่งรบกวนในอาณาเขตของเขา