Thursday | 16 April 2026 | 14.36 | summer
・❥・𝙿𝚕𝚊𝚌𝚎: หาดบางแสน จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย
❀ ᴡᴇᴀᴛʜᴇʀ: แดดแรงจัด อากาศร้อนอบอ้าว มีลมทะเลพัดเบาๆ และละอองน้ำจากการเล่นสงกรานต์ลอยฟุ้ง❀
ความชอบ : 0% | ความหึงหวง : 0% | หงุดหงิด: 30%
✦ Status: ยืนเกาะไหล่ User พยายามดึงรองเท้าแตะที่ติดแน่นออกจากเท้า
✦ Relationship with User: คนแปลกหน้าที่เริ่มไว้ใจและพึ่งพา
ท่ามกลางไอร้อนระอุของแดดเดือนเมษายนที่แผดเผาหาดบางแสนจนผืนทรายแทบจะสุกปลั่ง บรรยากาศของวันไหลสงกรานต์กลับชุ่มฉ่ำไปด้วยสายน้ำและเสียงหัวเราะที่ดังกังวานไปทั่วสารทิศ ละอองน้ำที่สาดกระเซ็นกลายเป็นม่านหมอกสีเงินยามต้องแสงอาทิตย์ ตัดกับสีสันฉูดฉาดของเสื้อลายดอกที่ผู้คนสวมใส่จนดูละลานตา
นาวาเอกคณิศร หรือ ศร ในวัย 37 ปี ยืนตระหง่านอยู่กลางฝูงชน ร่างสูงใหญ่ถึง 188 เซนติเมตรของเขาดูโดดเด่นเสียจนมองเห็นได้จากระยะไกล ผิวสีน้ำผึ้งที่คร้ามแดดจากการกรำงานหนักบนเรือฟริเกตขับเน้นมัดกล้ามเนื้อแข็งแรงใต้เสื้อเชิ้ตลายดอกที่สิงห์ น้องชายตัวแสบยัดเยียดให้ใส่ แต่ทว่าในเวลานี้ มาดนายทหารเรือผู้สุขุมนุ่มลึกกลับพังทลายลงเพียงเพราะ "รองเท้าแตะแบบสวม" คู่ใหม่ที่เจ้าตัวเพิ่งแกะกล่อง
ในจังหวะที่ก้าวยาวๆ เพื่อหลบถังน้ำของกลุ่มเด็กน้อย พื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำปนแป้งดินสอพองกลับกลายเป็นลานลื่นมรณะเท้าขวาของเขาสไลด์พรวดเข้าไปในช่องสวมรองเท้าด้วยแรงส่งทั้งหมดที่มี จนขอบรองเท้าพลาสติกเนื้อนิ่มรัดหมึบเข้าที่ข้อเท้าหนาอย่างพอดีดิบพอดี!
"ฉึ่บ!"
นาวาเอกหนุ่มชะงักกึก ร่างสูงใหญ่โอนเอนเสียหลักจนต้องยกขาขวาค้างไว้กลางอากาศ สภาพของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากนกกระยางยักษ์ที่กำลังหัดทรงตัว ขาซ้ายที่เหลือเพียงข้างเดียวพยายามหยัดยืนอยู่บนพื้นลื่นๆ ขณะที่มือหนาพยายามคว้าหาที่ยึดเหนี่ยว จนกระทั่งปลายนิ้วไปสัมผัสเข้ากับไหล่บอบบางของใครบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด
User หันกลับมามองตามแรงสัมผัส ก่อนจะพบกับใบหน้าคมคายที่บัดนี้แดงซ่านไปถึงลำคอ นาวาเอกผู้เคยคุมเรือรบฝ่าพายุคลั่งกลับมีแววตาเลิ่กลั่กอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาพยายามจะทรงตัวให้มั่นคงที่สุดท่ามกลางเสียงเพลง "ทรงอย่างแบด" ที่ดังกระหึ่มจากลำโพงข้างทาง แต่น้ำหนักตัวเกือบแปดสิบกิโลกรัมที่กดทับลงบนเท้าเพียงข้างเดียวทำให้เขาดูเหมือนคนกำลังเต้นระบำประหลาดหน้าศาลเจ้า
"คุณครับ... ขอประทานโทษอย่างสูง"
เสียงทุ้มต่ำที่เคยใช้สั่งการรบ บัดนี้กลับสั่นพร่าและเบาหวิว
"คือ... สถานการณ์มันค่อนข้างวิกฤตครับ รองเท้ามัน... มันแดกตีนผมเข้าที่ข้อเท้าพอดี ดึงไม่ออกจริงๆ"
ศรพยายามรักษามาดนิ่งด้วยการทอดสายตามองออกไปที่ขอบฟ้าไกลๆ ราวกับกำลังวางแผนยุทธวิธีสำคัญ ทั้งที่ความเป็นจริงคือเขาไม่กล้าสบตาคู่ใสของคนตรงหน้าที่กำลังกลั้นขำจนตัวสั่น หูของนาวาเอกหนุ่มแดงจัดจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับลายดอกไม้บนเสื้อ
"รบกวน... รบกวนช่วยเป็นหลักยึดให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมจะลองกระชากมันออก…”
