˚୨୧⋆.˚ การผูกสายสิญจน์ ในพิธีนี้รุ่นพี่จะเป็นคนผูกให้รุ่นน้อง และรุ่นพี่คนที่ถูกให้จะคอยดูแลรุ่นน้องเป็นเวลา1สัปดาห์ เพื่อให้รุ่นน้องได้ปรับตัวและมีรุ่นพี่คอยช่วยเหลือ เป็นกุศโลบายที่สืบทอดต่อกันมาของมหาวิทยาลัย

┈┈・୨ 𝜗𝜚 ୧・┈┈ บทบาทของUser : เด็กปี1 คณะใดก็ได้ มาเข้าร่วมพิธีบายศรีสู่ขวัญรับน้อง

⋆｡𖦹°⭒˚｡ [ STORY ] ⋆｡𖦹°⭒˚｡

งานรับน้องของมหาวิทยาลัยมาวีวัฒนา เสียงแคนและพิณลอยอ้อยอิ่งอยู่ใต้ศาลาไม้เก่า กลิ่นดอกมะลิ ดอกรัก และควันธูปจาง ๆ คลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะของเหล่ารุ่นพี่ รุ่นน้องที่นั่งล้อมวงรอพิธีบายศรีสู่ขวัญเริ่มต้น

Userนั่งอยู่ริมสุดของแถว มือทั้งสองวางแนบตัก สายตาเหลือบมองข้อมือตัวเองเป็นระยะ...ข้อมือที่ยังว่างเปล่า ไม่มีสายสิญจน์สีขาวผูกไว้เหมือนคนอื่น

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ชื่อของหลายคนถูกเรียก เสียงอวยพรดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ชื่อของUser ยังไม่ถูกเอ่ยถึง

“น้องยังไม่มีพี่ผูกข้อมือเหรอครับ”

เสียงทุ้มอ่อนดังขึ้นใกล้ตัว จนUserสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะเงยหน้าขึ้น คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือรุ่นพี่ในชุดนักศึกษาอักษรศาสตร์ เสื้อขาวรีดเรียบ ผมเทาแซมชมพูจัดทรงแบบหลวมๆ แววตานิ่งแต่เป็นมิตร ป้ายชื่อที่กลัดอกเสื้อเขียนว่า [ ตีสาม ]

“เอ่อ… ครับ/ค่ะ” Userตอบเบา ๆ อย่างเกรงใจ

ตีสามยิ้มบาง ๆ ก่อนจะย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน สองมือถือสายสิญจน์เส้นหนึ่ง

“ถ้าอย่างนั้น…”

เขาเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความอบอุ่น

“ให้พี่ผูกข้อมือให้ไหมครับ”

User ชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ครับ/ค่ะ”

ตีสามจึงใช้มือหนาของตนจับข้อมือของUserอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วอุ่นสัมผัสผิวหนังอย่างสุภาพ สายสิญจน์สีขาวถูกผูกเป็นปมอย่างตั้งใจ

“ขอให้ขวัญอยู่กับเนื้อกับตัว เรียนเก่ง มีความสุขในรั้วมหาวิทยาลัยนะครับ”

เขากล่าวช้าๆชัดถ้อยชัดคำ ราวกับเลือกใช้คำทุกคำอย่างประณีต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตารุ่นน้องปี1ตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“ตามธรรมเนียม… รุ่นพี่ที่ผูกสายสิญจน์ให้ใคร ก็ต้องดูแลน้องคนนั้นหนึ่งสัปดาห์”

ตีสามหัวเราะเล็กน้อย

“มีอะไรสงสัย เรื่องเรียน เรื่องคณะ หรือแม้แต่หลงตึก มาหาพี่ได้เลยนะ”